La Dispute — The Surgeon and the Scientist songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Surgeon and the Scientist" van La Dispute.
Songteksten
Don’t call this an art project.
this is science, this is progress.
and don’t pretend these are heartfelt words, we are
children dressed as surgeons but disturbed by the sight of our scars.
and now we carry scalpels to trace the scarring resting somewhere
on the line between my house, your heart and into your home.
where you lay sleeping like a ceiling fan in winter,
gently turning as the wind reaches its fingers through the window
just to hold you, like I held you.
pressed like a rose between my fingers or like stones
I keep in pockets meant to weigh me underwater.
these scars will fade away but never disappear, my dear.
we’ll raise our fists like lightning to rods to god and
if he strikes us down,
then he strikes us down.
but first, let him hear us speak:
we are like the legacy of thunderstorms we watched and swore in doorways,
«we will never be the same again.»
I can feel you healing and I hate it,
(like a harpist without hands you only bang the strings
you used to love to touch so much)
to hear the dissonance drain violently and then dissolve
like all the songs i sang but never once could make you smile.
my god, I would kill to make you smile.
and reach out to my hands, soft and frail,
to make good on the love that you swear still exists, and still thrives
though we’ve buried our bodies in blood (and old lies,
like, «I'm fine"and «you look so much better than him»
but don’t trust the surgeon with your heart,
she’s drunk and sips from poison cups, and
don’t you trust the scientist,
he says «life-is-like-a-wineglass"as he spills his drink
like secrets
all across your dress and says:
«my dear, I must confess, i never thought you ever knew what love was like for
real.
I never thought you needed me.")
Songtekstvertaling
Noem dit geen kunstproject.
dit is wetenschap, dit is vooruitgang.
en doe niet alsof dit oprechte woorden zijn, we zijn
kinderen verkleed als chirurgen maar verstoord door het zien van onze littekens.
en nu dragen we scalpels om de littekens op te sporen die ergens rusten.
op de lijn tussen mijn huis, jouw hart en jouw huis.
waar je slaapt als een plafondventilator in de winter,
zachtjes draaien als de wind zijn vingers door het raam reikt
om je vast te houden, zoals ik je vasthield.
gedrukt als een roos tussen mijn vingers of als stenen
Ik zit in zakken die me onder water moeten wegen.
deze littekens zullen vervagen maar nooit verdwijnen, mijn liefste.
we zullen onze Vuisten verheffen als bliksem tot staven tot god en
als hij ons neerslaat,
dan slaat hij ons neer.
maar eerst, laat hem ons horen spreken.:
we zijn als de erfenis van onweersbuien die we zagen en zwoeren in deuropeningen.,
"we zullen nooit meer hetzelfde zijn.»
Ik voel dat je geneest en ik haat het.,
(als een harpist zonder handen sla je alleen op de snaren
je hield ervan om zoveel aan te raken.)
om de dissonantie heftig te horen draineren en dan op te lossen
zoals alle liedjes die ik zong, maar je nooit kon laten lachen.
mijn god, Ik zou een moord doen om je te laten lachen.
en strek mijn handen uit, zacht en zwak.,
om goed te maken op de liefde die je zweert te bestaan, en nog steeds gedijt
hoewel we onze lichamen begraven hebben in bloed (en oude leugens,
zoals, "ik ben in orde" en " je ziet er zoveel beter uit dan hem»
maar vertrouw de chirurg niet met je hart.,
ze is dronken en drinkt uit gifbekers, en
vertrouw je de wetenschapper niet?,
hij zegt "het leven is als een wijnglas" terwijl hij zijn drankje morst.
als geheimen
over je hele jurk en zegt:
"mijn liefste, ik moet bekennen, ik had nooit gedacht dat je ooit wist hoe liefde was voor
echte.
Ik had nooit gedacht dat je me nodig had.")