Kayo Dot — Blue Lambency Downward songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Blue Lambency Downward" van Kayo Dot.
Songteksten
Beneath the arc of the rounded rainbow ley
Whistled the lark as the arrow lost its way
The Blue lightless perfect-colored obfuscaire
Still supine, I crossed the sandy veil
Falling forever through each measure;
All moral minds sentinel
Falling to Hell
Breathe together,
Farewell.
The circle we drew as we moved but tried to look down was wiped away with the
sound of the morning rooster’s crow…
His tail was tied to a hammer and he dragged it to the horizon
In the hallway outside my bedroom door,
I heard the old dead sleigh gliding to its restful drones, purposely knocking
the pictures off their nails.
With a vacancy ogling my sober inhalation, our curator’s rocking to the rhythm
of the rain on her carved hair here in this room, with the inverted torches at its barrier, where materia vibrated out.
Its vibration left a plume climbing its way up a blue-blessed curl,
which was girdled by aurora of obliging black morel.
Then, I called and cried out while I minded the bell that dangled crazily
closet edge of the basin of the rain which fell.
(It fell in the shape of a bifurcated ammonite shell).
A beacon as blue as a bowerbird’s eye in the morn,
A poem written in threes over four,
My oeuvre based on the coy and forlorn,
Another boy’s parallel night in the harrow,
And the quiet decline of my questionable rhythm.
Disinterested forever in upwards motion,
I hung out by the white chalk letters.
I watched my body move and let it.
Songtekstvertaling
Onder de boog van de ronde regenboog ley
De Leeuwerik floot terwijl de pijl de weg verloor.
De Blauwe lichtloze perfect gekleurde obfuscaire
Nog steeds SUP, stak ik de zandsluier over
Voor altijd vallen door elke maat;
Alle morele geesten sentinel
Val naar de hel
Adem samen.,
Afscheid.
De cirkel die we trokken toen we bewogen, maar probeerde naar beneden te kijken werd weggevaagd met de
geluid van de kraai van de haan…
Zijn staart was vastgebonden aan een hamer en hij sleepte hem naar de horizon.
In de gang bij mijn slaapkamerdeur.,
Ik hoorde de oude dode slee glijden naar zijn rustgevende drones, met opzet kloppen
de foto ' s van hun nagels.
Met een vacature die naar mijn nuchtere inhalatie kijkt, schommelt onze curator in het ritme.
van de regen op haar gekerfde haar hier in deze kamer, met de omgekeerde fakkels aan de barrière, waar materia trilde.
Zijn vibratie liet een pluim zijn weg omhoog klimmen in een blauw gezegende krul,
die werd omgord door aurora van het verplichten van zwarte morel.
Toen belde ik en schreeuwde terwijl ik het niet erg vond dat de bel gek bungelde.
kastrand van het bassin van de regen die viel.
(Het viel in de vorm van een gespleten ammoniet schaal).
Een baken zo blauw als een bowerbird ' s eye in de ochtend,
Een gedicht geschreven in drie over vier,
Mijn oeuvre gebaseerd op de coy en forlorn,
De parallelle nacht van een andere jongen in de harrow.,
En de Stille daling van mijn twijfelachtige ritme.
Ongeïnteresseerd voor altijd in opwaartse beweging,
Ik hing rond bij de witte krijtletters.
Ik zag mijn lichaam bewegen en liet het toe.