John Wesley Harding — Still Photo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Still Photo" van John Wesley Harding.
Songteksten
I saw you yesterday
I couldn’t let you be I had to sift through broken glass
To find out if you missed me But all I found was a slow fade
And a gift-wrapped box of band aids
With a note that said «I'm never coming home»
Beneath my single bed
Everything’s haphazard
There’s boxes full of bits of you
And none of them are numbered
And when I search, it’s deja vu Things I think I knew
I should have thrown away this time last year
Everytime I touch you
You move so slow
And you’re still like your photo
I heard me yesterday
Repeating my own name
To convince myself
That none of us had changed
And now I’m walking round the grooves
Of a record I lost when we moved
There’s dust and scratches mixed with all these tears
Everytime I touch you
You move so slow
And you’re still like your photo
Should we throw it all away
The failed long shots through far distant styles
Those forced smiles, those forced smiles
It started so on the mark
But it missed by one million miles
Nothing has developed
This darkroom gets me down
I’d throw on all the lights
But I’m afraid you’d come around
You’re living in a limbo hell
A life that’s only parallel
Is the real you aware what’s going on?
Everytime I touch you
You move so slow
And you’re still like your photo
Songtekstvertaling
Ik zag je gisteren.
Ik kon je niet laten gaan. ik moest door gebroken glas zeven.
Om erachter te komen of je me miste, maar alles wat ik vond was een langzame fade
En een doos met pleisters in cadeauverpakking
Met een briefje waarop stond:»
Onder mijn eenpersoonsbed
Alles is lukraak.
Er zijn dozen vol met stukjes van jou.
En geen van hen is genummerd.
En als ik zoek, zijn het déjà vu dingen die ik denk te weten.
Ik had deze tijd vorig jaar moeten weggooien.
Elke keer als ik je aanraak
Je beweegt zo langzaam.
En je bent nog steeds zoals je foto.
Ik hoorde het gisteren.
Mijn eigen naam herhalen
Om mezelf te overtuigen
Dat niemand van ons veranderd was.
En nu loop ik rond de groeven
Van een record dat ik verloor toen we verhuisden
Er is stof en krassen vermengd met al die tranen.
Elke keer als ik je aanraak
Je beweegt zo langzaam.
En je bent nog steeds zoals je foto.
Moeten we alles weggooien?
De mislukte lange shots door verre stijlen
Die geforceerde glimlach, die geforceerde glimlach
Het begon zo op het teken
Maar het miste een miljoen mijl
Niets heeft zich ontwikkeld.
Deze donkere kamer brengt me naar beneden.
Ik zou alle lichten aandoen
Maar ik ben bang dat je bijkomt.
Je leeft in een limbo hel
Een leven dat slechts parallel is
Weet de echte jij wat er aan de hand is?
Elke keer als ik je aanraak
Je beweegt zo langzaam.
En je bent nog steeds zoals je foto.