Каста — Сказка songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Сказка" van Каста.
Songteksten
В сером королевстве, во мраке и холоде
В надменном, сплетнями цветами городе
Погрязшем навеки в болезнях и голоде
Дрожащем свете молнии, ночного грома грохоте
В пустой дворцовой комнате душно от копоти
Юный принц грустит, блестит слеза на вороте
Шевелятся губы
И дело не в совести, а в подлости мира
Свет свеч танцует в тусклом золоте
Что слышно в его шепоте
Крик безысходности и безнадежности
Как у летящего к пропасти
Причина тому таится в голосе
Заполнившею голову голосе, отцовском голосе
Нет солнца в небе без облаков
Нет на свете принцесс, это сказки для дураков
И уж поверь мне, нет Бога, сын, поверь мне, нет Бога
И он верил
И вот однажды ночью, что темнее сажи
Он тихо вышел из замка, мимо спящей стражи
Нарушив запрет, что дал король-отец,
Но это уже не важно, всему приходит конец
Он шел по мокрым улицам прочь из города
По жухлой траве, мертвой без солнца от голода
По лесу, что черней крыла черного ворона
Сквозь густую чащу, полную ночных шорохов
Толи сон наяву, все закружилось вокруг
Толи яви во сне, все ожило вдруг
И как глухой туман заполнил тьму
Знакомый с детства голос, отцовский голос
И он уснул
И вот на утро под тенью старого дуба
Он проснулся от незнакомого звука
От чудного пения птиц, встречавших солнце
И вдалеке на холме увидел незнакомца
Он подошел к нему ближе и что он видит
Там внизу за холмом на солнечной равнине
С цветами в руках, с венками в русых волосах
Гуляют девушки на зеленых лугах
Скажи мне путнику, старец, разве так бывает
Что темные тучи на небе солнце не скрывают
И кто эти девы, что в лугах гуляют
Такие светлые, что сердце замирает, тает,
Но разве ты не видишь или глазам не веришь
Что нет ни облака, ни тучи на ясном небе,
А эти девы, что цветы вплетают в косы
Все принцессы, так старик ответил на вопросы
Послушай милый старец, пожалуйста ответь мне
Ведь если вправду все это есть на белом свете
То есть и Бог где-то
Старик пригладил бороду, улыбнулся
Я и есть Бог
И принц вернулся
Отец, я видел солнце в небе без облаков
Я видел принцесс таких красивых, что не хватит слов
Отец, ты знаешь, я видел Бога
Я говорил с Богом,
Но король ответил
Нет Бога
Отец, ну как же, я видел все своими глазами
Также, как вижу тебя, я мог коснуться руками
Той листвы, что растет под ясным небом
Старца Бога, принцесс красивых, светлых
Скажи мне сын, гладил ли бороду старец
Сын задумался, припомнил и ответил: Гладил
И красным злобным рубином блеснула корона
И смеялся король с высокого трона
Это жест кудесника, он надул тебя,
Ты не попал впросак, если б слушал меня,
Но эти слова летели принцу вдогонку,
А в голове звучал голос громко, звонко
И вот он на лугу снова
Послушай старец, меня ты больше не обманешь
Отец мой сказал кто ты, ты сам знаешь
Что нет на свете солнца в небе без облаков
Нет на свете принцесс и не бывает Богов
Ты всего лишь кудесник
И все есть вокруг от — дело твоих рук,
А в ясном небе резвились птицы бодро
Ему ответил старик так по-отечески добро
Сынок, зря ты так, ведь обманул не я тебя
Ты сам пришел, значит это судьба
Знаешь, что солнце в твоем городе ярко светит
И там полно принцесс, еще красивей, чем эти,
Но отец твой, король, наслал чары на сына
И ты не видишь их, смотришь мимо
И горечь обиды сдавило принцу грудь
Он попрощался, пустился в обратный путь
Папа, выходит не король ты, а всего лишь кудесник
Это правда, только ответь мне честно
Отец отвел взгляд в сторону, склонил голову
И промолчал в ответ, погладив бороду
Папа, значит тот на лугу — Бог, а не лгун
Он такой же кудесник и он тебя обманул,
Но что же останется, когда развеются чары,
А ничего не останется, отец отвечает,
Но я не хочу так жить, среди обмана и лжи
Я хочу умереть, убить меня прикажи
И входит смерть
И задрожал принц от страха
Смерть уже тащит принца на плаху
И тут вспомнил он, как прекрасный сон
Тот зеленый луг и все, что видел на нем
И крикнул: Стой!
Я умереть не могу!
Пусть все будет, как есть, уж как-нибудь проживу!
И отступила смерть, в раз покинув дворец
И крепко обнял впервые сына отец
И тихо, добро сказал: Сынок, знаешь
Ты тоже вот-вот кудесником станешь
Songtekstvertaling
In het grijze Koninkrijk, in het donker en koud
In een hoogmoedige, roddelende stad
Voor altijd verstrikt in ziekte en honger
Het flikkerende licht van de bliksem nacht donder brult
De lege Paleiskamer wordt verstikt door roet.
De jonge Prins is verdrietig, een traan glinstert op de kraag
Lippen bewegen.
En het is geen kwestie van geweten, maar van de gemeenheid van de wereld.
