Linda Ronstadt — 1917 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "1917" van Linda Ronstadt.
Songteksten
The strange young man who comes to me
A soldier on a three day spree
Who needs one night’s cheap ecstasy
And a woman’s arms to hide him
He greets me with a courtly bow
And hides his pain by acting proud
He drinks too much and he laughs too loud
How can I deny him?
Let us dance beneath the moon
I’ll sing to you «Claire de Lune'
The morning always comes too soon
But tonight the war is over
He speaks to me in schoolboy French
Of a soldier’s life inside a trench
Of the look of death and the ghastly stench
I do my best to please him
He puts two roses in a vase
Two roses sadly out of place
Like the gallant smile on his haggard face
Playfully I tease him
Hold me 'neath the Paris skies
Let’s not talk of how or why
Tomorrow’s soon enough to die
But tonight the war is over
We make love too hard too fast
He falls asleep, his face a mask
He wakes with the shakes and he drinks from his flask
I put my arms around him
They die in the trenches and they die in the air
In Belgium and France the dead are everywhere
They die so fast there’s no time to prepare
A decent grave to surround them
Old world glory, old world fame
The old world’s gone, gone up in flames
Nothing will ever be the same
And nothing lasts forever
Oh I’d pray for him but I’ve forgotten how
And there’s nothing, nothing that can save him now
There’s always another with the same funny bow
And who am I to deny them
Songtekstvertaling
De vreemde jongeman die naar me toe komt
Een soldaat op drie dagen.
Wie heeft er een goedkope XTC nodig?
En de armen van een vrouw om hem te verbergen
Hij groet me met een courtly bow
En verbergt zijn pijn door trots te zijn.
Hij drinkt te veel en hij lacht te hard.
Hoe kan ik hem ontkennen?
Laat ons dansen onder de maan
Ik zal voor je zingen "Claire De Lune"
De ochtend komt altijd te vroeg
Maar vanavond is de oorlog voorbij.
Hij spreekt tegen me in het Frans van schooljongen.
Van het leven van een soldaat in een loopgraaf
Van de blik van de dood en de afgrijselijke stank
Ik doe mijn best om hem te behagen.
Hij zet twee rozen in een vaas.
Twee rozen die helaas niet op hun plaats zijn.
Zoals de galante glimlach op zijn haggard gezicht
Speelse plaag ik hem
Hou me vast aan de Parijse hemel
Laten we het niet hebben over hoe of waarom.
Morgen is snel genoeg om te sterven.
Maar vanavond is de oorlog voorbij.
We vrijen te snel.
Hij valt in slaap, zijn gezicht een masker
Hij wordt wakker met de bibbers en hij drinkt uit zijn fles.
Ik sla mijn armen om hem heen.
Ze sterven in de loopgraven en sterven in de lucht.
In België en Frankrijk zijn de doden overal
Ze sterven zo snel dat er geen tijd is om je voor te bereiden.
Een fatsoenlijk graf om hen heen
Old world glory, old world fame
De oude wereld is weg, in vlammen opgegaan
Niets zal ooit meer hetzelfde zijn.
En niets duurt eeuwig
Ik zou voor hem bidden, maar ik ben vergeten hoe
En er is niets, niets dat hem nu kan redden.
Er is altijd een ander met dezelfde grappige boog.
En wie ben ik om hen te ontkennen