Копюшон — Я не пустой songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Я не пустой" van Копюшон.
Songteksten
Это какой-то год, я странным стал, мой снег не тает,
Больше не чувствую людей, выпадет, всё впитаю.
А мой Минздрав подох, я руки прячу в люки курток,
Делаю шаг, плотный поток, лью кипяток на угли.
Я макароны в блюде, как микрофон любит губы,
Мой микромир, моя душа, переливаясь пулей.
Я стал афишей своих дней, клею плакат на орбит,
Режу автографы тех дней, е*у твой модный тумблер.
Мистера нет и балахон, мистер — в карманах пусто,
Мистер взрывает целый мозг, убирай руки с пульса.
Я проложу свой мост из мест, где людьми правит месть,
Буду ползти и есть, я не ищу судьбу в подъезде.
Капают слезы в летний день, ты превратился в дождь,
Я превратился в мистера Ноу Мо, но ты не вернешься.
Ты закрывай глазами мир, мои кумиры — тучи,
Я медленно схожу с ума, но это нас не лечит.
Лишь скоротечный ритм глаз, снующий в ваших шмотках,
Лишь пара трещин кружит вальс в уехавшей маршрутке.
Я инородный лирик брю, летят стихи по ветру,
Вам не по вкусу тонный брют от пациента в белом.
Пусть косяками чуйских птиц летят слова из снов,
От недоверия в мой рэп у меня полон соп.
Ну почему в узлах мой мир, почему зла театр,
В моих кроссовках много дыр, но я их должен прятать.
Я прячу в снах в себе себя в собственной лужи крови,
Я насмехаясь над собой забывал чувство боли.
Почаще пой мне небо звуки голосов мне близких,
Это единственный совмес, с кем мне звучать на дисках.
А я хочу лишь дотянуться к звездам, слыша визги,
Но все равно я отвергаю мир, пинаю листья.
Лью на контракты виски, сотни, выкинул, сука, письма,
Вы были адом, а сейчас гуляя в черных списках.
Я под его окном ищу могилу нашей дружбы,
Люди решили за тебя, что о себе он пишет.
Я переломанный пробел в главе о дури букв,
И в полированных квадратах выставлю мой друг.
Папа, сыграй мне песню звонким отголоском струн,
Пусть кровоточат, б*ять, все раны — буду ждать весну.
Тоннами снега в городах пусть выпадет вся грусть,
Черное небо, я в бреду, беру в ладони горсти.
Нам стали чужды песни о войне, хрипящих славой,
И я не вижу среди вас тут воинов, вижу слабость.
Трагическим надрывом граблю все киоски психов,
А продавцы твердят мне в след и предлагают съехать.
Я вам скажу моя тюрьма за ребрами кривыми,
Зареванными стеклами окон от глаз до пола.
У нас у всех своя причина жить и выть без боя,
У нас у всех своя причина в дозировках боли.
Я бы хотел задать вопрос, но не давать ответа,
Вам не по вкусу тонный брют от пациента в белом.
А за моим окном летят, как стаи птиц береты,
А за моим куплетом вертятся границы бреда.
Не надо мне пока стелить постели слишком рано,
Мне надо знать, кто я такой, но мне мешает гонор.
В моих глазах, в моих руках, в моих оковах, ранах,
Я с нищетой души на ты, но зал кричит мне браво.
Я не пустой, я не пустой, я не устал сигналом,
Вас отправлять ночами жизнь на кончиках волос.
Я не пустой, я не пустой, я не устал, так надо,
Но в голове звучит вопрос «Скажи, кто ты такой?».
Songtekstvertaling
Dit is een jaar, Ik ben vreemd geworden, mijn sneeuw smelt niet,
Ik voel geen mensen meer, het zal eruit vallen, Ik zal alles absorberen.
En mijn Ministerie van Volksgezondheid is dood, ik verberg mijn handen in de luiken van jassen,
Ik neem een stap, een dichte stroom, giet kokend water over de kolen.
