LES BLAIREAUX — Laureline songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Laureline" van LES BLAIREAUX.
Songteksten
Laureline
Dès que le jour décline
Laisse mourir dans le métro
Une journée de trop
Perdue comme un grain de sable
Elle se sent un peu minable
En secret
Elle aurait préféré
Faire des fouilles à Istanbul
Très loin de la foule
Sortir une ville des sables
Déchiffrer des incunables
Sur les rails
Elle croit voir des papayes
Elle s’approche au bord du quai
Elle veut les croquer
Poussée par un vent de sable
Elle s’envole comme dans les fables
Laureline
Rattrape la gamine
Elle qui faisait ses adieux
Elle ouvre les yeux
Est-ce qu’il est né dans les sables
Laureline le trouvait mâle
Elle lui dit
J’ai 20 ans aujourd’hui
J’ai jamais connu la mer
Le vent du désert
Je veux marcher dans le sable
Pieds nus c’est indispensable
Il lui dit
Je connais que Paris
Vue du métro aérien
La ville de rien
Un immense château de sable
Regarde
Ils se disent
On connait pas Venise
Ni l’amour ni ses épices
Le souk de Tunis
Où l’on trouve la rose des sables
Ils s'échangèrent leur portable
Les sirènes
Du métro les ramènent
Aux vérités de Paname
Elle saute dans la rame
Le temps d’une poignée de sable
Et le soir
Seuls à leur table
En sourdine
On entend la speakerine
Annoncer un été chaud
Le désert bientôt
Si un jour Paris s’ensable
Tout redeviendrait faisable
Songtekstvertaling
Laureline
Zodra de dag voorbij is.
Laten we sterven in de metro
Eén dag te veel.
Verloren als een zandkorrel
Ze voelt zich een beetje armoedig.
Heimelijk
Ze had liever ...
Opgravingen doen in Istanbul
Ver weg van de menigte.
Een stad uit het zand halen
Ontcijferen
Op de rails
Ze denkt dat ze papaja ' s ziet.
Ze nadert de rand van het dok.
Ze wil ze opeten.
Gedreven door een wind van zand
Ze vliegt als in fabels
Laureline
Haal de jongen in.
Ze nam afscheid.
Ze opent haar ogen.
Is hij geboren in het zand?
Laureline vond hem mannelijk.
Ze vertelt het hem.
Ik ben 20 vandaag.
Ik heb de zee nooit gekend.
De woestijnwind
Ik wil in het zand lopen
Blote voeten is onmisbaar
Hij vertelt het haar.
Ik weet dat Parijs
Uitzicht op de antenne Metro
De stad van niets
Een groot Zandkasteel
Horloge
Ze zeggen:
We kennen Venetië niet.
Noch liefde, noch kruiden.
De Souk van Tunis
Waar is de zandroos?
Ze wisselden hun mobieltjes.
Zeemeermin
Breng ze terug uit de metro.
Naar de waarheden van Paname
Ze springt in de roeispaan.
De tijd van een handvol zand
En ' s avonds
Alleen aan hun tafel
Gedempt
We horen de speaker.
Kondig een hete zomer aan
De woestijn snel
Als Parijs op een dag tot rust komt
Alles zou weer haalbaar worden