Léo Ferré — Les amants tristes songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les amants tristes" van Léo Ferré.
Songteksten
Comme une fleur venue d’on ne sait où petit
Fané déjà pour moi pour toi dans les vitrines
Dans un texte impossible à se carrer au lit
Ces fleurs du mal dit-on que tes courbes dessinent
On dit dans ton quartier que tu as froid aux yeux
Que t’y mets des fichus de bandes dessinées
Et que les gens te lisent un peu comme tu veux
Tu leur fais avaler tes monts et tes vallées
Tu es aux carrefours avec le rouge mis
On y attend du vert de tes vertes prairies
Alors que j’ai fauché ce matin dans ton lit
De quoi nourrir l’hiver et ma mélancolie
Mélancolie mélancolie la mer revient
Je t’attends sur le quai avec tes bateaux blêmes
Tes poissons d’argent bleu tes paniers ton destin
Et mes mouettes dans tes cris comme une traîne
Je connais une femme lubrique à Paris
Qui mange mes syllabes et me les rend indemnes
Avec de la musique autour qui me sourit
Demain je lui dirai des hiboux qui s’envolent
J’en connais dans ma nuit qui n’ont pas de fourrure
Qui crèvent doucement de froid dans l’antarctique
De cette négation d’aimer au bout de l’ombre
Mes oiseaux font de l’ombre en plein minuit néon
Sous les verts plébiscites
Tu connais une femme lubrique à Moscou
Qui mange tes syllabes et les met dans ton bortsch
Il connaît une femme lubrique à Pékin
Qui mange sa muraille et la donne au Parti
Demain nous leur dirons des hiboux qui s’envolent
J’en connais dans leur nuit qui n’ont plus de jaquette
Qui crèvent doucement de froid sous leur casquette
Avec leurs beaux yeux d’or mêlés du Palomar là-bas
Vers les voix de la nuit des étoiles perdues
J’entends des sons lointains qui cherchent des caresses
Et dans les faits divers là-bas ça s’exaspère
Et ça tue le chagrin comme on tue la flicaille
Au coin d’un vieux soleil exténué des glaces
Mélancolie Mélancolie la mer se calme
Je vois monter partout des filles et des palmes
Avec des fruits huilés dans la fente alanguie
Les matelots me font des signes de fortune
Ils se noient dans le sang du soleil descendant
Vers l’Ouest toujours à l’Ouest Western de carton-pâte
Le dentifrice dans la nuit se tient au rose
Un néon de misère emprunté à tes yeux
Viens je t’emmènerai là-bas vers les grands astres
Dans le désastre du matin ou chez Renault
Voir comment l’on fabrique un chef et des autos
Voir la pitié grandir sur des croix qui s’enchristent
Je t’aimerai sur la chaussée et son collant
Ton goudron j’y prendrai le suc de mes cavales
J’aurai l’air d’un roi nègre tu mettras à la moelle
Où je glouglouterai repu ton sentiment
Ton sentiment a le goût de gazelle
Ton ventre n’est qu’un champ de lavande à midi
Et mon couteau qui crisse en y fauchant ma mie
Est d’un faucheur distrait qui s'éploie sous ton aile
Il est au féminin ton sentiment
Il est comme ces demoiselles qui en ont à revendre
Et qui le vendent bien
Ton sentiment me fait gonfler mes voiles d’ange
Ton sentiment me fait du bien au sentiment
Et les fleurs du pavé poussent des cris étranges
Moi qui viens du pavé vers toi et me dressant
Et moi je ne te prends que ce que je te dois
Si je n’avais que du sentiment à t’filer
Il y a bien longtemps que tu m’aurais banni
De ton fief de ton cul de ta loi de tes langes
Il y a bien longtemps que tu te serais cassée
Mais tu m’as réveillé
Et tu nous as tirés de notre mort quotidienne
Et puis toi tu te meurs dans la rue à midi
Sous des floppées de soleils mous
Et de ces mecs qui te prennent dans les mirettes
Et qui te mirent bien dans l’os
Des fois que leur labo pourrait leur renvoyer subito
Ta dégaine grandeur naturliche
A la mesure de leur page
Des fois le soir ils te prendraient impunément
Ils s’empaquetteraient de toi
De ton devoir de grue
