Jorge Palma — Do Pobre B.B. songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Do Pobre B.B." van Jorge Palma.
Songteksten
Eu, Bertold Brecht, sou das negras florestas
Minha mãe resolveu pelas cidades andar
Comigo no ventre e o frio das florestas
Até à morte me há-de acompanhar
A minha casa é a cidade do asfalto
Desde o início apetrechado com os sacramentos da morte
Com jornais. E tabaco. E aguardente
Desconfiado, sorna, e no fim com sorte
Sou amável com as pessoas
Até ponho chapéu de côco, como elas gostam de usar
Digo: têm um cheiro especial estes bichos
E digo: não faz mal, o meu não é melhor
Nas minhas cadeiras de baloiço, de manhã
Às vezes um bando de mulheres faço sentar
E olho para elas descuidado e digo:
Com este aqui não podem vocês contar
À noitinha reuno homens à minha volta
Por «gentlemen» nos vamos tratando
Eles põem os pés nas minhas mesas
E dizem: vamos melhorar… e eu nem pergunto: quando?
Cedinho ainda, no pardo amanhecer, os abetos mijam
E a passarada, os seus parasitas, começa a gritar
A essa hora bebo um último copo na cidade
E deito fora a beata e, inquieto, vou-me deitar…
Fomos vivendo, nós, leviana geração
Em casas tidas por indestrutíveis
(Assim construímos os altos caixotes da ilha de Manhattan
E, para divertir o atlântico, as antenas flexíveis)
Destas cidades ficará o que as atravessou: o vento!
A casa alegra quem come… e a esvazia
Sabemos que somos meros transeuntes
O que depois virá é de pouca valia
Nos terramotos que aí vêm, espero
Não vou deixar apagar o meu virgínia amargurado
Eu, Bertold Brecht, filho das negras florestas p’rás cidades de asfalto
E, em tempos no ventre de minha mãe, p’ra aí lançado
Songtekstvertaling
Ik, Bertold Brecht, ben van de zwarte bossen.
Mijn moeder besloot door de steden te lopen.
Met mij in de baarmoeder en de kou van de bossen
Tot de dood me zal vergezellen
Mijn huis is de asfaltstad
Vanaf het begin uitgerust met de sacramenten van de dood
Met kranten. En tabak. En brandy.
Verdacht, sluw, en uiteindelijk met geluk
Ik ben aardig voor mensen.
Ik zet zelfs een kokosnoothoed op, zoals ze graag dragen.
Ik zeg, deze insecten hebben een speciale geur.
En ik zeg: het is oké, de mijne is niet beter.
In mijn schommelstoelen in de ochtend
Soms zitten er vrouwen
En ik kijk onzorgvuldig naar ze en ik zeg::
Je kunt hier niet op rekenen.
'S nachts verzamel ik mannen om me heen.
Door "heren" gaan we proberen
Ze zetten voet op mijn tafels.
En ze zeggen, "Laten we beter worden," en ik vraag niet eens, " wanneer?"
Vroeg toch, in de bruine dageraad, pissen de Fir ' s
En de mus, zijn parasieten, begint te schreeuwen
Op dat moment drink ik nog een laatste glas in de stad.
En ik gooi de Gezegende eruit en rusteloos ga ik liggen…
We hebben geleefd, wij, leviana generatie
In huizen die als onverwoestbaar worden beschouwd
Dus bouwden we de hoge kratten van Manhattan Island
En, om de Atlantische Oceaan te amuseren, de flexibele antennes)
Uit deze steden zal blijven wat er door hen heen is gegaan: de wind.
Het huis is blij met degene die eet ... en maakt het leeg.
We weten dat we gewoon voorbijgangers zijn.
Wat hierna komt is van weinig waarde.
In de aardbevingen die komen, hoop ik
Ik laat je mijn bittere Virginia niet uitwissen.
Ik, Bertold Brecht, zoon van de zwarte bossen voor steden van asfalt
En soms in de baarmoeder van mijn moeder, werd p ' ra vrijgelaten.