Karpatt — Le monsieur du canal songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le monsieur du canal" van Karpatt.
Songteksten
Il était si banal le monsieur du canal
Que je ne me souviens que de son chien
Qui n’avait rien du cabot de concours au pedigree sans fin
L’air battu du bâtard qui ne paye pas de mine
Mais qui dans les brouillards le chien allume ses rétines
Je me souviens de ce trottoir
Le chien urbain ne paye pas de complet d’veston
Il ne connait que des forêt que des deux cartons
Il s’en va pro dans le monde, de ballades en ballons
Le grand dans le petit, un quartier d’univers
Un trognon d’infini, l’imaginaire se cueille
Un homme s’est noyé, plus de désir dans l’air
Les couleurs sont passées
Dans son habit de rien il va pro dans le monde
Les pensées vont plus loin, l’imaginaire se cueille
Un homme s’est noyé, plus de désir dans l’air
Mais les couleurs passées
Il est si loin le cadavre que je me souviens petit à petit
Il était si banal le monsieur du canal
Que je ne me souviens que de son chien
Qui n’avait rien du cabot de concours au pedigree sans fin
L’air battu du bâtard qui ne paye pas de mine
Mais qui dans les brouillards le chien allume ses rétines
Je me souviens de ce trottoir
Le chien citadin s’en va sans chapeau ni sac
Il conçoit l’océan qu’en addition de flaques
Il s’en va pro dans le monde, de ballades en saisons
Le grand dans le petit, un quartier d’univers
Un trognon d’infini, l’imaginaire se cueille
Un homme s’est noyé, plus de désir dans l’air
Les couleurs sont passées
Songtekstvertaling
Hij was zo banaal de heer van het kanaal
Dat ik me alleen zijn hond herinner.
Die niets had van de wedstrijd cabot tot de eindeloze stamboom
De geslagen blik van de klootzak die geen Mijn betaalt.
Maar wie in de mist steekt de hond zijn netvlies aan
Ik herinner me deze stoep.
De hond betaalt niet voor een jasje.
Hij kent maar twee dozen bossen.
Hij wordt pro in de wereld, van ballads tot ballonnen.
De grote in de kleine, een buurt van het universum
Een log van Oneindigheid, de verbeelding plukt
Een man verdronk, meer verlangen in de lucht
Kleuren worden doorgegeven
In zijn gewoonte van niets wordt hij pro in de wereld
Gedachten gaan verder, de verbeelding pikt op
Een man verdronk, meer verlangen in de lucht
Maar de vorige kleuren
Het is zo ver weg van het lijk dat ik me beetje bij beetje herinner.
Hij was zo banaal de heer van het kanaal
Dat ik me alleen zijn hond herinner.
Die niets had van de wedstrijd cabot tot de eindeloze stamboom
De geslagen blik van de klootzak die geen Mijn betaalt.
Maar wie in de mist steekt de hond zijn netvlies aan
Ik herinner me deze stoep.
De stadshond vertrekt zonder hoed of zak.
Hij ziet de oceaan als een toevoeging van Plassen.
Hij wordt pro in de wereld, van ballads tot seizoenen.
De grote in de kleine, een buurt van het universum
Een log van Oneindigheid, de verbeelding plukt
Een man verdronk, meer verlangen in de lucht
Kleuren worden doorgegeven