Ik ben macaroni in een gerecht zoals MIC houdt van lippen,
Mijn microkosmos, mijn ziel, glinsterend als een kogel.
Ik werd de poster van mijn dagen, een poster lijmen op banen,
Handtekeningen uitsnijden van die dagen, zodat je een modieuze schakelaar hebt.
Mr. no en hoodie, mr. - zakken leeg,
Meneer blaast een heel brein op, haal je handen van de pols.
Ik zal mijn brug bouwen van plaatsen waar mensen geregeerd worden door wraak.,
Ik zal kruipen en Eten, ik ben niet op zoek naar het lot in de ingang.
Tranen vallen op een zomerdag, je bent veranderd in regen,
Ik veranderde in Mr Know Mo, maar je komt niet terug.
Je sluit je ogen voor de wereld, mijn idolen zijn wolken,
Ik word langzaam gek, maar het geneest ons niet.
Gewoon een Vluchtig oogritme, in je kleren rondscheuren. ,
Slechts een paar scheuren draaien de wals in de verdwenen minibus.
Ik ben een buitenlands lyrisch brouwsel, gedichten vliegen in de wind,
Je houdt niet van een hoop Brut van een patiënt in het wit.
Laat de woorden van dromen vliegen als scholen van Chui vogels,
Vertrouw op mijn rap, ik heb veel SOPs.
Ah waarom in knopen mijn wereld, waarom kwaad theater,
Er zitten veel gaten in mijn sneakers, maar ik moet ze verbergen.
Ik verstop me in m 'n dromen in m' n eigen plas bloed.,
Ik bespotte mezelf en vergat het gevoel van pijn.
Zing vaak voor me de lucht klinkt van stemmen dicht bij me,
Dit is de enige sovmes, met wie ik op discs klink.
Ik wil alleen maar naar de sterren reiken en het geschreeuw horen.,
Maar ik wijs de wereld nog steeds af, schop tegen de bladeren.
Lew op contracten whiskey, honderden, weggegooid, bitch, brieven,
Je was een hel, en nu sta je op de zwarte lijst.
Ik zoek het graf van onze vriendschap onder zijn raam.,
Mensen hebben voor jou beslist wat hij over zichzelf schrijft.
Ik ben een gebroken plek in het hoofdstuk over dope letters.,
En in de gepolijste pleinen zet ik mijn vriend.
Pap, speel een lied met een heldere echo van de snaren,
Laat ze bloeden, b * Yat, alle wonden-ik wacht op de lente.
Tonnen sneeuw in steden laat al het verdriet vallen,
Black sky, ik ben aan het ijlen, ik neem handvol in mijn handen.
We zijn vervreemd van liederen over oorlog, piepend van glorie.,
En ik zie hier geen krijgers, ik zie een zwakte.
Ik ga alle gekke kiosken beroven met een tragische traan.,
En de verkopers blijven zeggen dat ik moet verhuizen.
Mijn gevangenis zit achter de scheve ribben.,
Glas in lood ramen van de ogen tot de vloer.
We hebben allemaal onze eigen reden om te leven en huilen zonder een gevecht,
We hebben allemaal onze eigen reden in de dosering van pijn.
Ik zou graag een vraag stellen, maar geen antwoord geven.,
Je houdt niet van een hoop Brut van een patiënt in het wit.
En buiten mijn raam vliegen baretten als zwermen vogels,
En achter mijn vers draaien de grenzen van delirium.
Maak mijn bedden niet te snel op.,
Ik moet weten wie ik ben, maar ik sta gonor in de weg.
In mijn ogen, in mijn handen, in mijn boeien, in mijn wonden,
Ik kijk uit de grond van mijn hart naar je, maar het publiek roept Bravo tegen me.
Ik ben niet leeg, Ik ben niet leeg, Ik ben niet moe van het signaal,
Je wordt gestuurd door het nachtleven op de puntjes van je haar.
Ik ben niet leeg, Ik ben niet leeg, Ik ben niet moe, het is noodzakelijk,
Maar de vraag in mijn hoofd is: "vertel me wie je bent?"