Josh White Jr. — The Dutchman songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Dutchman" van Josh White Jr..
Songteksten
The Dutchman’s not the kind of man
To keep his thumb jammed in the dam
That holds his dreams in But that’s a secret only Margaret knows
When Amsterdam is golden in the morning
Margaret brings him breakfast
She believes him
He thinks the tulips bloom
beneath the snows
He’s mad as he can be But Margaret only sees that sometimes
Sometimes she sees her unborn children
In his eyes
Let us go to the banks of the ocean
Where the walls rise above the Zuiderzee
Long ago I used to be a young man
And dear Margaret remembers for me.
The Dutchman still wears wooden shoes
His cap and his coat are patched with love
That Margaret sewed in Sometimes he thinks he’s still in Rotterdam
He watches tug boats down canals
And calls out to them
When he thinks he knows the captain
Til Margaret comes to take him home again
Through unforgiving streets
A tripping though she holds his arm.
Sometimes he thinks that he’s alone
And calls her name
The windmills swirl. The winter air
She winds his muffler tighter
They sit in the kitchen
And the tea with wiskey keep away the dew
He sees her for a moment, calls her name
She makes his bed up Humming some old love song.
She learned it when the tune was vey new
He hums a line or two, they hum together in the night
The Dutchman falls asleep
And Margaret blows the candle out.
Songtekstvertaling
De Hollander is niet het soort man.
Om zijn duim in de dam te houden.
Dat houdt zijn dromen in, maar dat is een geheim dat alleen Margaret kent.
Als Amsterdam ' s morgens goud is
Margaret brengt hem ontbijt.
Ze gelooft hem.
Hij denkt dat de tulpen bloeien.
onder de sneeuw
Hij is gek als hij kan zijn maar Margaret ziet dat soms
Soms ziet ze haar ongeboren kinderen.
In zijn ogen
Laten we naar de oevers van de oceaan gaan.
Waar de muren boven de Zuiderzee uitstijgen
Lang geleden was ik nog een jonge man.
En lieve Margaret herinnert het zich voor mij.
De Nederlander draagt nog steeds houten schoenen.
Zijn pet en jas zijn met liefde gepatched
Dat Margaret er soms in genaaid heeft denkt hij dat hij nog steeds in Rotterdam is.
Hij kijkt naar sleepboten langs kanalen.
En roept hen aan
Als hij denkt dat hij de kapitein kent
Tot Margaret hem weer naar huis brengt.
Door meedogenloze straten
Een tripping hoewel ze zijn arm vasthoudt.
Soms denkt hij dat hij alleen is.
En roept haar naam
De Windmolens draaien. Winterlucht
Ze maakt zijn uitlaat strakker.
Ze zitten in de keuken.
En de thee met wiskey hou de dauw weg
Hij ziet haar voor een moment, roept haar naam
Ze maakt zijn bed op en neuriet een oud liefdeslied.
Ze leerde het toen de melodie heel nieuw was.
Hij neuriet een lijn of twee, ze neuriën samen in de nacht.
De Nederlander valt in slaap
En Margaret blaast de kaars uit.