John Denver — Isabel songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Isabel" van John Denver.
Songteksten
Isabel is waiting
In a room of many shadows
Her eyes like flashing diamonds
Shining brightly from the sea
Her hair in silken tresses
Like a road around her shoulders
Hiding tantalizing treasures
That the sun has never seen
Isabel is watching
Like a princess from the mountains
For the first soft snows of winter
And the icy winds they bring
With a whisper of her sadness
In the passing of the summer
Her crown is wide red roses
With a lace of forest green
And she wraps her arms around me and she sighs
And she sings to me in silence with her eyes
And her hair upon my pillow comforts me Isabel is weeping
And her eyes are full of wonder
She knows that it’s the time for her
And she cannot understand
She’s a mistress of the moonlight
To the stars she is a sister
And the morning now awaits her
To betray her once again
And she whispers as she sadly slips away
Then she smiles because there’s nothing left to say
And she takes with her the sadness and the sun
Songtekstvertaling
Isabel wacht.
In een kamer van vele schaduwen
Haar ogen als flitsende diamanten
Stralend van de zee
Haar haar in zijden versiering
Als een weg rond haar schouders
Het verbergen van verleidelijke schatten
Dat de zon nog nooit heeft gezien
Isabel kijkt.
Als een prinses uit de bergen
Voor de eerste zachte sneeuw van de winter
En de ijzige winden die ze brengen.
Met een fluistering van haar verdriet
In het begin van de zomer
Haar kroon is breed rode rozen
Met een kant van bosgroen
En ze wikkelt haar armen om me heen en zucht
En ze zingt voor me in stilte met haar ogen
En haar haar op mijn kussen troost me Isabel huilt
En haar ogen zijn vol van verwondering.
Ze weet dat het de tijd voor haar is.
En ze kan het niet begrijpen
Ze is een minnares van het maanlicht.
Naar de sterren ze is een zus
En de ochtend wacht nu op haar.
Om haar weer te verraden.
En ze fluistert terwijl ze helaas wegglipt
Dan lacht ze, want er valt niets meer te zeggen.
En ze neemt de droefheid en de zon met zich mee