Julio Iglesias — Soy songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Soy" van Julio Iglesias.
Songteksten
Soy como el río viajero
Que camina por la vida
Que va cantando a su paso
Y besando las orillas
Que se abandona a la suerte
Y su suerte le marchita;
Soy como el río que pasa
Y se muere día a día
Y de la tierra soy fruto
Que creció con la sequía
Que maduró entre campos
De trigales y de olivas
Y que arraigó por las cumbres
Donde se mueren los días;
Yo de mi tierra soy fruto
Que creció con la sequía
Tiene nostalgia mi alma
De un tiempo que ya pasó
Y la tristeza que deja
La soledad del adiós;
A veces busca la noche
Para ocultar su dolor
Tiene tristeza y nostalgia
De soledad y de amor
Y voy abrazando al viento
Arrullándose en su queja
Le voy cantando bajito
Le voy diciendo un poema:
Que somos viento de paso
Que acariciamos la tierra
Que se quedan los caminos
Y que se mueran los poetas
Y soy de todos y nadie
De penas y de alegrías;
Yo soy de aquellos que callan
Y soy de aquellos que gritan
Songtekstvertaling
Ik ben als de reizende rivier
Die door het leven loopt
Zingen in zijn kielzog
En de banken kussen
Dat is aan het toeval overgelaten.
En zijn geluk verdort hem.;
Ik ben als de rivier die passeert
En hij sterft elke dag.
En ik ben vrucht van de aarde
Die groeide met de droogte
Dat rijpt tussen velden
Van tarwe en olijven
En dat wortelde bij de toppen
Waar de dagen sterven;
Ik ben de vrucht van mijn land.
Die groeide met de droogte
Mijn ziel verlangt ernaar.
Uit een tijd die al voorbij is
En het verdriet dat weggaat
De eenzaamheid van het afscheid;
Soms zoekt hij naar de nacht
Om je pijn te verbergen
Hij heeft verdriet en nostalgie.
Van eenzaamheid en liefde
En ik knuffel de wind
Lulling in haar klacht
Ik zing het naar beneden.
Ik vertel hem een gedicht.:
Dat we voorbij de wind gaan
Dat wij de aarde strelen
Dat de wegen blijven
En laat de dichters sterven
En ik ben van iedereen en niemand
Van verdriet en vreugde;
Ik ben een van hen die stil zijn.
En ik ben een van degenen die schreeuwen