Light This City — Sand and Snow songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sand and Snow" van Light This City.
Songteksten
Every city is a ghost town where I see remnants of us that will never fade*
Because they’ll never see the light
The streets remember our footprints.
Maps made in sand and snow.
Where we walked.
Side by side.
The things we told each other.
Piece by piece.
As it comes back now.
Revisiting.
I stopped searching or our missing ending.
There are no dry winds carrying torn pages down abandoned roads, fluttering,
caught on telephone poles.
Waiting to be found and read aloud.
Even if I, alone, returned to those streets deceased.
I’d be choked by the ashes of long combusted paper dreams.
You are being immortalized as I speak.
Not just in words.
But a reality.
I live in my sleep.
Last night.
I dreamt you followed me.
I can feel you always close.
Sometimes a day ahead.
Or two behind.
Hunting down a similar night.
Different from the next.
I can still hear your voice in the air currents you’ve since left and I’ve just
found.
I told you to never try and find me.
But how can I ask memories to leave?
They just come and go as they please.
And even if I wrote a thousand songs.
No one will ever know what you’ve done to me.
They’ll hear it echoing.
Or see the delicate skin shed from a body still evolving.
Ghosts of emotions lost and unable to give up A carcass of a parasite that left
One final scar before cast from it’s host.
We’re not bound by ties.
But inescapably intertwined in each other’s lives.
Your love was a glass cut like a diamond.
But I have discovered a truer fortune.
I take pity on your greed.
You will never regain wealth lost in me.
And even as I immortalize you with my words,
I know you don’t deserve this.
Songtekstvertaling
Elke stad is een spookstad waar ik overblijfselen van ons zie die nooit zullen vervagen*
Omdat ze het licht nooit zullen zien.
De straten herinneren zich onze voetafdrukken.
Kaarten gemaakt in zand en sneeuw.
Waar we liepen.
Zij aan zij.
De dingen die we elkaar vertelden.
Stukje bij beetje.
Zoals het nu terug komt.
Herzien.
Ik ben gestopt met zoeken of ons ontbrekende einde.
Er zijn geen droge winden met gescheurde pagina ' s over verlaten wegen, fladderend,
gevangen op telefoonpalen.
Wachtend om gevonden te worden en hardop te lezen.
Zelfs als ik, alleen, terugkeerde naar die straten, overleden.
Ik zou verstikt worden door de as van lang verbrand papier dromen.
Je wordt op dit moment vereeuwigd.
Niet alleen in woorden.
Maar een realiteit.
Ik leef in mijn slaap.
Gisteravond.
Ik droomde dat je me volgde.
Ik voel dat je altijd dichtbij bent.
Soms een dag vooruit.
Of twee achter.
Op jacht naar een zelfde nacht.
Anders dan de volgende.
Ik kan nog steeds je stem horen in de luchtstromingen die je sindsdien hebt verlaten en ik heb net
gevonden.
Ik zei dat je me nooit moest zoeken.
Maar hoe kan ik herinneringen vragen om te vertrekken?
Ze komen en gaan wanneer ze willen.
En zelfs als ik duizend liedjes schreef.
Niemand zal ooit weten wat je me hebt aangedaan.
Ze zullen het horen echoën.
Of zie de delicate huid van een lichaam dat nog steeds evolueert.
Geesten van emoties verloren en niet in staat om een karkas van een parasiet die achtergelaten
Een laatste litteken voor het Afgietsel van zijn gastheer.
We zijn niet gebonden aan banden.
Maar onvermijdelijk verweven in elkaars leven.
Je liefde was een glas gesneden als een diamant.
Maar ik heb een waarachtiger fortuin ontdekt.
Ik heb medelijden met je hebzucht.
Je zult nooit de verloren rijkdom in mij terugkrijgen.
En zelfs als ik je vereeuwig met mijn woorden,
Ik weet dat je dit niet verdient.