Johnny Cash — Mary Of The Wild Moor songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mary Of The Wild Moor" van Johnny Cash.
Songteksten
Was on one cold winter’s night
And the wind blew across the wild moor
Poor Mary came wand’ring with a child in her arms
And she stopped at her own father’s door.
Oh, father, oh father, she cried
Come down and open the door
Or this child in my arms, will perish and die
From the winds that blow across the wild moor.
Oh why did I leave this fair spot
Where once I was happy and free
This wide world to roam, with no friends or no home
And no one to have pity on me.
But the father was deaf to her cry
Not the sound of her voice, did he hear
For the watch dogs did howl and the village bells tolled
And the winds blew across the wild moor.
Oh, how the old man must have felt
When he opened the door, the next morn'
And found Mary dead, but the child still alive
Clasped close in it’s dead mother’s arms.
In anguish, he pulled his gray hair
And the tears, down his cheeks, they did pour
When he saw how that night, they had perished and died
From the winds that blow across the wild moor.
The old man, his life, pined away
And the child, to it’s mother, went soon
And no one they say, lives there to this day
And the old house, to ruin, has gone.
But the villagers point out the spot
And the willows droop over the door
Where poor mary died, once a sweet village bride
From the winds that blow across the wild moor.
Songtekstvertaling
Was on one cold winter ' s night
En de wind blies over de wilde Heide
Arme Mary kwam wand ' ring met een kind in haar armen
En ze stopte bij de deur van haar eigen vader.
Oh, vader, Oh vader, ze huilde
Kom naar beneden en open de deur
Of dit kind in mijn armen, zal sterven en sterven.
Van de wind die over de wilde Heide waait.
Waarom ben ik hier weggegaan?
Waar ik ooit gelukkig en vrij was
Deze wijde wereld om te zwerven, zonder vrienden of geen thuis
En niemand die medelijden met me heeft.
Maar de vader was doof voor haar kreet.
Niet het geluid van haar stem, hoorde hij
Want de waakhonden huilden en de dorpsklokken telden
En de wind blies over de wilde Heide.
Oh, hoe de Oude man zich moet hebben gevoeld
Toen hij de deur opende, de volgende morgen.
En vond Mary dood, maar het kind leeft nog.
Dicht in de armen van de dode moeder geklemd.
In angst trok hij aan zijn grijze haar.
En de tranen, over zijn wangen, ze gieten
Toen hij zag hoe die nacht, zij waren gestorven en gestorven.
Van de wind die over de wilde Heide waait.
De Oude man, zijn leven, weggeknepen
En het kind, naar zijn moeder, ging snel
En niemand die ze zeggen, woont daar tot op de dag van vandaag.
En het oude huis, om te ruïneren, is weg.
Maar de dorpelingen wijzen de plek aan.
En de wilgen druipen over de deur
Waar arme mary stierf, ooit een lieve dorpsbruid
Van de wind die over de wilde Heide waait.