Legiao Urbana — Pais E Filhos songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Pais E Filhos" van Legiao Urbana.
Songteksten
Estatuas e cofres. E paredes pintadas.
Ninguém sabe o que aconteceu.
Ela se jogou da janela do quinto andar.
Nada é fácil de entender.
Dorme agora.
É isso o vento lá fora.
Quero colo. Vou fugir de casa.
Posso dormir aqui com vocês?
Estou com medo. Tive um pesadelo
Só vou voltar depois das três.
Meu filho vai ter nome de santo.
Quero o nome mais bonito.
É preciso amar as pessoas como se
Não houvesse amanhã.
Porque se você parar para pensar,
Na verdade não há.
Me diz porque o céu é azul.
Explica a grande fúria do mundo.
São meus filhos que tomam conta de mim.
Eu moro com a minha mãe
Mas meu pai vem me visitar.
Eu moro na rua, não tenho ninguém
Eu moro em qualquer lugar.
Já morei em tanta casa que nem me lembro mais.
Eu moro com os meus pais.
É preciso amar as pessoas como se
Não houvesse amanhã.
Porque se você parar para pensar,
Na verdade não há.
Sou uma gota d’agua
Sou um grão de areia.
Você me diz que seus pais não entendem.
Mas você não entende seus pais.
Você culpa seus pais por tudo.
E isso é absurdo.
São crianças como você
O que você vai ser, quando você crescer?
Songtekstvertaling
Standbeelden en kisten. En beschilderde muren.
Niemand weet wat er gebeurd is.
Ze gooide zichzelf uit het raam op de vijfde verdieping.
Niets is makkelijk te begrijpen.
Slaap nu.
Dat is de wind.
Ik wil lap. Ik ren weg van huis.
Mag ik hier bij jou slapen?
Ik ben bang. Ik had een nachtmerrie.
Ik ben pas na drie uur terug.
Mijn zoon zal Saint worden genoemd.
Ik wil de mooiste naam.
Men moet van mensen houden alsof
Er was geen morgen.
Want als je stopt met denken,
Eigenlijk niet.
Het vertelt me waarom de lucht blauw is.
Het verklaart de grote woede van de wereld.
Het zijn mijn kinderen die voor me zorgen.
Ik woon bij mijn moeder.
Maar mijn vader komt me bezoeken.
Ik woon op straat, Ik heb niemand
Ik woon overal.
Ik heb in zoveel huizen gewoond dat ik het me niet eens meer kan herinneren.
Ik woon bij mijn ouders.
Men moet van mensen houden alsof
Er was geen morgen.
Want als je stopt met denken,
Eigenlijk niet.
Ik ben een druppel water.
Ik ben een zandkorrel.
Zeg me dat je ouders het niet begrijpen.
Maar je begrijpt je ouders niet.
Je geeft je ouders overal de schuld van.
En dit is absurd.
Zijn kinderen zoals jij
Wat word je als je groot bent?