Comme dans un journal
Au fond t’es un journal
Je te lis je te plie je te froisse et tu cries
Quand on froisse la soie la forêt sa copine
Lui fait des cris de sœur lui fait des cris sublimes
La soie du crépuscule a des cris de velours
Dans des lits de parade
Dans ces feuilles d’automne
Des taches de rousseur sur la gueule des bois
Je te lis je te plie je te froisse et tu cries
Au fond t’es un journal
Tu t’en prendrais plutôt pour cinq colonnes
Chez toi le fait divers sonne comme un outrage
Tu es partout chez toi et même aux mots croisés
Tu m’y fais deviner les armes de ta voix
Je t’aime et verticalement c’est bien
Tu croises dans mes eaux quand je suis ton pirate
Je te lis je te plie je te froisse et tu cries
Quand je t’aurai bien lue y compris les annonces
J’irai au marché aux poissons
Et t’envelopperai de moules vertes
Au fond t’es un journal mouillé
Avec ta robe imprimée en blanc et noir
Et tes paroles que personne ne pourra plus lire
Tu seras ma dernière nouvelle effacée sur le sable
Tu seras mienne pour la mort je t’aime
Et même avec la fin du monde
La fin du monde abstraite où tout n’est que chiffré
Avec ces cœurs d’acier leurs battements trichés
Avec ces poumons d’or dans les cages-ascenseurs
Où l’on se tient debout où l’on se tient ailleurs
Tu vas descendre là pour t’entendre rêver
Même le rêve gueule à n’y pouvoir plus rien
Le silence est rempli du silence trop plein
Quand ça déborde on croit venue la fin des temps
De ces temps mesurés sur des machines obscènes
Où les minutes ont des cons qui se promènent
En se prenant pour l'Éternité
Et même avec la fin du monde
Je me démerderai pour que t’y voies que dalle
Que dalle c’est pas mal ça ne fait que passer
Ce rien qui prend ses aises aux week-ends de la mort
Quand les ballots y accélèrent leurs victimes
Enchâssée enchristée encollée à mon froc
Tu partiras là-bas vers des boutiques fantastiques
Vers le supermarché où l’on vend la paresse
Où l’on vend de la mort aussi quand on s’y laisse
Où l’on vend la fumée et le vent en paquet
Et l’on paie en sortant avec des sortilèges
L’instant
Au cent millième de seconde
Je te regarderai
Tu monteras du fond des âges
Tu te prosterneras
Je te tendrai la main
Et tu m’agrippera
L’instant
Il va fondre sur toi comme la foudre
Trois cent mille bornes à la seconde
Il n’aura plus le temps de s’attarder au feu rouge
On grillera les feux d’alarme
Et ma pensée qui te devance
Regarde
Ecoute bien le chant de cet enfant maudit
Que tu croiras ton mec et qui n’est qu’un mirage
Oublié par ma mère au fond d’une poubelle
Cette éternelle nuit
Bien se laver le cul c’est donc ça le désordre !
Regarde-moi là dans mes yeux regarde il vient l’instant
Comme à l’automne les bandits jaunes
Qui font aux arbres des hold-up mordorés
Et tu vas t’envahir
Et tu vas t’immerger
Et te coloniser
Tu es seule dans mes pattes
Comme un saxo gueulant des chants désespérés
Tes cris sont des violons des rues
Des hautbois en plastique
Des flûtes de laiton
Et tu t’en fous
C’est là il est là
Entends la mer qui te remonte dans la gueule
Et cette marée double au fond de tes yeux-feu
Dans le feu de tes yeux mon regard s’est éteint
Crie crie crie
TU es moi
JE c’est toi
Comment t’appelles-tu?
Tu t’appelles la nuit dans le ventre des filles
De ces filles qui roulent au bord de la mort lente
Tu t’appelles l’amour Tu es toutes les femmes
Tu es TOI tu es ELLES
Des niagaras vernis me tombent dans la gueule
Crie crie crie
Tu n’es plus là parce que tu es moi
Et que je suis ailleurs
JE et TOI C’est tout comme
Et l’on s’en va mourir au club des nuits cassées
Qui donc réparera l'âme des amants tristes x3
Qui donc?
Songtekstvertaling
Als een bloem van niemand weet waar weinig
Voor mij is het al vervaagd door de ramen.
