Les Enfoirés — Encore un autre hiver songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Encore un autre hiver" van Les Enfoirés.

Songteksten

Encore un autre hiver,
Un hiver ordinaire,
Des familles à la ramasse,
Et des soupes à la grimace.

Encore des mots sans cesse,
Des serments, des promesses,
Nos illusions qui s'envolent
Aux vents des belles paroles

Sous notre bleu-blanc-rouge
Impuissant, rien ne bouge.

Encore un horizon,
Comme un mur de prison,
Des prophètes et des archanges
Mais jamais rien ne change

Encore toutes ces enfances,
Nées du coté de pas de chance,
Des parents qui démissionnent
Et des écrans qui fonctionnent.

Mais qu'ils soient bleus, blancs, rouges
Les vœux, les discours, rien ne bouge

Il était un pays qu'on citait en exemple,
Qui disait droit de l'homme, égalité des chances,
Un pays de bien vivre, autant que d’espérance,
Il était une fois mon beau pays de France

Encore un autre hiver,
Et si peu de colère,
Les plus fragiles qui cassent,
Et que veux-tu qu'on y fasse.

Encore un peu d'espoir,
Moins de laides voiles noires,
Partout des femmes et des hommes,
Qui s’élèvent et qui donnent

Encore une chanson
Qui dit simplement non,
Des notes qui lèvent encore
Des Restos contre le sort.

Et des gens qui bougent encore
Et des gens qui rêvent encore
Pour inverser les sorts
Et pour y croire encore
Il en faudra encore

Et nous on chante encore
Et de plus en plus fort

Et nous on chante encore
Et de plus en plus fort
Et nous on chante encore
Encore, encore, encore...

Songtekstvertaling

Weer een winter, een gewone winter, families om op te halen, en soep om te grimace.

Steeds weer woorden, Eden, beloftes, illusies die vliegen naar de wind van mooie woorden onder onze Blauw-wit-rood hulpeloze, niets beweegt.

Een andere horizon, zoals een gevangenismuur, profeten en aartsengelen, maar er verandert nog niets aan al deze kinderen, geboren aan de kant van geen geluk, ouders die ontslag nemen en schermen die werken.

Maar laat ze blauwe, witte, rode geloften zijn, toespraken, niets beweegt het was een land dat werd geciteerd als een voorbeeld, die zei menselijk recht, gelijke kansen, een land om goed te leven, zo veel als hoop, het was eens mijn mooie land van Frankrijk weer een andere winter, en zo weinig woede, de meest breekbare die breken, en wat wilt u dat we daar te doen.

Nog steeds een beetje hoop, minder lelijke zwarte sluiers, overal vrouwen en mannen, die opstaan en weer een lied dat gewoon nee zegt, merkt dat nog steeds restaurants tegen het lot.

En mensen die nog steeds bewegen en mensen die nog steeds dromen om de spreuk om te keren en om het weer te geloven het zal meer en we zingen opnieuw en meer en meer en meer en meer en we zingen opnieuw en meer en meer en meer en we zingen opnieuw en opnieuw, opnieuw, opnieuw...