Юрий Лоза — Смерть songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Смерть" van Юрий Лоза.
Songteksten
Она лежала на столе,
И в первый раз за много лет,
Он не узнал худое желтое лицо.
Ему всё виделось с трудом,
И этот стол, и этот дом,
В котором он считался мужем и отцом.
А по углам сидел народ,
Забыв про кур и огород.
Детишки стайкою толпились у окна.
А он стоял — ни «бе», ни «ме»,
Как будто в собственном дерьме,
И вспоминал, и вспоминал, и вспоминал.
Когда-то он её любил,
Почти не бил пока не пил,
Пока не отдал за бутылку свой баян.
Шептал ей нежные слова,
Случалось даже целовал,
Но ревновал к столбам, деревьям и друзьям.
Она тихонею была,
И счастья трепетно ждала,
Пока хватало слабых малых женских сил.
Не замечала голых стен,
Живя для дома и детей,
А он всё пил, а он всё пил, о, как он пил.
Так устроено от бога бабье существо,
Пусть он гадкий, пусть убогий, пусть кретин, но свой.
Пусть подонок, пусть ублюдок, пусть свинья и дрянь,
Всё равно прощают, любят — а зря
Она лежала на столе,
Дорогу жизни одолев,
Оставив все свои нехитрые дела.
В цепи других, ещё одна,
Недолюбившая сполна,
Не получившая ни счастья, ни тепла.
Он постоял и вышел вон,
Бесшумно, медленно, как вор,
И на крыльце, услышав странный хриплый смех,
Со страхом вдруг он понял, что
Его беззубым вялым ртом,
Смеялась смерть, смеялась смерть, смеялась смерть.
Так устроено от бога бабье существо,
Пусть он гадкий, пусть убогий, пусть кретин, но свой.
Пусть подонок, пусть ублюдок, пусть свинья и дрянь,
Всё равно прощают, любят — а зря
Songtekstvertaling
Het lag op tafel.,
En voor het eerst in jaren,
Hij herkende het dunne gele gezicht niet.
Hij zag alles met moeite.,
En deze tafel, en dit huis.,
Waarin hij werd beschouwd als een echtgenoot en vader.
En in de hoeken zaten de mensen,
Vergeet de kippen en de tuin.
Kinderen stonden rond het raam.
En hij stond-noch "zijn" noch "Mij"»,
Het is alsof je in je eigen stront zit.,
En ik herinnerde het me, en ik herinnerde het me, en ik herinnerde het me.
Hij had ooit van haar gehouden.,
Ik sloeg bijna niet tot ik dronk.,
Totdat ik mijn accordeon gaf voor de fles.
Fluisterde lieve woorden tegen haar.,
Soms zelfs gekust,
Maar hij was jaloers op berichten, bomen en vrienden.
Ze was stil.,
En bevend wachtte het geluk,
Tot het ontbrak aan zwakke vrouwelijke krachten.
Ik zag de kale muren niet.,
Wonen voor thuis en kinderen,
En hij bleef drinken, en hij bleef drinken, oh, hoe hij dronk.
Zo is een Indiaan gemaakt van God.,
Hij mag lelijk zijn, hij mag arm zijn, hij mag een idioot zijn, maar hij is van hemzelf.
Laat de klootzak, laat de klootzak, laat het varken en afval,
Nog steeds vergeven, liefde-en tevergeefs
Het lag op tafel.,
De weg van het leven overwonnen,
Al hun simpele zaken achterlatend.
In de keten van anderen, een andere,
Volledig niet geliefd,
Noch blij noch warm.
Hij stond en ging naar buiten.,
Noiselessly, slowly, like a thief,
En op de veranda, een vreemde hese lach horen,
Met een begin van angst, realiseerde hij zich dat
Zijn tandeloze slappe mond,
De dood lachte, de dood lachte, de dood lachte.
Zo is een Indiaan gemaakt van God.,
Hij mag lelijk zijn, hij mag arm zijn, hij mag een idioot zijn, maar hij is van hemzelf.
Laat de klootzak, laat de klootzak, laat het varken en afval,
Nog steeds vergeven, liefde-en tevergeefs