La Dispute — Future Wars songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Future Wars" van La Dispute.
Songteksten
(Crows, wipe the blood from the end of your claws.
Said the vulture
Lets gather like storms for the war.
Crows, as the night turns its skin into coal,
Dark as corpses but cluttered with gold.
They will label you thieves, wolves, and whores
but you are nothing less than angels,
cast down and covered in black.)
Ain’t this the bloodiest mess in the world? Said the virgin, a torn little girl.
Boy, you went and made a sweet wreck of my soul, and I’ve already forgiven you.
And blood was running down
Her dress in streams into her hands where she
Was stitching on the flesh had left
In sections on the carpet near a bed that
Never slept while she was sleeping
In her clothes that he had laid with on The floor with all his fingers crossed
In hoping that that distance
Wouldn’t grow.
But how it grew,
And how it hurt,
And how it hallowed every memory had
Never felt was threatened by a thing the world
Could conjure up to kill them, but he let it kill them
What a bunch of fools we lovers are.
And now shes smiling, with her self put back together,
just a shadow of the past before the war.
All sewn together, like a city sick from storms
and sick of waiting for a god to call the floods out of her home.
what a bunch of fools we lovers are
when tempted by the taste of flesh.
«My boy, you are nothing more than a thief and a whore
in a suit of the finest of armor."laughed the vulture.
«Pathetic little child, I am embarrassed for you.»
Songtekstvertaling
(Kraaien, veeg het bloed van het einde van je klauwen.
Zei De Gier
Laten we ons verzamelen als stormen voor de oorlog.
Kraaien, als de nacht zijn huid verandert in kolen,
Donker als lijken, maar vol met goud.
Ze zullen jullie dieven, wolven en hoeren labelen.
maar jullie zijn niets minder dan engelen.,
gegoten en bedekt met zwart.)
Is dit niet de bloedigste rotzooi ter wereld? Zei de Maagd, een verscheurd klein meisje.
Jongen, je hebt een mooi wrak van mijn ziel gemaakt, en ik heb je al vergeven.
En het bloed liep naar beneden.
Haar jurk in stromen in haar handen waar ze
Was gehecht aan het vlees was over
In secties op het tapijt bij een bed dat
Ze sliep nooit terwijl ze sliep.
In haar kleren die hij op de grond had gelegd met al zijn vingers gekruist
In de hoop dat die afstand
Zou niet groeien.
Maar hoe het groeide,
En hoe het pijn deed,
En hoe het elke herinnering had geheiligd
Nooit gevoeld werd bedreigd door iets de wereld
Kon oproepen om ze te doden, maar hij liet het hen doden.
Wat een stelletje dwazen zijn we geliefden.
En nu glimlacht ze, met haar zelf weer in elkaar gezet,
slechts een schaduw van het verleden voor de oorlog.
Allemaal aan elkaar genaaid, als een stad ziek van stormen
en ziek van het wachten op een god die de overstromingen uit haar huis roept.
wat een stelletje dwazen zijn wij geliefden
wanneer verleid door de smaak van vlees.
"Mijn jongen, je bent niets meer dan een dief en een hoer
in een pak van het beste harnas."lachte de Gier uit.
"Zielig kind, Ik schaam me voor je.»