Johanna Warren — Noise songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Noise" van Johanna Warren.
Songteksten
She turned to me and, with a smile, said, where have you gone?
You’ve learned to see, but, all the while, never saw that we are one.
But time will close your tired eyes,
and truth will grow over the lies.
So let your yellow-bellied brethren burn to death or drown.
Your fellow tethered devils never learn; don’t let them keep you down,
For time creates as it destroys,
and truth will cancel out the noise.
You see, God has his plans, but I’ve got mine,
and little good will come to those who stand in line.
I can’t hear you 'cause of all the voices in my head.
Humble dirt would turn to vapor every time she spoke.
We’d crumble like her ever-burning paper turned to ash and smoke.
But time creates as it destroys.
One day we lost her in the noise.
Shallow, rolling holy water rose and slowly fell.
Swallowing a foreign body—rose red holes to show and tell—
She was washed away with the tide.
We saw the water in her eyes
When she said, «God has his plans, but I’ve got mine.»
The white hot heat in her hands melted her mind.
And the truth will bear its fangs, and you and I will be just fine,
But she could never seem to understand these things take time.
I can’t hear you 'cause of all the voices in my head.
Songtekstvertaling
Ze wendde zich tot mij en, met een glimlach, said, waar ben je gebleven?
Je hebt geleerd om te zien, maar, de hele tijd, nooit gezien dat we één zijn.
Maar de tijd zal je vermoeide ogen sluiten.,
en de waarheid zal groeien over de leugens.
Laat je laffe broeders dan doodbranden of verdrinken.
Je mede-gebonden duivels leren het nooit, laat ze je niet in bedwang houden. ,
Want tijd creëert als het vernietigt,
en de waarheid zal het lawaai stoppen.
God heeft zijn plannen, maar ik heb de mijne.,
en er zal weinig goeds komen voor degenen die in de rij staan.
Ik kan je niet horen door al die stemmen in mijn hoofd.
Nederig vuil zou elke keer verdampen als ze sprak.
We zouden afbrokkelen zoals haar altijd brandende papier in as en rook veranderde.
Maar de tijd creëert als het vernietigt.
Op een dag verloren we haar in het lawaai.
Ondiep, rolend wijwater steeg op en viel langzaam.
Het slikken van een vreemd lichaam—roos rode gaten om te laten zien en te vertellen—
Ze werd weggespoeld met het getij.
We zagen het water in haar ogen.
Toen ze zei: "God heeft zijn plannen, maar ik heb de mijne.»
De witte hitte in haar handen heeft haar geest doen smelten.
En de waarheid zal zijn tanden dragen, en jij en ik zullen prima in orde zijn.,
Maar ze kon nooit begrijpen dat deze dingen tijd kosten.
Ik kan je niet horen door al die stemmen in mijn hoofd.