Joaquin Sabina — Peces De Ciudad songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Peces De Ciudad" van Joaquin Sabina.
Songteksten
Se peinaba a lo garçon
la viajera que quiso enseñarme a besar
en la gare d’Austerlitz.
Primavera de un amor
amarillo y frugal como el sol
del veranillo de san Martín.
Hay quien dice que fui yo el primero en olvidar
cuando en un si bemol de Jacques Brel
conocía mademoiselle Amsterdam.
En la fatua Nueva York
da más sombra que los limoneros
la estatua de la libertad,
pero en desolation row
las sirenas de los petroleros
no dejan reír ni volar
y, en el coro de Babel,
desafina un español.
No hay más ley que la ley del tesoro
en las minas del rey Salomón.
Y desafiando el oleaje
sin timón ni timonel,
por mis sueños va, ligero de equipaje,
sobre un cascarón de nuez,
mi corazón de viaje,
luciendo los tatuajes
de un pasado bucanero,
de un velero al abordaje,
de un no te quiero querer.
Y cómo huir
cuando no quedan
islas para naufragar
al país
donde los sabios se retiran
del agravio de buscar
labios que sacan de quicio,
mentiras que ganan juicios
tan sumarios que envilecen
el cristal de los acuarios
de los peces de ciudad
que mordieron el anzuelo,
que bucean a ras del suelo,
que no merecen nadar.
El Dorado era un champú,
la virtud unos brazos en cruz,
el pecado una página web.
En Comala comprendí
que al lugar donde has sido feliz
no debieras tratar de volver.
Cuando en vuelo regular
piséel cielo de Madrid
me esperaba una recién casada
que no se acordaba de mí.
Y desafiando el oleaje
sin timón ni timonel,
por mis venas va, ligero de equipaje,
sobre un cascarón de nuez,
mi corazón de viaje,
luciendo los tatuajes
de un pasado bucanero,
de un velero al abordaje,
de un liguero de mujer.
Y cómo huir
cuando no quedan
islas para naufragar
al país
donde los sabios se retiran
del agravio de buscar
labios que sacan de quicio,
mentiras que ganan juicios
tan sumarios que envilecen
el cristal de los acuarios
de los peces de ciudad
que perdieron las agallas
en un banco de morralla,
en una playa sin mar.
Songtekstvertaling
Hij kamde zijn haar als een jongen.
de reiziger die me wilde leren kussen
op Austerlitz station.
Lente van een liefde
geel en zuinig als de zon
van de zomer van san Martin.
Sommigen zeggen dat ik de eerste was die het vergat.
wanneer in een flat door Jacques Brel
Ik kende mademoiselle Amsterdam.
In fatua New York
het geeft meer schaduw dan citroenbomen.
het Vrijheidsbeeld,
maar in desolation row
de sirenes van de tankers
ze laten ze niet lachen of vliegen.
en, in het koor van Babel,
Spanjaard.
Er is geen wet maar de wet van de Schatkist
in de mijnen van koning Salomo.
En de golven trotseren
zonder roer of stuurman,
want mijn dromen gaan, lichte bagage,
op een walnootschelp,
mijn hart van reizen,
met tatoeages
uit een boekanier verleden,
van een zeilboot tot aan boord,
Ik wil niet van je houden.
En hoe weg te lopen
als er geen
eilanden naar schipbreuk
naar het land
waar de wijzen met pensioen gaan
van de tort van het zoeken
boze lippen,
leugens die oordelen winnen
zo kort dat ze ontmaskeren
het glas van aquariums
van de stad vis
die erin trapte.,
duiken naar de grond,
ze verdienen het niet om te zwemmen.
De Golden was een shampoo.,
deugd een paar armen aan het kruis,
sin een website.
In Comala begreep ik het.
dat naar de plek waar je gelukkig bent geweest
je moet niet proberen terug te komen.
Tijdens de reguliere vlucht
stap op de lucht van Madrid
Ik verwachtte een pasgetrouwde.
dat hij me niet meer kende.
En de golven trotseren
zonder roer of stuurman,
door mijn aderen gaat lichte bagage,
op een walnootschelp,
mijn hart van reizen,
met tatoeages
uit een boekanier verleden,
van een zeilboot tot aan boord,
van de kousenband van een vrouw.
En hoe weg te lopen
als er geen
eilanden naar schipbreuk
naar het land
waar de wijzen met pensioen gaan
van de tort van het zoeken
boze lippen,
leugens die oordelen winnen
zo kort dat ze ontmaskeren
het glas van aquariums
van de stad vis
die hun moed verloren.
op een onkruidbank,
op een strand zonder zee.