Lena Katina — Golden Leaves songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Golden Leaves" van Lena Katina.
Songteksten
It keeps on raining on the streets
Then the mud just sticks all over me Like the fog upon
The city lights beneath
Shinning on the golden leaves
Covering the paths on foot, I’m shaking
'Cause everything
Just fades forsaking
Babe! you haven’t called me lately
And I haven’t felt you near me I have to force myself to re-begin
To paint my days with rainbows
You’re apart of my own world dear
There’s no need to dream you dearly
Persevering light through darkness
As the wind blows on my face, I’m frozen
My bare arms caress
The spaces still unknown
Promising new inspirations
Hiding within my own provoking alibis
But they only tend
To disappear again
Babe! You haven’t called me lately
And I haven’t felt you breathing
I have to force myself to re-begin
To paint my days with rainbows
You’re apart of my own world dear
There’s no need to dream you, hear me But I’ve only seen you rarely
And you’ve only touched me barely
I can only sleep straight through the nights
Or set them all on fire
You are part of my own world dear
There’s no need to dream you really
Songtekstvertaling
Het blijft maar regenen op straat.
Dan blijft de modder over me heen hangen als de mist op
De stad licht onder
Glanzend op de gouden bladeren
Ik bedek de paden te voet, ik beef
Want alles
Gewoon vervaagt
Schat! je hebt me de laatste tijd niet gebeld.
En ik heb je niet bij me gevoeld. ik moet mezelf dwingen opnieuw te beginnen.
Om mijn dagen te schilderen met regenbogen
Je bent gescheiden van mijn eigen wereld, schat.
Je hoeft niet te dromen.
Doorzettend licht door duisternis
Als de wind op mijn gezicht waait, ben ik bevroren
Mijn blote armen strelen
De ruimtes zijn nog onbekend
Veelbelovende nieuwe inspiraties
Verstopt in mijn eigen provocerende alibi ' s
Maar ze hebben alleen
Om weer te verdwijnen
Schat! Je hebt me de laatste tijd niet gebeld.
En ik heb je niet voelen ademen.
Ik moet mezelf dwingen om opnieuw te beginnen.
Om mijn dagen te schilderen met regenbogen
Je bent gescheiden van mijn eigen wereld, schat.
Je hoeft niet te dromen, hoor me maar ik heb je maar zelden gezien.
En je hebt me amper aangeraakt.
Ik kan alleen maar door de nachten heen slapen.
Of ze allemaal in brand steken.
Je maakt deel uit van mijn eigen wereld, schat.
Je hoeft niet te dromen.