In een tekst onmogelijk om naar bed te gaan
Van deze slechte bloemen wordt gezegd dat ze je rondingen tekenen.
Mensen in jouw buurt zeggen dat je het koud hebt in je ogen.
Dat je er wat strips in hebt gedaan.
En laat mensen je lezen zoals je wilt.
Je laat ze je bergen en valleien inslikken.
Je staat op het kruispunt met rood aan
We wachten op het groen van uw groene weiden.
Terwijl ik vanmorgen in je bed maaide.
Wat te voeden de winter en mijn melancholie
Melancholie melancholie de zee keert terug
Ik wacht op je op de kade met je slechte Boten.
Je blauwe zilvervis je manden je lot
En mijn meeuwen in jouw geschreeuw als een sleep
Ik ken een onzedelijke vrouw in Parijs.
Die mijn lettergrepen opeet en ze veilig maakt.
Met muziek die naar me lacht
Morgen vertel ik hem uilen die vliegen.
Ik ken mensen die geen bont hebben.
Die langzaam sterven van de kou in Antarctica
Van deze ontkenning van liefde aan het einde van de schaduw
Mijn vogels maken schaduw in het midden van middernacht neon
Onder de volksraadpleging
Je kent een onzedelijke vrouw in Moskou
Wie eet je lettergrepen op en zet ze in je Borsch
Hij kent een geile vrouw in Beijing.
Wie eet zijn muur op en geeft het aan het feest
Morgen zullen we de uilen die vliegen vertellen
Ik ken mensen die geen jas meer hebben.
Die zacht koud zijn onder hun kap
Met hun prachtige gouden ogen die zich vermengen vanaf de Palomar daar
Op de stemmen van de nacht van de verloren sterren
Ik hoor verre geluiden op zoek naar strelingen
En in de verschillende feiten daar ergert het zich
En het doodt verdriet zoals jij agenten doodt.
Op de hoek van een oude zon uitgeput van het ijs
Melancholie melancholie de zee kalmeert
Ik zie overal meisjes en vinnen rijden.
Met geoliede vruchten in de verlengde spleet
De matrozen maken me tekenen van geluk.
Ze verdrinken in het bloed van de dalende zon.
Westward always westward Western carton-paste
Tandpasta ' s nachts staat bij Pink
Een neon van ellende geleend van je ogen
Kom, ik breng je naar de grote sterren.
In de ochtend ramp of bij Renault
Zie hoe je een chef en auto ' s te maken
Zie medelijden groeien op kruizen die betoverend zijn
Ik hou van je op de stoep en haar panty
Jouw Teer ... ik neem het sap van mijn cavales.
Ik lijk op een zwarte koning die je in het merg stopt.
Waar ik zal giechelen naar je gevoel
Je gevoel smaakt naar gazelle
Je buik is een lavendelveld om twaalf uur.
En mijn mes dat piept terwijl ik mijn kruimel maai
Is van een verstrooide Reaper die onder je vleugels peelt
Het is vrouwelijk je gevoel
Hij is als die dames die moeten verkopen.
En die het goed verkopen
Je gevoel maakt me zwellen mijn engel sluiers
Jouw gevoel is goed voor mij.
En de bloemen van de kasseien groeien vreemde kreten
Ik kom van de stoep naar jou toe en sta op.
En ik neem alleen wat ik je schuldig ben.
Had ik maar een gevoel om je te geven.
Lang geleden had je me verbannen.
Je hebt je vrijheid, je kont, je Wet, je slipje.
Het is lang geleden dat jullie uit elkaar gingen.
Maar je hebt me wakker gemaakt.
En je haalde ons uit onze dagelijkse dood.
En dan sterf je op straat om 12 uur.
Onder floppies van zachte zonnen
En die kerels die je in het vizier nemen
En die je recht in het bot stopte.
Soms kan hun lab ze meteen wegsturen.
Uw natuurlijke grootsheid
In de omvang van hun pagina
Soms ' s Avonds nemen ze je ongestraft mee.
Dan pakken ze je in.
Van uw kraandienst
Zoals in een krant
Diep van binnen ben je een krant.
