Levi the Poet — Infirmary [a Time to Plant and a Time to Pluck Up What Is Planted] songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Infirmary [a Time to Plant and a Time to Pluck Up What Is Planted]" van Levi the Poet.
Songteksten
You can build a firm foundation on everything you own, but those hands cannot
claim their craftsmanship without the builder of their bones.
Behind every builder is a builder built out of mortar and stone,
and that dust can construct a house that creaks and groans, but he cannot make
it a home.
Well I’ve been searching for a plot of land to put my hand to the plow.
I’ve got a lot of friends out there that say it’s all about the south.
Well, Georgia was gorgeous until I hit Oregon, so I don’t know about that now!
But I’ve been searching for answers to questions that have yet to be answered,
or maybe just yet to be found.
I’ve got a newfound friend in North Carolina.
I sat on her back porch for a week and a half, and smoked cigarettes with her
mom.
She stared down at that cancer stick in her mouth as she packed her next round,
said, «It helps me think better.»
Well ma’am, my problem is that I think too much, and all of this chain smoking
leads to chains of thought that I can’t turn off — now how can you help me with
that?"
But I’m finally getting to quitting smoking cigarettes, two years after the two
packs of 27s that I talked about two years ago in my poems, and yet there are
rolling hills just south of San Francisco where 580 intersects with the
aqueduct, and my last match could set a fire ablaze and leave the valley
looking like my lungs.
And I’d stand on the side of highway and watch it burn, watch it light up the
sky (burn), watch it burn like the fire that you said you saw in my eyes.
It burns for you!
I met a man who said he knew that passion, too, but he’s got coals in his eyes
where the light burned out: he scared that he’s the one who doused it,
it’s something he’s always thinking about!
You can see it in his countenance — you can see it in his doubt — you can see
it in his temper when he tries to let the pressure out.
He shouts: «When it comes time for you to settle down, make sure that she’s the one,
cause I’ve got a wife in a house my kids call their home, but they don’t know
what we’ve become.» And he smiles and it looks like sadness: says he still
loves the Lord, but he’s wondering where the time goes, and if the Lord loves
him anymore.
Just down the street from his apartment building is a house that weeps for him.
We, friends that called it a home and invited everybody in, singing, «Solace!
We are a broken family!» (Oh!
So at least we all know that we’re not alone!) AT LEAST WE CAN SING WITH
SINCERITY! «SOLACE!» We are a honest home!"
(Singing out of the dust we came, come: weathered temporary HOUSES THAT CREAK
AND GROAN!)
(She steps out the back door) Puts away her keys, makes her way past the
gargoyles guarding her porch from the street: she’s got her rain boots on!
She saves them for days like these, sings, «I hate this rainy weather!» She laughs and she thinks of me.
She’s got her rain boots on: polka-dotted pink against the leaves,
sets her thoughts to thoughts of God, friendships, and family.
Jesus!
I drove to Joplin, Missouri, with mourning in my bones and we all are
decomposing houses, but I think you make us a home.
I am an accumulation of sticks and stones and words, and as it were,
I’m prone to wander, Lord I know, I’m prone to wander off on my own!
Well I’ve been searching for a plot of land to plant my seed, and grow,
but Great Mystery, of all the places I’ve been, you’re the only peace I’ve
ever known.
So be it ever so humble, there’s no place like home, but home is not where the
heart is, my heart is a home, and where you go: I will follow.
WHERE YOU GO, I WILL FOLLOW!
So, Solace, we are a broken family. (Oh!
But at least we know that we’re not alone.) At least we can sing with sincerity.
Solace, we are an honest home. (Singing out of the dust we came, come:
weathered temporary houses that creak and groan.)
We are not afraid of the darkness!
There are cracks in every house, it’s not houses we’re worried about!" «We are not afraid of the darkness!
There are imperfections in our home, shadows in our souls!» (And still:) «We are not afraid of the dark!
There is no place for the lampshade that covered up my heart!» «We are not afraid of the dark!
Matchless flames we matches made out of one, single spark!»
WE ARE NOT AFRAID OF THE DARK
Songtekstvertaling
Je kunt een stevige basis bouwen op alles wat je bezit, maar die handen kunnen niet
ze eisen hun vakmanschap op zonder de bouwer van hun botten.
Achter elke bouwer staat een bouwer gebouwd van mortel en steen.,
en dat stof kan een huis bouwen dat kraakt en kreunt, maar hij kan niet
het is een thuis.
Ik heb gezocht naar een stuk land om mijn hand op de ploeg te leggen.
Ik heb veel vrienden die zeggen dat het allemaal om het zuiden gaat.
Georgia was prachtig tot ik in Oregon kwam, dus dat Weet ik nu nog niet.
