La Dispute — THE CHILD WE LOST 1963 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "THE CHILD WE LOST 1963" van La Dispute.
Songteksten
There were shadows in the bedroom
Where the light got thrown by the lamp on the nightstand
On your mother’s side, after midnight, still
You can see it all
You can see it all
And the closet in the corner
On the far back shelf with the keepsakes, she hid
That box there full of letters of regret
By the pictures of the kids
You get faint recollections of your mother’s sigh, countryside drive
And the landscape seen from the window of the backseat with some flowers in a basket
That afternoon after school you and your older sisters
Found your parents in the kitchen at the table
Father lifting off the lid of the box
And a hush fell over everything like a funeral prayer
A reverence, ancestral, heavy in the air
Though you didn’t understand what it meant
That they never said her name aloud around you
Even sitting at the table with her things they’d kept
You recall faintly cards, tiny clothes, and the smell of the paint in the
upstairs bedroom
Until then you didn’t know that’s what the box had held
Your parents tiptoeing slowly around always speaking in code
No, they never said her name aloud around you
Only told you it was perfect where your sister went
And you didn’t understand why it hurt them so much then that she’d come and
left so soon
Could only guess inside your head at what a «stillbirth» meant
Only knew that mother wept
You watched while father held her, said «Some things come but can’t stay here.»
You saw a brightness. Like a light through your eyes closed tight then she
tumbled away.
From here, some place
To remain in the nighttime shadows she made
To be an absence in mom, a sadness hanging over her
Like some pentacostal flame, drifting on and off
She was «Sister,» only whispered.
Sometimes «Her» or
«The Child We Lost.»
You were visions
A vagueness, a faded image
You were visions
You were a flame lit that burned out twice as brightly as the rest of us did
When you left, you were light, then you tumbled away
There are shadows that fall still here at a certain angle
In the bedroom on the nightstand by your mother’s side
From the light left on there
There’s the box in the closet, all the things kept
And the landscape where she left
Flowers on the grave, marble where they etched that name
And mother cried the whole way home
But she never said it once out loud
On the way back home from where you thought they meant
When they said where sister went
After grandpa got hospice sick and he couldn’t fall sleep
They wheeled his stretcher bed beside her at night
And I saw the light
On the day that he died
By their bed in grandma’s eyes
While us grandkids said our goodbyes
She said «don't cry»
Somewhere he holds her
Said a name I didn’t recognize
And the light with all the shadows combined
Songtekstvertaling
Er waren schaduwen in de slaapkamer.
Waar het licht werd gegooid door de lamp op het nachtkastje
Aan je moeders kant, na middernacht, nog steeds
Je kunt alles zien.
Je kunt alles zien.
En de kast in de hoek
Op de achterplank met de aandenken, verborg ze zich.
Die doos daar vol met brieven van spijt
Door de foto ' s van de kinderen
Je krijgt vage herinneringen van je moeders zucht, plattelands drive
En het landschap gezien vanuit het raam van de achterbank met wat bloemen in een mand
Die middag na school ... jij en je oudere zussen.
Ik vond je ouders in de keuken aan de tafel.
Vader die het deksel van de doos optilt
En een stilte viel over alles als een begrafenisgebed
Een eerbied, voorouderlijk, zwaar in de lucht
Maar je begreep niet wat het betekende.
Dat ze haar naam nooit hardop zeiden.
Zelfs aan de tafel zitten met haar spullen die ze bewaard hadden.
Je herinnert je nauwelijks Kaarten, kleine kleren, en de geur van de verf in de
boven slaapkamer
Tot die tijd wist je niet dat de doos dat had vastgehouden.
Je ouders lopen langzaam rond en praten altijd in code.
Nee, ze hebben haar naam nooit hardop gezegd.
Ik zei alleen dat het perfect was waar je zus heen ging.
En je begreep niet waarom het hen zoveel pijn deed toen ze kwam en
zo snel vertrokken
Kon alleen maar raden in je hoofd wat een "doodgeboorte" betekende
Ik wist alleen dat moeder huilde.
Je keek toe terwijl vader haar vasthield en zei: "Sommige dingen komen, maar kunnen hier niet blijven.»
Je zag een helderheid. Als een licht door je ogen gesloten strak dan ze
hij viel weg.
Vanaf hier, ergens.
Om in de nachtschaduw te blijven die ze maakte
Om een afwezigheid te zijn in mama, een verdriet dat boven haar hangt
Als een pentacostale vlam, die op en af drijft.
Ze was 'zuster', alleen fluisterde ze.
Soms "haar" of
"Het Kind Dat We Verloren.»
Jullie waren visioenen.
Een vaagheid, een vervaagd beeld
Jullie waren visioenen.
Je was een vlam die twee keer zo fel uitbrandde als de rest van ons.
Toen je wegging, was je licht en toen viel je weg.
Er zijn schaduwen die hier onder een bepaalde hoek vallen.
In de slaapkamer op het nachtkastje aan de zijde van je moeder
Van het licht dat er op staat
Daar is de doos in de kast, alle dingen bewaard
En het landschap waar ze wegging
Bloemen op het graf, marmer waar ze die naam geëtst hebben.
En moeder huilde de hele weg naar huis
Maar ze heeft het nooit hardop gezegd.
Op de terugweg van waar je dacht dat ze bedoelde
Toen ze zeiden Waar zuster heen ging
Nadat opa hospice ziek werd en hij niet kon slapen.
Ze reden zijn brancard naast haar ' s nachts.
En ik zag het licht
Op de dag dat hij stierf.
Bij hun bed in Oma ' s ogen
Terwijl wij kleinkinderen afscheid namen.
Ze zei:»
Ergens houdt hij haar vast.
Hij zei een naam die ik niet herkende.
En het licht Met alle schaduwen gecombineerd