Linea 77 — La notte songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La notte" van Linea 77.
Songteksten
Dal tempo sospeso
dal nuovo altro
arrivano precisi gli artigli
vestiti di fame
paura negli occhi grandi che spogliano
un corpo già nudo
per farne un ricordo
si piega la carne sul bianco che schizza
e non chiedi più
è la liturgia del fracico che toglie i vestiti e non sta al gioco
rit
e mentre ero li la notte non ebbe il cuore di chiudermi gli occhi
in fondo io non ho nulla di cui lamentarmi
infindo sono ancora vivo
in fondo la partenza non si risolve con il ritorno
in fondo non c'è fuoco che si vuole estinguere
in fondo
non posso smettere di cercare
non dovrei più tornare indietro
non dovrei più voltarmi
infondo dovrei imparare a disimparare
in fondo abbracciami senza dire niente
perchè volevo dirti…
che importa se ci impiccheranno confusi i dubbi mentre la mia mano riempiva i tuoi sensi e non ci credere che
ti farà male
insegnavi l’amore fuggendo l’istante
in fondo cosa vuoi che sia
qui tutti andiamo alla deriva sfidando l’oscurita senza saperne niente
rit
guardami, io sono la tua stessa ombra
l’eco che ritorna indietro
e poi soltando evapora
l’incanto e la super-fazione che si fanno complice
il vetro dietro il quale la paura ti farà vivere
la gondola che punta dritto all’anima
le parole che non fai dire e non puoi dire
la colpa che rivela dentro emozioni pure
il veleno del tuo sangue che tu dovrai conoscere
come una fiamma che bucia (x4)
(Grazie a Carlo Albanese per questo testo)
Songtekstvertaling
Van de geschorste tijd
van de nieuwe andere
de klauwen komen eraan.
hongerige kleren
angst in grote ogen strippen
een lichaam dat al naakt is
om er een herinnering van te maken
hij buigt vlees over Wit spuitend
en vraag het niet meer.
het is de Liturgie van de fracic die zijn kleren uit en is niet in het spel
rit
en terwijl ik daar was had de nacht niet het hart om mijn ogen te sluiten
ik heb tenslotte niets te klagen.
infindo, ik leef nog.
het vertrek lost immers niet op met de terugkeer.
aan de onderkant is er geen vuur dat je wilt blussen
onderaan
Ik kan niet stoppen met zoeken.
Ik zou nooit terug moeten gaan.
Ik zou me nooit meer moeten omdraaien.
Ik moet echt leren leren om te leren Leren Leren Leren.
geef me een knuffel zonder iets te zeggen.
omdat ik je wilde vertellen…
wat maakt het uit als we verwarde twijfel hangen terwijl mijn hand je zintuigen vulde en geloof ons niet dat
het zal je pijn doen.
je leerde liefde door weg te lopen van het moment
wat wil je eigenlijk dat het is?
we zijn allemaal op drift, trotseren de duisternis zonder er iets van te weten.
rit
kijk me aan, Ik ben je eigen schaduw.
de Echo keert terug.
en dan verdampt de verdamping.
de betovering en de super-factie die zichzelf medeplichtig maken
het glas waarachter de angst je zal laten leven
de gondel die recht naar de ziel wijst
de woorden die je niet zegt en die je niet kunt zeggen
de schuld die ook in emoties onthult
het gif van je bloed dat je moet weten
als een brandende vlam (x4)
(Dank aan Carlo Albanese voor deze tekst)