Maar ik heb gezocht naar antwoorden op vragen die nog beantwoord moeten worden.,
of misschien nog niet gevonden.
Ik heb een nieuwe vriend in North Carolina.
Ik zat anderhalve week op haar veranda en rookte sigaretten met haar.
moeder.
Ze staarde naar die kankerstick in haar mond toen ze haar volgende ronde pakte.,
hij zei: "Het helpt me beter te denken.»
Nou mevrouw, mijn probleem is dat ik te veel denk, en al deze ketting roken
leidt tot gedachten die ik niet uit kan zetten.
dat?"
Maar ik ga eindelijk stoppen met het roken van sigaretten, twee jaar na de twee
pakketten van 27 ' s waar ik twee jaar geleden over sprak in mijn gedichten, en toch zijn er
glooiende heuvels net ten zuiden van San Francisco waar 580 kruist met de
aquaduct, en mijn laatste wedstrijd kan een brand in brand steken en de vallei verlaten.
het lijkt op mijn longen.
En ik stond aan de kant van de snelweg en keek hoe het brandde, en zag hoe het de
sky (burn), kijk hoe het brandt als het vuur dat je zei dat je in mijn ogen zag.
Het brandt voor jou!
Ik ontmoette een man die zei dat hij die passie ook kende, maar hij heeft kolen in zijn ogen
waar het licht uitbrandde: hij was bang dat hij degene was die het overgoot. ,
het is iets waar hij altijd aan denkt!
Je kunt het zien in zijn gezicht — Je kunt het zien in zijn twijfel — je kunt zien
het zit hem in z ' n humeur als hij de druk eruit probeert te halen.
Hij roept: "als het tijd is voor jou om je te settelen, zorg dan dat zij de ware is.,
want Ik heb een vrouw in een huis dat mijn kinderen hun thuis noemen, maar ze weten het niet.
wat we zijn geworden."En hij glimlacht en het lijkt op verdriet: zegt hij nog steeds
houdt van de Heer, maar hij vraagt zich af waar de tijd heen gaat, en of de Heer liefheeft
hij niet meer.
In de straat van zijn flatgebouw ligt een huis dat Voor hem huilt.
Wij, vrienden die het een thuis noemden en iedereen uitnodigden, zingen: "Solace!
We zijn een gebroken gezin."(Oh!
We weten tenminste dat we niet alleen zijn. WE KUNNEN TENMINSTE ZINGEN MET
Oprechtheid! "Troost!"Wij zijn een eerlijk thuis!"
(Zingen uit het stof dat we kwamen, komen: verweerde tijdelijke huizen die kraken
EN KREUNEN!)
Ze doet haar sleutels weg, komt langs de ...
ze heeft regenlaarzen aan.
Ze bewaart ze voor dagen als deze, zingt: "Ik haat dit regenachtige weer! Ze lacht en denkt aan mij.
Ze heeft haar regenlaarzen aan, polka-roze tegen de bladeren.,
stelt haar gedachten aan God, vriendschappen en familie.
Jezus!
Ik reed naar Joplin, Missouri, met rouw in mijn botten en we zijn allemaal
ontbindende huizen, maar ik denk dat je ons een thuis maakt.
Ik ben een opeenstapeling van stokken, stenen en woorden, en als het ware,
Ik ben geneigd om te dwalen, Heer Ik weet het, Ik ben geneigd om te dwalen op mijn eigen!
Ik heb gezocht naar een stuk land om mijn zaad te planten en te groeien. ,
maar groot mysterie, van alle plaatsen waar ik geweest ben, ben jij de enige vrede die ik heb
ooit geweten.
Het zij zo nederig, er is geen plek zoals thuis, maar thuis is niet waar de
hart is, mijn hart is een thuis, en waar gij heengaat, zal ik volgen.
WAAR JIJ GAAT, ZAL IK VOLGEN!
Dus, troost, we zijn een gebroken familie. Oh!
Maar we weten tenminste dat we niet alleen zijn. We kunnen tenminste oprecht zingen.
Troost, we zijn een eerlijk thuis. (Singing out of the dust we came, come:
verweerde tijdelijke huizen die kraken en kreunen.)
We zijn niet bang voor de duisternis!
Er zijn scheuren in elk huis, het zijn geen huizen waar we ons zorgen over maken!"We zijn niet bang voor de duisternis!
Er zijn onvolmaaktheden in ons huis, schaduwen in onze zielen!"(En nog steeds:) " we zijn niet bang voor het donker!
Er is geen plaats voor de lampenkap die mijn hart bedekt heeft!"We zijn niet bang in het donker!
Matchless flames we matches made out of one, single spark!»
WE ZIJN NIET BANG IN HET DONKER.