La Caja de Pandora — Barrio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Barrio" van La Caja de Pandora.
Songteksten
Otra vez llegó el invierno a nuestro barrio
Cubriéndolo de un triste y gris amargo
Los arboles derraman sus hojas por el suelo
Se agotan las pasiones que dejó el verano
Y otra vez toca escuchar, el silbido que hace
El viento al chocar con un balcón
El sonido de la lluvia al caer sobre un cartón
Ya la noche cae de nuevo sobre el barrio
Y los charcos se oscurecen como el cielo
El rocío cubre ya lo que alberga en su interior
Oxidando los recuerdos dentro de su corazón
El manto oscuro de la noche posado sobre su cabeza
Oyéndose tan solo el silencio de su estela
Y me envuelve la nostalgia, por los años que he pasado
Al abrigo de mi barrio, no perdona el calendario
Y recuerdo con cariño, aquellas nieves que cayeron
Y a los niños sorprendidos
El aroma de esos días, en la mente de un chiquillo
Y me envuelve la nostalgia, por los años que he pasado
Al abrigo de mi barrio, se han guardado en el armario
Y en mi pecho hay un suspiro, al saber que todo aquello
Se ha quedado en olvido, se ha perdido en la memoria
En la mente del chiquillo
Cuantas veces he jugado en los columpios de mi barrio
Cuantas veces me he sentado en esos bancos
Songtekstvertaling
De Winter kwam weer in onze buurt.
Het bedekken met een droevige, bittere grijze
De bomen werpen hun bladeren op de grond.
De passies van de zomer zijn uitgeput.
En opnieuw is het tijd om te luisteren, de fluit die maakt
De wind bij botsen met een balkon
Het geluid van regen valt op een karton
En de nacht valt weer op de buurt
En de plassen zijn donker als de hemel
De dauw bedekt al wat erin huisvest.
Oxiderende herinneringen in je hart
De donkere mantel van de nacht viel op zijn hoofd
Alleen de stilte van zijn wake kan worden gehoord
En ik ben omgeven door nostalgie, voor de jaren die ik heb doorgebracht
In de schuilkelder van mijn buurt, vergeef de kalender niet
En ik herinner me liefdevol, die sneeuw die viel
En de verraste kinderen
De geur van die dagen, in de geest van een kleine jongen
En ik ben omgeven door nostalgie, voor de jaren die ik heb doorgebracht
Afgezonderd van mijn buurt, zijn ze in de kast gehouden.
En in mijn borst is een zucht, wetende dat alles
Het is vergeten, het is verloren in het geheugen
In de geest van het kind
Hoe vaak heb ik in mijn buurt op de schommel gespeeld?
Hoe vaak heb ik op die banken gezeten?