John Fleagle — George Collins songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "George Collins" van John Fleagle.
Songteksten
George Collins walked out one May morning
When May was all in bloom.
'Twas there he beheld a pretty fair maid
She was washing her white marble stone.
She whooped, she hollered, she highered her voice,
She raised up her lilywhite hand.
'Come hither to me, George Collins,' «h she,
'For thy life shall not last you long.'
He took her by the milk-white hand,
Likewise by the grass-green sleeve.
He’s laid her down upon the bank
And never has asked her leave.
George Collins cried out «O, hold and alas!
So sore is this pain in my head!»
Merrily laughed the mermaiden,
«Oh ever 'til you be dead.»
George Collins took out his little penknife,
So sharp for to draw her blood.
But she’s become a fish again
And sprang into the flood.
George Collins rode home to his father’s own gate
And loudly he did ring.
George Collins rode home to his father’s own gate
For the help of his kith and kin.
«Arise, dear father, and let me in.
Rise, dear mother, and make my bed,
Arise my dear sister and get me a napkin,
A napkin to bind 'round my head.»
«For if I chance to die this night,
As I fear in my heart I will,
Go bury me under that marble stone
At the foot of fair Helen’s hill.»
Fair Helen doth sit in her room so fine,
A-sewing her silver skein.
When she sees the fairest corpse a-coming
That ever the sun shined on.
She called unto her Irish maid:
«Whose corpse is this so fine?»
«They say is George Collins' corpse a-coming,
That once was a true lover of thine.»
«Now you go upstairs and fetch me the sheet
What’s wove with the silver twine,
Go hang it over George Collins' head.
Tomorrow it shall hang over mine.»
The news went round through fair London town,
Was wrote on fair London’s gate,
Six pretty maids died all of one night,
And all for George Collins' fate.
Songtekstvertaling
George Collins liep op een Mei morgen weg.
Toen May in bloei stond.
Daar zag hij een mooie meid.
Ze waste haar witte marmeren Steen.
Ze sloeg, ze schreeuwde, ze verhief haar stem.,
Ze hief haar lilywhite hand op.
Kom naar me toe, George Collins.,
'Voor uw leven zal u niet lang duren.'
Hij nam haar bij de melk-witte hand.,
Ook bij de grasgroene mouw.
Hij heeft haar op de bank gelegd.
En heeft haar nooit gevraagd om te vertrekken.
George Collins riep: "O, wacht en helaas!
Zo pijnlijk is die pijn in mijn hoofd!»
Merrily lachte de zeemeermin uit.,
Tot je dood bent.»
George Collins haalde zijn kleine zakmes eruit.,
Zo scherp om haar bloed af te nemen.
Maar ze is weer een vis geworden.
En sprong in de zondvloed.
George Collins reed naar huis naar zijn vaders eigen poort.
En luid klonk hij.
George Collins reed naar huis naar zijn vaders eigen poort.
Voor de hulp van zijn familie.
"Sta op, lieve vader, en laat me binnen.
Sta op, lieve moeder, en maak mijn bed op.,
Sta op mijn lieve zus en geef me een servet,
Een servet om mijn hoofd te binden.»
"Want als ik de kans krijg om deze nacht te sterven,
Zoals ik vrees in mijn hart zal ik,
Begraaf me onder die Marmeren Steen.
Aan de voet van fair Helen ' s hill.»
Mooie Helen zit in haar kamer zo mooi,
Haar zilveren streng naaien.
Wanneer zij het mooiste lijk ziet komen
Dat de zon altijd scheen.
Ze riep haar Ierse meid:
"Wiens lijk is dit zo mooi?»
"Ze zeggen dat het lijk van George Collins komt,
Dat was ooit een ware minnaar van u.»
"Nu ga je naar boven en haal me het laken
Wat is er aan de hand met het zilveren touw?,
Hang het over George Collins ' hoofd.
Morgen hangt het over de mijne.»
Het nieuws ging door fair London town.,
Werd geschreven op fair London ' s gate,
Zes mooie dienstmeisjes stierven in één nacht.,
En allemaal voor het lot van George Collins.