Juliane Werding — Haus überm Meer songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Haus überm Meer" van Juliane Werding.
Songteksten
Ein Haus überm Meer — was zog mich hierher?
Die Erinnerung malt lange Schatten
Ich öffne die Tür, da stehst du vor mir
Und mit dir die Zeit, die wir hatten
Doch ich wollte dich nie wieder sehen
Die Erinnerung tut noch zu weh
Wie leise du sprichst, ich hör dich fast nicht
Und trotzdem kann ich dich verstehen
Du sagst nur: «Verzeih» — nach so langer Zeit
Da soll ich dir einfach vergeben?
Du weißt nicht, was du da verlangst
Ich weiß nur, dass ich das nicht kann
Deine Zeit ist vorbei, ich hab überlebt
Es ist besser für dich, wenn du sofort gehst
Du hast keine Macht mehr über mich
Das Haus überm Meer, ich schließe die Tür
Und streiche dich aus meinem Leben
Für mich bist du tot, damit geht’s mir gut
Ich hab aufgehört, mich zu quälen
Und ich werde dich nie wieder sehen
Die Erinnerung wird bald vergehen
Ich war wieder zu Haus, da rief jemand an:
«Hast du schon gehört, ihm ist was passiert?!
Die Ärzte konnten nichts mehr für ihn tun…»
Ich traf ihn vorher im Haus überm Meer
Ich hab ihn leibhaftig gesehen
Ich sollt' ihm verzeihen, doch ich sagte nein
Ich wünschte, ich hätt' ihm vergeben
Das Haus überm Meer
Ist endgültig leer
Das Haus überm Meer
Das gibt es nicht mehr
Songtekstvertaling
Een huis boven de zee, wat bracht me hier?
Geheugen schildert lange schaduwen
Ik open de deur, daar sta je voor me.
En met jou de tijd die we hadden
Maar ik wilde je nooit meer zien.
De herinnering doet nog steeds te veel pijn.
Hoe Stil je praat, ik hoor je bijna niet.
En toch kan ik je begrijpen.
Je zegt gewoon, "vergeef" na zo ' n lange tijd.
Omdat ik je gewoon moet vergeven?
Je weet niet wat je vraagt.
Ik weet alleen dat ik dat niet kan doen.
Jouw tijd is voorbij, Ik heb het overleefd.
Het is beter voor jullie als jullie onmiddellijk vertrekken.
Je hebt geen macht meer over mij.
Het huis over de zee, Ik sluit de deur
En ontdoe jezelf van mijn leven.
Voor mij ben je dood, dus ik ben in orde.
Ik kwel mezelf niet meer.
En Ik zal je nooit meer zien.
De herinnering zal snel verdwijnen.
Ik was thuis, iemand belde:
"Heb je gehoord, wat er met hem gebeurd is?!
De dokters konden niets meer voor hem doen.…»
Ik heb hem eerder ontmoet in het huis boven de zee.
Ik zag hem in levende lijve.
Ik zou hem moeten vergeven, maar ik zei nee.
Had ik hem maar vergeven.
Het huis over de zee
Is eindelijk leeg
Het huis over de zee
Er is niets meer.