Levi the Poet — Dear Pianist songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dear Pianist" van Levi the Poet.
Songteksten
I prayed and prayed for a salve that would heal the pain in my heart,
and once the wound was held together,
I pulled the stitching apart.
It’s like the Lord answered all of my prayers,
and now I want my questions back,
and search for ways to spite his grace, and get my old gods back.
Dear, I can’t pretend that I didn’t thrive off of the emptiness I felt inside
before the spirit invaded the void,
just like I asked him to,
and shared with all of you.
I stepped out the front door and tossed up my keys to find myself in a closet
stuffed with all of my insecurities,
and all of the things that I’m ashamed of,
and every broken memory that I keep to cut my wrists — and be it vain or be it
pity,
well I know that I still bleed,
and I keep the shards of mirrored glass to see my expression as I seep out onto
the carpet and stain my bare feet in a puddle that I’ll drown in eight quarts
deep.
When I was a boy, my daddy told me to unclench my fists — hold out my hands
(like this) — and pray — like a picture of letting the Lord take your fears
away.
But he forgot to loosen his grip when it came time to practice it,
and the thought got convoluted the day he went away.
Jesus! If you see this, I hope I see him again someday.
I drove alone along the western coast to write a poem somebody could relate to.
I reopened every wound and bled myself dry just to try to feel the same way
that I used to.
I drove past the city at night, with the windows down, to watch the lights —
and be so cold that I’m uncomfortable: you know I do it to myself.
These headphones could be playing something else, but ‘we're at the bottom of
everything' like the songwriter sings,
and I make myself shiver until I believe it.
I know every word to every song about despair,
and I keep the album on repeat to keep me there."
She hit the first note and then that note set me free.
Well, I fell in love with her sadness before she fell in love with me,
but the best letters are those written in tears that smear the ink,
so she played the keys and I started writing.
«I wrapped that sorrow up tight,
like a noose around my neck,
stood tall on a flimsy card table,
and kicked it out from underneath my legs.
And I’ve been hanging in a house of cards for months on end,
swinging back and forth beneath a creaking rafter at the wind’s every whim.
I always ‘forgot' to close the windows so that I could let in the cold,
knowing discomfort and disappointment were the only peace I’d ever known.
I’ve got excuse upon excuse for every broken bone,
but in the end,
I broke them all myself to give the pain a home.
Dear Pianist,
I love you more than you’ll ever know.
I swear your smile saved my life.
I swear your touch made me whole.
But there is not an end to the self-condemning lies that I have believed,
and there is no depth that I have not known in attempts to drown myself (or:
set myself free) — to the point of pushing you away from me.
I drove the country on my own in an attempt to break my heart,
and I’ve opened my heart to every fleeting hope in an attempt to fall apart."
She said, «we fall apart and into our gods, but God meets us where we are!
(and) Oh what a thought!
(To live a life that’s free!)
But we are such a self-destructive bunch, aren’t we?
Writer, you are a part of me and there is nothing you can do to set to flame
the fabric that has woven me to you.
I will not be your broken heart and I will not be your empty oath,
o! with our hands laid flat in surrender I swear we will both let go of the
chains that choke us,
that wrap their hands around our throats,
and I will play you a new song and the lyrics that you wrote will accompany the
melody»
and every word she spoke was a land of milk and honey that I thought I’d never
know.
I drove to Washington on my own to sorrow in the rain,
but we danced over every puddle,
and joy washed the pain away,
and it rode the gutters into the ocean,
and the currents out beyond it’s shores,
to a whisper beyond the horizon,
to be forgotten and thought of no more.
Songtekstvertaling
Ik bad en bad voor een zalf die de pijn in mijn hart zou genezen.,
en toen de wond eenmaal bij elkaar gehouden werd,
Ik trok de hechtingen uit elkaar.
Het is alsof de Heer al mijn gebeden verhoorde.,
en nu wil ik mijn vragen terug.,
en zoeken naar manieren om zijne genade te kwellen, en mijn oude goden terug te krijgen.
Schat, ik kan niet doen alsof ik niet gedijde van de leegte die ik van binnen voelde.
voordat de geest de leegte binnenviel,
zoals ik hem gevraagd heb.,
en gedeeld met jullie allemaal.
