José Larralde — Estatua De Carne songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Estatua De Carne" van José Larralde.
Songteksten
Donde la pampa abre su vientre evaporando al sol su sangre sabia
Mezclada con rocío de mañanas blancas
Mezclada con perfumes de pastizados vientos
Con mugidos agrestes, con relinchos violentos
Con cantares de pájaros aprestados al vuelo
Con retoños alzados de futuros eternos
Allí donde la tierra pampa se alza en hembra
Donde la luz del sol pega de frente
Donde la cantidad no cuenta más que para servir al número
Donde el arroyo es vena que se retuerce en rúbrica de lo alto en lo bajo a
bañadas lagunas
Donde la vida vive, donde muere la muerte
Donde la sombra dura lo que la luz consciente
Donde los ojos palpan con libertad profunda el horizonte claro, la noche
encanecida
Las auroras sonrientes y arreboles orados
Mi tierra pampa, de allá vengo
Sin haberme ido nunca, sin dejarla nunca
Tratando siempre de crecer por dentro
De allá vengo
Y traigo apadrinandome el recuerdo la estatua de carne de una india pampa que
sacudió mi vergüenza
Hubiera querido hablar con ella, pero, ¿pa' qué?
Tenía los ojos tan quietos
Enterrados en mil surcos de arrugas que sombreaban las chuzas clinudas tupido
de negro tiznudo
Su nariz y su boca, indiferentes al olor y al gusto
Sus manos, unidas en el cansancio de la falda flaca y estirada de años de preñez
Su pecho tan hundido
Que en la curva de su espalda se reflejaba el peso de sus senos abolsados
rozando el estómago
Sus hombros oblicuos y pequeños
Me mostraban que hasta el peso de los brazos
Cansa cuando siempre se los tuvo pa' abajo recogiendo tiempo vacío de esperanza
Tal vez el polvoriento médano viajero alguna vez
La llevó en ancas de paisajes nuevos
Tal vez el viento de la Pampa vieja le cantó coplas que aprendió de lejos
Y allá
Cuando el poniente se acurruca en sueños
Sintió que la nostalgia le arrimaba leña pa' quemar silencio
Tal vez se emborrachó de orgía, de sexo
Que culminaba la novena luna sobre el cuero de oveja que se tiñó de rojos
cuajarones
Y secó de olvido en otra vuelta
Tal vez tiene la suerte de ser virgen aunque pariera mil por su bruta inocencia
Tal vez, alguna vuelta, se canso de esperar nada
Y cambió su espera por distancia, distancia quieta
Retorcida en troncos de piquillinales con paciencia mortal
Pero latente hasta en la corteza de tu rostro
Porque Dios ha querido que su cuerpo y su alma sean una sola cosa
Hubiera querido hablar con ella
Pero, ¿pa' qué?
¿Pa' clavar otro Cristo sin mas güeltas?
¿Pa' arrancarle lo único que le queda después de haber vivido como nadie sin
haber recibido ni el barato desdén pa’l que molesta?
¡Si hasta al perro se le dice jüera cuando anda tironeando la osamenta!
Lo único que tiene es el silencio
Y porque no da leche se lo dejan
Los tiempos cambian, los recuerdos quedan
Los hombres mueren cuando no hay vergüenza
La sombra crece dentro de la conciencia
Si la conciencia no crece en la sombra
Yo me pregunto
¿Cuánto tiempo se precisa pa' saber cada vez menos?
¿En qué lugar de la vida nace la resignación?
Solamente el miedo incuba diferencias
Y solamente desde desdichado miedo ajeno
Se nutren los enfermos auto-diferenciados de potencia
Inaceptable capricho de querer cubrir el sol que nace para todos con el tóxico
aliento de la mentira, negación absoluta del razonamiento
Y pensar, pensar que allí nomá'
Desde donde pa' cualquier lado se mira adentro
Donde la luz y la sombra se juntan pa' algo mas que pa' que pase un día
Donde el lento ascenso de los caldenes contrasta con la siembra,
madurez y cosecha de trigales
Allí nomá', donde un día la lanza metió punta
Y el sable revolvió polvaderas en quita y en defensa
En puteada que se quedó colgando en una baba de cansancio y agonía
Donde la sangre gastada
Donde la sangre gastada que mojaba el suelo
Hoy mismo se evapora y sigue revolando cielo de auroras y ponientes
Donde el viento se ayunta cuando al cielo se arriman nubarrones
Allí nomás, la ví sentada
Con sus ojos tan quietos
Con el tiempo metido hasta en las uñas
Con el sosiego entero escrito en el espinazo
La estatua de carne que enarbola ciclos de olvido y de miseria
Me sentí tan pequeño ante tanta grandeza
¿De qué vale mi canto sin tu algo?
Si algún día, llegara mi copla hasta tu oído
No pienses que te estoy utilizando
La sucia diferencia que separa la inventó Dios como castigo
Que habremos de pagar tarde o temprano
Sin tener más que el alma por testigo
Songtekstvertaling
Waar de pampa haar buik opent die verdampt naar de zon haar wijze bloed
Gemengd met witte ochtenddauw
Gemengd met parfums van weidewinden
Met gewelddadig gefluister, met gewelddadig gefluister.
