Laura Story — Prodigal Song songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Prodigal Song" van Laura Story.
Songteksten
Henry loves the ballpark
But lately he ain’t coming round
Things have been so different
Since his youngest boy left town
Fighting seem so harmless
Families sometimes disagree
It’s hard to know the reason
Why he finally chose to leave
But he’s gone away, his father waits
And he is watching and he is hoping
Though his eyes are weary, his arms are still open
And his prayer so softly spoken
Please come home
Now Henry sits and wonders
In that front porch rocking chair
Does his boy remember
All the love the family shared
And is he cold out there alone?
And he is watching and he is hoping
Though his eyes are weary, his arms are still open
And his prayer so softly spoken
Please come home
To your seat at the table
To your father who weeps
Every night in sleepless dreams
He longs to see his face in younger skin
Running down the driveway again
And he is watching and he is hoping
Though his eyes are weary, his arms are still open
And his prayer so softly spoken
Please come home
Songtekstvertaling
Henry houdt van het honkbalveld.
Maar de laatste tijd komt hij niet meer langs.
Het was zo anders.
Sinds zijn jongste zoon de stad verliet
Vechten lijkt zo onschuldig.
Gezinnen zijn het soms oneens
Het is moeilijk om de reden te weten.
Waarom hij uiteindelijk koos om te vertrekken
Maar hij is weg, zijn vader wacht
En hij kijkt en hoopt
Zijn ogen zijn vermoeid, maar zijn armen zijn nog open.
En zijn gebed zo zacht gesproken
Kom alsjeblieft naar huis.
Nu zit Henry en vraagt zich af
In die schommelstoel voor de veranda.
Weet zijn jongen het nog?
Alle liefde die de familie deelde
En heeft hij het koud daar alleen?
En hij kijkt en hoopt
Zijn ogen zijn vermoeid, maar zijn armen zijn nog open.
En zijn gebed zo zacht gesproken
Kom alsjeblieft naar huis.
Naar je stoel aan de tafel.
Op je vader die huilt
Elke nacht in slapeloze dromen
Hij verlangt ernaar om zijn gezicht in jongere huid te zien.
Weer over de oprit rennen
En hij kijkt en hoopt
Zijn ogen zijn vermoeid, maar zijn armen zijn nog open.
En zijn gebed zo zacht gesproken
Kom alsjeblieft naar huis.