Kaarslicht dansen in het dimgoud
Wat zit er in zijn fluistering?
Een schreeuw van hopeloosheid en hopeloosheid
Als een man die naar de afgrond vliegt
De reden hiervoor is verborgen in de stem
De stem die mijn hoofd vulde, de stem van mijn vader.
Er is geen zon in de hemel zonder wolken
Er zijn geen prinsessen in de wereld, dit zijn sprookjes voor dwazen
En geloof me, er is geen God, Zoon, geloof me, er is geen God
En hij geloofde
En dan op een nacht, Wat is donkerder dan roet
Hij ging rustig het kasteel uit, langs de slapende bewakers.
Breken van het verbod dat de koning-vader gaf,
Maar het maakt niet uit, alles komt tot een einde.
Hij liep door de natte straten weg van de stad
Op het verdord gras, dood zonder de zon van honger
Door het bos dat zwarter is dan de vleugel van een zwarte raaf
Door een dichte dikzak vol nachtgeluiden.
Een droom in de realiteit, alles draaide rond
Toli yavi in een droom kwam alles plotseling tot leven
En als een doffe mist de duisternis vulde
Een stem uit de kindertijd, de stem van een vader
En hij viel in slaap.
En dan in de ochtend onder de schaduw van een oude eik
Hij werd gewekt door een onbekend geluid.
Van het prachtige gezang van vogels die de zon ontmoetten
En ver weg op de heuvel zag ik een vreemdeling
Hij kwam dichterbij en wat zag hij?
Daar beneden over de heuvel op de zonnige vlakte
Met bloemen in hun handen, met kransen in hun bruine haar
Meisjes lopen op groene weiden
Vertel me aan de reiziger, Oude man, gebeurt dit
Dat donkere wolken in de hemel de zon niet verbergen
En wie zijn deze maagden die in de weiden wandelen?
Zo helder dat het hart stopt, smelt,
Maar zie of geloof je je ogen niet
Dat er geen wolk of wolk is in een heldere hemel,
En deze meisjes die bloemen weven in vlechten
Alle prinsessen, dus de Oude man beantwoordde de vragen
Luister, Oude man, geef alsjeblieft antwoord.
Want als dit alles inderdaad in de wereld is
Dat wil zeggen, God is ergens
De Oude man streelde zijn baard en glimlachte
Ik ben God.
En de prins kwam terug.
Vader, Ik zag de zon in de lucht zonder wolken
Ik heb prinsessen zo mooi gezien dat woorden niet genoeg zijn
Vader, u weet dat Ik God heb gezien.
Ik sprak met God.,
Maar de koning antwoordde
geen God
Vader, Ik zag het met mijn eigen ogen.
Net zoals ik jou zie, Kan ik je aanraken met mijn handen.
Het gebladerte dat groeit onder een heldere hemel
Oude man van God, mooie prinsessen, licht
Zeg eens, zoon, heeft de Oude man zijn baard gestreept?
De zoon dacht, hij herinnerde en antwoordde, streelde
En de kroon flitste als een rode boze robijn
En de koning lachte van zijn hoge troon
Het is een wizard ' s gebaar, hij bedroog je,
Je zou niet in de problemen zitten als je naar me luisterde.,
Maar deze woorden vlogen achter de Prins aan.,
En de stem in mijn hoofd was luid, rinkelend
En hier was hij weer in de weide.
Luister, Oude man, je zult me niet meer bedriegen.
Mijn vader zei wie je bent.
Dat er geen zon in de hemel is zonder wolken
Er zijn geen Prinsessen en geen goden.
Je bent maar een tovenaar.
En alles is er vanaf-het werk van je handen,
En de vogels flikflooien in de heldere hemel.
De Oude man antwoordde hem op zo ' n vaderlijke manier.
Zoon, dat had je niet moeten doen, want Ik heb je niet bedrogen.
Je kwam alleen, dus het is het lot.
Weet je dat de zon helder schijnt in je stad?
En het zit vol prinsessen, nog mooier dan deze.,
Maar je vader, de koning, betoverde je zoon.
En je ziet ze niet, je kijkt langs ze heen.
En bitterheid van wrok kneep in de borst van de Prins.
Hij nam afscheid en begon terug.
Pap, je bent niet de Koning, je bent gewoon een tovenaar.
Het is waar, maar geef me eerlijk antwoord.
Mijn vader keek weg, boog zijn hoofd
Hij zei niets, streelde zijn baard.
Pap, dus die in de weide is een God, geen leugenaar.
Hij is ook een tovenaar en hij heeft je erin geluisd.,
Maar wat blijft er over als de betovering verbroken is?,
En er zal niets meer over zijn, mijn vader antwoordt,
Maar Ik wil zo niet leven, omringd door leugens en bedrog.
Ik wil sterven, dood me orde
En de dood komt binnen
En de Prins beefde van angst.
De dood sleept de prins al naar het blok.
En toen herinnerde hij zich, als een mooie droom
Die Groene Weide en alles wat ik erop zag.
En schreeuwde: Stop!
Ik kan niet sterven!
Laat alles zijn zoals het is, Ik zal leven op een of andere manier!
En de dood trok zich terug en verliet het paleis weer.
En de vader omhelsde zijn zoon voor de eerste keer.
En stilletjes zei dobro:
Jij wordt ook een tovenaar.