La Moza — Le monologue de l'individu à bout songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le monologue de l'individu à bout" van La Moza.
Songteksten
Savais-tu qu’l’humain s’habitue à tout
Mais la mort du désir le fait passer à l’acte?
Le monologue de l’individu à bout
Pourrait peut-être bien ressembler à ça
J’ai envie d’pleurer toutes mes larmes jusqu'à c’que mon corps s'évapore
J’ai la peur au ventre, pauvre cancre de l’humain et d’ses rapports
Marre de ces ratures qui ne ligaturent mes plaies
Que pour mieux les réouvrir ou au pire les gangréner
Étant donné qu’j’ai tant aimé, maintenant que je suis seul
Désespoir instantané, direct sans sixième sous-sol
Qui peut m’aider alors qu’j’ai tout rejeté en bloc
Que j’me suis isolé dans la dépression et son enveloppe?
En arrêt maladie, j’calcule plus rien avec ces médocs
Tout juste la force de m’regarder en face, de m’dire qu’j’suis médiocre
Je n’ai d’autre solution que de m’infliger l’ultime sanction
2h du mat', j’suis là, accroupi sur un pont
J’me sens tellement minable, j’sais même pas si j’aurai l’courage
D’mettre fin à cette vie interminable sans revoir mon entourage
Trop d’pression accumulée, maintenant il est temps qu’j'évacue
J’manquerai à personne mais j’regrette pas c’que j’ai vécu
J’suis convaincu que le phénix renaîtra de ses cendres
Mourir une première fois car j’ai une revanche à prendre
Je suis à cran, je ne peux plus attendre
J’ai beaucoup trop crié, y avait personne pour entendre
Schéma classique jusqu’au coma éthylique
Pour qu’la vodka me délivre j’en bois des litres et des litres
J’me dis qu’l’amour est à mon avenir c’que l’espoir est au vide
Rien d’bien idyllique, putain qu’ce c’constat est horrible !
En pleine dérive, je déprime et je paie le prix
Je mets de l’eau dans mon acide comme mes piliers sont supprimés
Injection d’une dose létale, recours à l'état foetal
J’meurs un peu, beaucoup, à la folie, d’après le dernier pétale
Je n’sais plus comment lutter, je ne fais que m’engluer
Dans des pensées mortifères, ma volonté est emmurée
L’habit je l’ai trop enduré, je n’sais plus comment mourir
Toutes les folies m’passent par la tête et je ne fais que m’en nourrir
Je suis faible et je veux fuir mais comment faire autrement?
Pour une fois qu’j’me donne les moyens d’réussir c’que j’entreprends
J’arrête de rêver, l’envie d’crever
A surpassé tout l’reste, j’ai bien trop dérivé
Tout va si vite, tout s’précipite
Le reflet du miroir me révèle une figure pâlotte
J’radote, me répète encore qu’la vie n’est qu’une salope
Douloureuse comme une peine de coeur, violente comme une scène de cul
Putain, je suis à fleur de peau, allez, j’ouvre une bouteille de plus
C’est ma tournée, j’lève mon verre aux fantômes qui m’entourent
Aux sentiments destructeurs qui m’enivrent et me rendent fou
J’entrouvre la porte de mes songes
Pour qu’une brume épaisse m’agresse d’une rafale d’amertume
Mon quotidien a fini par m’transformer en éponge
Imbibé d’une existence à laquelle je n’adhère plus
J’ne vois plus aucune issue pour ne pas mourir écoeuré
J’ai perdu cette capacité à pouvoir sourire et pleurer
Ma décision est prise, elle est peut-être conne et stupide
J’m’en rends plus compte, j’veux en finir car sous mon sternum c’est qu’du vide
Fâché à mort avec ma femme, je n’peux presque plus voir ma gosse
Pourtant je l’aime, j’ai trop en tête de vouloir passer l’arme à gauche
J’ai cette envie qui m’presse, j’peux plus voir cette face anéantie qui m’blesse
J’me suis trop lamenté auprès du peu d’amis qui m’restent
Complètement épuisé de faire ce même constat cinglant
Cet hiver j’ai 45 ans et j’n’envisage pas l’printemps
Faudrait qu’j’en parle et qu’j’entame une psychothérapie
Je préfère boire pour mieux voir que j’ai vraiment raté ma vie
Assis dans mon salon, mon verre se vide, je le remplis
La tête me tourne, j’ai la nausée, je connais bien ce ressenti
Tant pis, ce soir c’est rage et tristesse au menu
Mais sommes-nous des hommes nés pour lutter contre l’insomnie?
Ça me noue les entrailles, je ne dors plus, je me morfonds
J’ai beau forcer, tous mes projets s’en vont vers un fossé sans fond
J’m’enfonce, l’alcool n’a pas noyé mes peines
Tout s’précipite, je décide de me taillader les v…
Songtekstvertaling
Wist je dat de mens aan alles gewend raakt?
