Léo Ferré — Les métamorphoses du vampire (Les années Odéon - Les fleurs du mal) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les métamorphoses du vampire (Les années Odéon - Les fleurs du mal)" van Léo Ferré.
Songteksten
La femme cependant, de sa bouche de fraise
En se tordant ainsi qu’un serpent sur la braise
Et pétrissant ses seins sur le fer de son busc
Laissait couler ces mots tout imprégnés de musc:
«Moi, j’ai la lèvre humide, et je sais la science
De perdre au fond d’un lit l’antique conscience
Je sèche tous les pleurs sur mes seins triomphants
Et fais rire les vieux du rire des enfants
Je remplace, pour qui me voit nue et sans voiles
La lune, le soleil, le ciel et les étoiles !
Je suis, mon cher savant, si docte aux Voluptés
Lorsque j'étouffe un homme en mes bras redoutés
Ou lorsque j’abandonne aux morsures mon buste
Timide et libertine, et fragile et robuste
Que sur ces matelas qui se pâment d'émoi
Les anges impuissants se damneraient pour moi ! "
Quand elle eut de mes os sucé toute la moelle
Et que languissamment je me tournai vers elle
Pour lui rendre un baiser d’amour, je ne vis plus
Qu’une outre aux flancs gluants, toute pleine de pus !
Je fermai les deux yeux, dans ma froide épouvante
Et quand je les rouvris à la clarté vivante
A mes côtés, au lieu du mannequin puissant
Qui semblait avoir fait provision de sang
Tremblaient confusément des débris de squelette
Qui d’eux-mêmes rendaient le cri d’une girouette
Ou d’une enseigne, au bout d’une tringle de fer
Que balance le vent pendant les nuits d’hiver
Songtekstvertaling
De vrouw echter, uit haar aardbeienmond
Draaien en een slang op de kolen
En kneedde haar tieten op het strijkijzer van haar busc
Laat deze woorden stromen, allemaal geïmpregneerd met muskus.:
"Ik heb een natte lip, en ik ken wetenschap
Om op de bodem van een bed het oude bewustzijn te verliezen
Ik droog al het huilen op mijn triomfantelijke borsten
En laat de ouderen lachen om het lachen van de kinderen
Ik vervang hen die mij naakt en zonder sluiers zien.
De maan, de zon, de hemel en de sterren !
Dat ben ik, mijn beste geleerde, zo geleerd van Voluptiteiten
Als ik een man in mijn gevreesde armen Wurg
Of als ik mijn buste opgeef om te bijten
Verlegen en libertijns, breekbaar en stevig
Dat op die matrassen die bewegen
De hulpeloze Engelen zouden vervloekt zijn voor mij ! "
Toen ze mijn botten had gezogen al het beenmerg
En dat kwijlende ik me tot haar wendde.
Om haar een kus van liefde te geven, leef ik niet meer.
Wat een toevoeging aan de slijmerige flanken, allemaal vol pus !
Ik sloot beide ogen, in mijn koude angst
En toen ik ze heropende voor levende helderheid.
Aan mijn zijde, in plaats van de krachtige mannequin
Die bloed leken te hebben geleverd.
Verbijsterend trillende skelet puin
Die van zichzelf de kreet van een windwijzer maakte
Of een teken, aan het einde van een ijzeren staaf
Wat schommelt de wind tijdens de winter nachten