Карандаш — Вернулся songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Вернулся" van Карандаш.
Songteksten
Когда тебя рвет на куски Москва,
Друзья в том возрасте, что не звонят просто так.
Когда себя ловишь на мысли, что мог бы продать,
Студии часть, чтобы влезла детская кровать сынка.
Когда опыт мешает мечтать,
И уже под грубой кожей страх горьких неудач.
Когда начал выплачивать кэш за квадрат,
Потому что свой угол стал важнее пьянок или тачек.
Когда уже не будет новых качеств,
А лишь привычки, свои стандарты, набор чудачеств.
И масса масок, в которых ты уже не озадачен,
Вопросом о добре и зле и оставленной сдаче.
Когда соседи думают, что ты молчун,
Когда с тобой осталась музыка, но не осталось чувств.
И в разговорах одноклассников, что не ищу,
Кому рожать, кому цветы на могилу, кому к врачу.
Мы с моей целевой немного разошлись,
Они считают я пишу сам, но мною пишет жизнь.
И если эти факты белыми нитками сшить,
То выйдет неплохой карман для сказанной лапши.
Нам надо лжи, не замечать своих ошибок,
Нас научили скромно жить, а умереть бы с шиком.
Когда тебя забыли, когда слиплись глаза,
После всего что было, надо продолжать писать!
Никогда не сдаваться!
Никогда не сдаваться!
Songtekstvertaling
Als je verscheurd wordt Moskou,
Vrienden op de leeftijd die niet zomaar bellen.
Als je denkt dat je kunt verkopen,
Het beste is om in het babybed van mijn zoon te passen.
Wanneer ervaring voorkomt dat u droomt,
En al onder de ruwe huid, de angst voor bittere mislukkingen.
Sinds wanneer betaal Ik contant per vierkante meter,
Omdat je hoek belangrijker is geworden dan dronkaards of kruiwagens.
Als er geen nieuwe kwaliteiten meer zijn,
Maar alleen gewoonten, hun eigen normen, een reeks excentriciteiten.
En veel maskers waarin je niet langer verbaasd bent,
De kwestie van goed en kwaad en verlaten overgave.
Als de buren denken dat je stil bent,
Als je nog muziek hebt, maar geen gevoelens meer hebt.
En in gesprekken met klasgenoten die ik niet zoek,
Wie te baren, wie bloeit op het graf, wie naar de dokter.
Mijn vrouw en ik zijn een beetje uit elkaar.,
Ze denken dat ik mezelf schrijf, maar het leven schrijft me.
En als deze feiten aan elkaar genaaid worden met witte draad,
Dat is een goede zak voor die noedels.
We moeten liegen, onze fouten niet merken,
Ons werd geleerd om bescheiden te leven en in stijl te sterven.
Toen je vergeten was, toen je ogen dicht waren,
Na alles wat er gebeurd is, moeten we doorgaan met schrijven!
Geef nooit op!
Geef nooit op!