Maar de dood van het verlangen laat hem handelen?
De monoloog van het individu aan het einde
Misschien ziet het er zo uit.
Ik wil al mijn tranen huilen totdat mijn lichaam verdampt
Ik heb angst in mijn maag, arme dwaas van de mens en zijn relaties.
Moe van deze schaafwonden die mijn wonden niet binden
Dan om ze beter te heropenen of in het ergste geval gangreen ze
Sinds ik zoveel hield, nu ik alleen ben
Onmiddellijke wanhoop, direct zonder zesde Kelder.
Die me kan helpen toen ik alles en bloc afwees.
Dat ik mezelf isoleerde in depressie en de envelop?
Bij ziekte stop, bereken ik niets met deze drugs.
Alleen de kracht om me in de ogen te kijken, om me te vertellen dat ik middelmatig ben.
Ik heb geen andere keuze dan mij de ultieme straf op te leggen.
2 uur ' s nachts, ben ik hier, gehurkt op een brug
Ik voel me zo armoedig, ik weet niet eens of ik de moed zal hebben.
Om dit eindeloze leven te beëindigen zonder mijn omgeving weer te zien.
Te veel druk geaccumuleerd, nu is het tijd voor mij om te evacueren.
Ik zal iedereen missen, maar ik heb geen spijt van wat ik geleefd heb.
Ik ben ervan overtuigd dat de Feniks herboren zal worden uit zijn as.
Sterven voor de eerste keer omdat ik wraak moet nemen.
Ik kan niet langer wachten.
Ik schreeuwde veel te veel, Er was niemand om te horen.
Klassieke regeling tot ethylcoma
Voor wodka drink ik liters en liters.
Ik zeg tegen mezelf dat liefde in mijn toekomst is hoop is leeg
Niets erg idyllisch, verdomme dat het verschrikkelijk is !
In full drift, word ik depressief en ik betaal de prijs
Ik doe water in mijn zuur als mijn pilaren worden verwijderd
Injectie van een letale dosis, toevlucht tot foetale status
Ik sterf een beetje, veel, aan waanzin, volgens het laatste blaadje.
Ik weet niet meer hoe ik moet vechten.
In dodelijke gedachten is mijn wil omhuld.
Ik weet niet meer hoe ik moet sterven.
Alle dwaasheid gaat door mijn hoofd en ik voed me ermee.
Ik ben zwak en Ik wil weglopen, maar hoe anders?
Voor een keer geef ik mezelf de middelen om te slagen.
Ik stop met dromen, de drang om te sterven
Overtroffen al het andere, Ik heb veel te afgeleid
Alles gaat zo snel, alles raast.
De reflectie van de spiegel onthult me een bleke figuur.
Ik lach, ik herhaal bij mezelf dat het leven maar een slet is.
Pijnlijk als hartzeer, gewelddadig als een kontscène.
Verdomme, ik ben gek geworden, kom op, Ik open Nog een fles
Dit is mijn tour, ik hef mijn glas op de geesten om me heen
Op de destructieve gevoelens die me dronken maken en me gek maken
Ik open de deur van mijn dromen
Voor een dikke mist om me aan te vallen met een uitbarsting van bitterheid
M ' n dagelijkse leven veranderde me in een spons.
Doordrenkt met een bestaan waar ik me niet meer aan houd.
Ik zie geen uitweg om ziek te sterven.
Ik verloor mijn vermogen om te lachen en te huilen
Mijn beslissing is gemaakt, ze kan dom en dom zijn
Ik realiseer me meer, Ik wil eindigen omdat onder mijn borstbeen het alleen leeg is.
Ik ben boos op m 'n vrouw en zie m' n kind bijna niet meer.
Toch hou ik van hem, Ik heb te veel in gedachten om het pistool naar links te willen verplaatsen.
Ik heb een drang die me aanspoort, ik kan dit verwoeste gezicht niet meer zien dat me pijn doet.
Ik heb te veel geklaagd over de paar vrienden die ik nog heb.
Volledig uitgeput van het maken van dezelfde schokkende observatie
Deze winter ben ik 45 jaar en ik denk niet aan de lente.
Ik moet erover praten en psychotherapie beginnen.
Ik drink liever om beter te zien dat ik echt mijn leven heb gemist.
Zittend in mijn woonkamer, mijn glazen leeg, Ik vul het
Mijn hoofd tolt, ik voel me misselijk, ik weet dat ik me goed voel
Jammer, vanavond staat woede en verdriet op het menu.
Maar zijn wij mannen geboren om slapeloosheid te bestrijden?
Het bindt mijn darmen vast, ik slaap niet meer, ik verander
Al mijn projecten gaan naar een bodemloze greppel.
Ik zink, alcohol verdronk mijn verdriet niet
Alles raast, ik besluit mezelf te snijden v…