Met liederen van vogels klaar om te vliegen
Met verhoogde scheuten van eeuwige toekomst
Waar de pampa ' s land stijgt in vrouwelijke
Waar het zonlicht de voorkant raakt
Wanneer de hoeveelheid alleen telt om het nummer te dienen
Waar de stroom een ader is die in rubricus van boven naar beneden draait naar
baad lagunes
Waar het leven leeft, waar de dood sterft
Waar de schaduw duurt wat het bewuste licht
Waar de ogen voelen met diepe vrijheid de heldere horizon, de nacht
grijs
De lachende Aurora ' s en biddende uitbarstingen
Mijn land pampa ' s, van daar kom ik
Zonder ooit te vertrekken, zonder haar ooit te verlaten.
Altijd proberen om binnen te groeien
Daar kom ik vandaan.
En ik breng mijn herinnering neerbuigend het vleesbeeld van een Indiaanse Pampa die
schudde mijn schaamte
Ik zou met haar willen praten, maar wat?
Zijn ogen waren zo stil.
Begraven in duizend rimpels die de tupido cliny chuzas hebben verduisterd
van tiznudo black
Zijn neus en mond, onverschillig om te ruiken en te proeven
Haar handen, verenigd in de vermoeidheid van de dunne en uitgerekte rok van jaren van zwangerschap
Zijn borst zo gezonken
Dat de kromming van haar rug het gewicht van haar afgeschafte borsten weerspiegelde.
wrijven over de maag
Zijn schuine en kleine schouders
Ze lieten me zien dat zelfs het gewicht van de armen
Moe toen je ze altijd had.
Misschien zal de stoffige Medano reiziger ooit
Hij droeg haar op de heupen van nieuwe landschappen.
Misschien zong de wind van de oude Pampa voor hem couplets die hij van ver leerde
En daar
Wanneer de westerling in dromen knuffelt
Hij voelde dat nostalgie hem brandhout toeschoot.
Misschien was hij dronken van orgie, seks.
Culminerend in de negende Maan op het schapenvacht dat rood geverfd was.
wrongel
En opgedroogd uit vergetelheid op een andere schoot.
Misschien heeft ze het geluk maagd te zijn, zelfs als ze duizend kreeg voor haar grove onschuld.
Misschien, op een of andere manier, moe worden van het wachten op niets.
En veranderde zijn wachten op afstand, rustige afstand
Verdraaid op slippers met dodelijk geduld.
Maar latent zelfs in de schors van je gezicht
Omdat God wilde dat zijn lichaam en ziel één waren.
Ik zou met haar willen praten.
Maar, pa wat?
Om nog een Christus te pakken zonder nog meer güeltes?
Wil je het enige wat er nog over is eraf rukken nadat je geleefd hebt als niemand anders zonder
heb je wel eens de goedkope minachting gehad die je dwarszit?
Als zelfs de hond jüera heet als hij aan het bot trekt!
Alles wat het heeft is stilte.
En omdat het geen melk geeft, laten ze het achter.
Tijden veranderen, herinneringen blijven
Mannen sterven als er geen schaamte is
De schaduw groeit in het bewustzijn.
Als het bewustzijn niet groeit in de schaduw
Ik vraag me af
Hoe lang duurt het om steeds minder te weten?
Waar in het leven wordt berusting geboren?
Alleen angst incubeert verschillen
En alleen uit ongelukkige angst voor anderen
Ze voeden de zieke zelf-gedifferentieerde potentie.
Onaanvaardbare gril van het willen bedekken van de opkomende zon voor iedereen met de giftige
Adem van leugens, absolute ontkenning van redeneren
En denk, denk dat daar Noma'
Van waar pa ' beide kanten kijkt in
Waar licht en schaduw samenkomen voor 'iets meer dan een dag'
Waar de langzame opkomst van de caldenes contrasteert met het zaaien,
rijpheid en oogst van Trigal
Daar Noma, waar op een dag de speer
En de sabel gooide stofpannen in het net en in de verdediging.
In de hoer bleef ze hangen in een kwijl van vermoeidheid en pijn.
Waar het bloed doorbracht
Waar het gebruikte bloed de grond nat maakt
Vandaag verdampt en blijft de hemel van de Dageraad en westerlingen rollen
Waar de wind vervaagt als de wolken aan de hemel komen
Ik zag haar daar zitten.
Met zijn ogen zo stil
Na verloop van tijd naar de nagels geschoven
Met de hele gemoedsrust geschreven op de spinazo
Het beeld van het vlees dat cycli van vergetelheid en ellende verlicht.
Ik voelde me zo klein in het aangezicht van zo ' n grootheid.
Wat is mijn zingen waard zonder jouw iets?
Als op een dag mijn coupla je oor zal bereiken
Denk niet dat ik je gebruik.
Het vuile verschil dat God als straf heeft uitgevonden
Dat we vroeg of laat moeten betalen
Met alleen de ziel als getuige