Ik stapte uit de voordeur en gooide mijn sleutels naar boven om mezelf in een kast te vinden.
gevuld met al mijn onzekerheden,
en alle dingen waar ik me voor schaam.,
en elke gebroken herinnering die ik door mijn polsen snijd, of het nu ijdel is of niet.
jammer,
ik weet dat ik nog steeds bloed.,
en ik hou de scherven van spiegelglas om mijn uitdrukking te zien als ik naar buiten Sijp
het tapijt en vlekken op mijn blote voeten in een plas dat Ik zal verdrinken in acht liter
diep.
Toen ik een jongen was, zei mijn vader dat ik mijn vuisten moest losmaken.
en bid als een beeld van het nemen van je angsten door de Heer
verderop.
Maar hij vergat zijn greep los te maken toen het tijd werd om het te oefenen.,
en de gedachte werd ingewikkeld op de dag dat hij wegging.
Jezus! Als je dit ziet, hoop ik hem ooit weer te zien.
Ik reed alleen langs de westkust om een gedicht te schrijven waar iemand zich in kan vinden.
Ik heb elke wond heropend en mezelf leeggebloed om hetzelfde te voelen.
dat deed ik vroeger.
Ik reed ' s nachts langs de stad, met de ramen naar beneden, om naar de lichten te kijken. —
en wees zo koud dat ik me ongemakkelijk voel, je weet dat ik het mezelf aandoe.
Deze koptelefoon zou iets anders kunnen spelen, maar ' we zijn op de bodem van
alles zoals de songwriter zingt,
en ik laat mezelf huiveren tot ik het geloof.
Ik ken elk woord van elk lied over wanhoop.,
en ik hou het album op herhaling om me daar te houden."
Ze raakte de eerste noot en toen liet dat briefje me vrij.
Ik werd verliefd op haar verdriet voordat ze verliefd op me werd.,
maar de beste letters zijn die geschreven in tranen die de inkt besmeuren,
dus ze speelde de sleutels en ik begon te schrijven.
"Ik heb dat verdriet goed ingepakt,
als een strop om mijn nek,
stond hoog op een flinterdun kaarttafel,
en schopte het van onder mijn benen.
En ik hang al maanden in een kaartenhuis.,
heen en weer slingerend onder een krakende zwerver bij elke bevlieging van de wind.
Ik vergat altijd de ramen te sluiten zodat ik de kou kon binnenlaten.,
het weten van ongemak en teleurstelling was de enige vrede die ik ooit had gekend.
Ik heb een excuus voor elke gebroken bot.,
maar uiteindelijk ... ,
Ik heb ze zelf gebroken om de pijn een thuis te geven.
Beste Pianist,
Ik hou meer van je dan je ooit zult weten.
Ik zweer dat je glimlach Mijn leven heeft gered.
Ik zweer dat je aanraking me compleet maakte.
Maar er is geen einde aan de leugens die ik heb geloofd.,
en er is geen diepte die ik niet heb gekend in pogingen om mezelf te verdrinken (of:
tot het punt om je van me weg te duwen.
Ik reed het land alleen in een poging mijn hart te breken.,
en ik heb mijn hart geopend voor elke vluchtige hoop in een poging om uit elkaar te vallen."
Zij zei: "Wij vallen uiteen en behoren tot onze goden, maar God komt tot ons waar wij zijn.
wat een gedachte.
(Om een vrij leven te leiden!)
Maar we zijn zo ' n zelfvernietigend stel, nietwaar?
Schrijver, je bent een deel van mij en er is niets wat je kunt doen om te branden
de stof die me aan jou heeft verweven.
Ik zal niet je gebroken hart zijn en Ik zal niet je lege Eed zijn.,
o! met onze handen plat in overgave ik zweer dat we beide zullen laten gaan van de
ketens die ons verstikken,
die hun handen om onze kelen wikkelen,
en Ik zal een nieuw lied voor je Spelen en de teksten die je schreef zullen de
melodie»
en elk woord dat ze sprak was een land van melk en honing waarvan ik dacht dat ik dat nooit zou doen.
weten.
Ik reed alleen naar Washington om te treuren in de regen.,
maar we dansten over elke plas,
en vreugde waste de pijn weg,
en het reed de Goten de oceaan in,
en de stromingen buiten de kust,
naar een fluistering achter de horizon,
om vergeten te worden en er niet meer aan te denken.