Ik lees je Ik buig je ik verfrommel je en je schreeuwt
Als we de zijde verkreukelen het bos zijn vriendin
Laat hem schreeuwen zuster laat hem subliem schreeuwen
Twilight silk heeft fluwelen kreten.
In Parade bedden
In deze herfstbladeren
Sproeten op de kater
Ik lees je Ik buig je ik verfrommel je en je schreeuwt
Diep van binnen ben je een krant.
Je gaat liever voor vijf kolommen.
Op jou klinkt het als een schande.
Je bent overal thuis en zelfs kruiswoordpuzzels
Je laat me raden wat de wapens van je stem zijn.
Ik hou van je en verticaal is het goed
Je steekt mijn water over als ik je piraat ben.
Ik lees je Ik buig je ik verfrommel je en je schreeuwt
Als ik je goed lees, inclusief de advertenties.
Ik ga naar de vismarkt.
En ik wikkel je in groene mosselen.
Diep van binnen ben je een natte krant.
Met je zwart-wit jurk
En jouw woorden die niemand meer kan lezen
Je zult mijn laatste nieuws zijn gewist op het zand.
Je zult van mij zijn voor de dood Ik hou van je
En zelfs met het einde van de wereld
Het einde van de abstracte wereld waar alles alleen versleuteld is
Met deze stalen harten bedrogen hun beats
Met deze gouden longen in de liftkooien.
Waar we staan waar we staan elders
Je gaat naar beneden om jezelf te horen dromen
Zelfs de droom om niets te kunnen doen
Stilte is gevuld met te volle stilte.
Als het overstroomt, geloven we dat het einde der tijden is gekomen.
Van deze tijden gemeten op obscene machines
Waar in de minuten kutjes rondlopen
Hij neemt zichzelf tot in de eeuwigheid.
En zelfs met het einde van de wereld
Ik zorg ervoor dat je dat ziet.
Die onzin is niet slecht. het gaat gewoon voorbij.
Dat niets dat comfortabel wordt in het weekend van de dood
Als de balen hun slachtoffers daar versnellen
Gecharmeerd aan m ' n jurk.
U gaat daar naar fantastische winkels
Naar de supermarkt waar luiheid wordt verkocht
Waar we de dood ook verkopen als we vertrekken
Waar rook en wind worden verkocht in verpakkingen
En we betalen door uit te gaan met spreuken.
Moment
Tot de honderd duizendste van een seconde
Ik zal naar je kijken.
U zult opstaan uit de bodem van de eeuwen
Je zult je buigen.
Ik hou je hand vast.
En je pakt me
Moment
Het zal op je smelten als bliksem
Driehonderdduizend terminals per seconde
Hij heeft geen tijd meer om bij het rode licht te blijven.
We grillen de alarmlichten.
En mijn gedachte voor jou
Horloge
Luister goed naar het lied van dit Vervloekte Kind.
Dat je je vriendje gelooft en dat is gewoon een luchtspiegeling
Vergeten door mijn moeder op de bodem van een vuilnisbak
Deze eeuwige nacht
Nou was je kont, dus dat is de rotzooi !
Kijk me aan in m ' n ogen. kijk me aan.
Zoals in de herfst de gele bandieten
Dat maakt de bomen Mordor overvallen
En jij gaat binnenvallen.
En jij gaat duiken.
En je koloniseren
Je bent alleen in mijn poten
Als een saxofoon die wanhopige nummers bespuit
Je schreeuwt om straatviolen.
Plastic Obo ' s
Koperfluiten
En het kan je niet schelen
Daar is het.
Hoor de zee omhoog komen in je mond
En deze dubbele vloed op de bodem van je vuurogen
In het vuur van jouw ogen is mijn blik gedoofd
Aanmaken aanmaken
Jij bent mij.
Ik ben jou.
Hoe heet je?
Je noemt jezelf de nacht in de buik van meisjes
Van die meisjes die naar de rand van de langzame dood rollen
Je noemt jezelf liefde jullie zijn allemaal vrouwen
Jij bent jij Jij bent zij
Niagaras varnish vallen in mijn mond
Aanmaken aanmaken
Je bent hier niet meer omdat je mij bent.
En dat ik ergens anders ben
Jij en ik zijn net als
En we gaan sterven in de broken nights club
Wie zal daarom de ziel van droevige geliefden x3 herstellen
Wie is daar?