Jose Maria Napoleon — Pajarillo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Pajarillo" van Jose Maria Napoleon.
Songteksten
Maquillaje a granel usaba a diario
y vendía la piel a precio caro
de las ocho a las diez en una esquina
era joven y fiel, era rosa y espina;
y se llamaba, no sé, nunca lo supe
nunca le pregunté, nunca dispuse
de su tiempo y su piel, era un mocoso
y tan solo le miré de pozo en pozo.
Y era un pajarillo de blancas alas
de balcón en balcón, de plaza en plaza,
vendedora de amor, ofrecedora
para el mejor postor de su tonada.
Cinco inviernos pasaron y ahí seguía
la misma hora de ayer, la misma esquina,
era joven y fiel, y aún tenía
la rosa de su piel y más grande la espina;
y sonreía al pasar de los mirones
bajo de aquel farol, noche tras noche
veinte veces se la llevaron presa
y cantó su canción tras de las rejas.
Y era un pajarillo de blancas alas
de balcón en balcón, de plaza en plaza,
vendedora de amor, ofrecedora
para el mejor postor de su tonada.
Se le arrugó la piel y el maquillaje
suficiente no fue para taparle
la huella que dejó el sexto invierno
se le acabo el color y hasta el aliento;
y de las ocho a las diez sólo en la esquina
se quedó aquel farol y aquella espina
la rosa no sé yo donde se iría
se llamaba no sé y sonreía.
Y era un pajarillo de blancas alas
de balcón en balcón, de plaza en plaza,
vendedora de amor, ofrecedora
para el mejor postor de su tonada.
Y era un pajarillo de blancas alas
de balcón en balcón, de plaza en plaza,
vendedora de amor, ofrecedora
para el mejor postor de su tonada.
Songtekstvertaling
Dagelijks gebruikte bulk make-up
en hij verkocht de huid voor een dure prijs.
acht tot tien in een hoek.
hij was jong en trouw, hij was Rose en Thorn;
en zijn naam was, ik weet niet, Ik heb het nooit geweten.
Ik heb het nooit gevraagd, Ik heb het nooit geregeld.
van zijn tijd en huid, was hij een snotaap.
en ik keek hem van wel tot wel aan.
En het was een vogeltje met witte vleugels
van balkon naar balkon, van vierkant naar vierkant,
verkoper van liefde, aanbieder
voor de hoogste bieder van zijn tonada.
Vijf winters gingen voorbij en daar was het.
zelfde tijd gisteren, zelfde hoek.,
hij was jong en trouw, en nog steeds
De Roos van zijn huid en hoe groter de doorn;
en Hij glimlachte toen hij langs de gluurder kwam.
onder die bluf, nacht na nacht
twintig keer namen ze haar mee.
en hij zong zijn lied achter de tralies.
En het was een vogeltje met witte vleugels
van balkon naar balkon, van vierkant naar vierkant,
verkoper van liefde, aanbieder
voor de hoogste bieder van zijn tonada.
Haar huid en make-up waren gerimpeld.
genoeg was niet om hem te dekken.
de voetafdruk van de zesde Winter
hij had geen kleur meer en zelfs geen adem.;
en van acht tot tien precies in de hoek
daar bleef die bluf en die Doorn
ik weet niet waar de roos heen zou gaan.
zijn naam was ik weet niet en Hij glimlachte.
En het was een vogeltje met witte vleugels
van balkon naar balkon, van vierkant naar vierkant,
verkoper van liefde, aanbieder
voor de hoogste bieder van zijn tonada.
En het was een vogeltje met witte vleugels
van balkon naar balkon, van vierkant naar vierkant,
verkoper van liefde, aanbieder
voor de hoogste bieder van zijn tonada.