Laura Pausini — La solitudine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La solitudine" van Laura Pausini.
Songteksten
Marta se ha marchado para no volver
El tren de la mañana llega ya sin ella
Es sólo un corazón con alma de metal
En esa niebla gris que envuelve la ciudad
Su banco está vacío, Marta sigue en mí
La siento respirar, pienso que sigue aquí
Ni la distancia enorme puede dividir
Dos corazones y un solo latir
Quizá si tú piensas en mí
Si a nadie tú quieres hablar
Si tú te escondes como yo
Si huyes de todo y si te vas
Pronto a la cama sin cenar
Si aprietas fuerte contra tí
La almohada y te echas a llorar
Si tú no sabes cuanto mal
Te hará la soledad
Miro en mi diario tu fotografía
Con ojos de muchacha un poco tímida
La aprieto contra el pecho y me parece que
Estás aquí, entre inglés y matemáticas
Tu padre y sus consejos, que monotonía
Por causa del trabajo y otras tonterías
Te ha llevado lejos sin contar contigo
Te ha dicho: «Un día lo comprenderás»
Quizá si tú piensas en mí
Con los amigos te verás
Tratando sólo de olvidar
No es nada fácil, la verdad
En clase ya no puedo más
Y por las tardes es peor
No tengo ganas de estudiar, por tí
Mi pensamiento va
Es imposible dividir así la vida de los dos
Por eso, espérame, cariño mio… conserva la ilusión
La soledad entre los dos
Este silencio en mi interior
Esa inquietud de ver pasar así la vida sin tu amor
Por eso, espérame, porque
Esto no puede suceder
Es imposible separar así la historia de los dos
La soledad entre los dos
Este silencio en mi interior
Esa inquietud de ver pasar así la vida sin tu amor
Por eso, espérame, porque
Esto no puede suceder
Es imposible separar así la vida de los dos
Songtekstvertaling
Marta is vertrokken om niet terug te keren.
De ochtendtrein arriveert zonder haar.
Het is gewoon een hart met een metalen ziel
In die grijze Mist die de stad omhult
Je bank is leeg, Marta is nog steeds in mij.
Ik voel haar ademen, ik denk dat ze er nog is.
Noch de enorme afstand kan verdelen
Twee harten en één slag
Misschien als je aan me denkt.
Als je met niemand wilt praten
Als je je verstopt zoals ik
Als je wegloopt van alles en als je weggaat
Snel naar bed zonder eten
Als je hard tegen jezelf drukt
Het kussen en je begint te huilen
Als je niet weet hoe erg
Het zal je eenzaam maken.
Ik kijk in mijn dagboek op jouw foto.
Met de ogen van een klein verlegen meisje
Ik knijp het tegen mijn borst en het lijkt me dat
Je bent hier, tussen Engels en wiskunde.
Je vader en zijn advies, wat een eentonigheid.
Vanwege werk en andere onzin.
Hij heeft je ver gebracht zonder jou.
Hij zei: "op een dag zullen jullie begrijpen.»
Misschien als je aan me denkt.
Met vrienden zul je zien
Ik probeer het te vergeten.
Het is niet makkelijk.
In de klas kan ik niet meer
En ' s Avonds is het erger.
Ik heb geen zin om voor je te studeren.
Mijn gedachte gaat
Het is onmogelijk om de levens van de twee te verdelen.
Dus, wacht op mij, mijn liefste ... houd de illusie
De eenzaamheid tussen de twee
Deze stilte in mij
Die angst om het leven zo voorbij te zien gaan zonder jouw liefde
Dus, wacht op mij, want
Dit kan niet.
Het is onmogelijk om het verhaal te scheiden van de twee
De eenzaamheid tussen de twee
Deze stilte in mij
Die angst om het leven zo voorbij te zien gaan zonder jouw liefde
Dus, wacht op mij, want
Dit kan niet.
Het is onmogelijk om het leven te scheiden van de twee