Katina Ranieri — Aveva un bavero songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Aveva un bavero" van Katina Ranieri.
Songteksten
Nella sera fredda e scura
Presso il fuoco del camino
Quante storie quante fiabe
Raccontava il mio nonnino;
La più bella che ricordo
È la storia di un amore
Di un amore appassionato
Che felice non finì
Ed il cuore di un poeta
A tal punto intenerì
Che la storia di quei tempi
Mise in musica così:
Aveva un bavero color zafferano
E la marsina color ciclamino
Veniva a piedi da Lodi a Milano
Per incontrare la bella Gigogin
Passeggiando per la via
Le cantava mio dolce amor
Gigogin speranza mia
Coi tuoi baci mi rubi il cuor
Ma con altri del paese
In Piemonte fu mandato
E per essere vicino
Col suo cuore innamorato
Sopra l’acqua di una roggia
Che passava per Milano
Perché lei lo raccogliesse
Ogni dì posava un fior
Lei con ansia lo aspettava
Sospirando attorno amor
E bagnandolo di pianto
Lo stringeva forte al cuor
Lui saputo che il suo ritorno
Finalmente era vicino
Sopra l’acqua un fior d’arancio
Deponeva un bel mattino;
Lei, vedendo e indovinando
La ragione di quel fiore
Per raccoglierlo si spinse
Tanto tanto che cascò;
Sopra l’acqua, con quel fiore
Verso il mare se ne andò …
E anche lui, per il dolore
Dal Piemonte non tornò…
Lei lo attese fra le stelle
Su nel cielo stringendo un fior
E in un sogno di poesia
Si trovarono uniti ancor
Songtekstvertaling
In de koude en donkere avond
Bij het vuur van de hel.
Hoeveel verhalen hoeveel sprookjes
Vertelde mijn grootvader;
De mooiste die ik me herinner
Het is het verhaal van een liefde
Van een gepassioneerde liefde
Hoe gelukkig het niet eindigde
En het hart van een dichter
Zo gevoelig
Dat de geschiedenis van die tijd
Ingesteld op muziek zoals deze:
Hij had een saffraan revers.
En de cyclamen-gekleurde marsina
Hij liep van Lodi naar Milaan.
Om de prachtige Gigogin te ontmoeten
Wandelen door de straat
Mijn lieve liefde zong voor haar
Gigogin hoopt mijn
Met jouw kussen steel je mijn hart
Maar met anderen van het land
In Piedmont werd hij gestuurd
En om dichtbij te zijn
Met haar hart in de liefde
Over het water van een kroost
Door Milaan
Voor haar om het op te halen
Elke dag legde een bloem
Ze wachtte hem op.
Zuchtend rond liefde
En hem nat maakt met tranen.
Hij hield zijn hart stevig vast.
Hij wist dat zijn terugkeer
Eindelijk was het dichtbij.
Over het water een sinaasappelbloesem
Een mooie ochtend;
Zij, zien en raden
De reden voor die bloem
Om het op te halen duwde hij
Zo erg dat het viel;
Over het water, met die bloem
Hij ging naar de zee. …
En hij ook tegen de pijn.
Uit Piedmont kwam hij niet terug…
Ze wachtte op hem tussen de sterren.
In de lucht met een bloem
En in een droom van poëzie
Ze waren weer verenigd.