Joaquin Sabina — Calle Melancolia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Calle Melancolia" van Joaquin Sabina.
Songteksten
Como quien viaja a lomos de una yegua sombra,
por la ciudad camino, no preguntis adnde.
Busco acaso un encuentro que me ilumine el da,
y no hallo ms que puertas que niegan lo que esconden.
Las chimeneas vierten su vmito de humo
a un cielo cada vez ms lejano y ms alto.
Por las paredes ocres se desparrama el zumo
de una fruta de sangre crecida en el asfalto.
Ya el campo estar verde, debe ser Primavera,
cruza por mi mirada un tren interminable,
el barrio donde habito no es ninguna pradera,
desolado paisaje de antenas y de cables.
Vivo en el nmeor siete, calle Melancola.
Quiero mudarme hace aos al barrio de la alegra.
Pero siempre que lo intento ha salido ya el tranva
y en la escalera me siento a silbar mi meloda.
Como quien viaja a bordo de un barco enloquecido,
que viene de la noche y va a ninguna parte,
as mis pies descienden la cuesta del olvido,
fatigados de tanto andar sin encontrarte.
Luego, de vuelta a casa, enciendo un cigarrillo,
ordeno mis papeles, resuelvo un crucigrama;
me enfado con las sombras que pueblan los pasillos
y me abrazo a la ausencia que dejas en mi cama.
Trepo por tu recuerdo como una enredadera
que no encuentra ventanas donde agarrarse, soy
esa absurda epidemia que sufren las aceras,
si quieres encontrarme, ya sabes dnde estoy.
Vivo en el nmeor siete, calle Melancola.
Quiero mudarme hace aos al barrio de la alegra.
Pero siempre que lo intento ha salido ya el tranva
y en la escalera me siento a silbar mi meloda.
Songtekstvertaling
Zoals iemand die rijdt op een schaduw merrie,
op weg naar de stad, vraag het niet aan adnde.
Ik ben op zoek naar een ontmoeting die mij de da verlicht.,
en ik vind niet meer dan deuren die ontkennen wat ze verbergen.
De schoorstenen gieten hun rook
naar een hemel verder en hoger.
Het sap verspreidt zich door de muren van de oker.
van een bloedfruit op het asfalt.
Aangezien het veld groen is, moet het lente zijn.,
kruis door mijn blik een eindeloze trein,
de buurt waar ik woon is geen Prairie,
verlaten landschap van antennes en kabels.
Ik woon in nmeor seven, melancholy Street.
Ik wil terug naar de alegra buurt.
Maar elke keer als ik het probeer, is de tram al vertrokken.
en op de trap zit ik om mijn meloda te fluiten.
Zoals iemand die aan boord van een gek schip reist.,
dat komt uit de nacht en gaat nergens heen,
als mijn voeten afdalen de helling van vergetelheid,
ik ben het zat om rond te lopen zonder je te vinden.
Dan steek ik thuis een sigaret aan.,
Ik bestel mijn papieren, ik los een kruiswoordpuzzel op.;
Ik ben boos op de schaduwen die de gangen bevolken.
en ik omarm de afwezigheid die je in mijn bed achterlaat.
Ik klim voor je geheugen als een engerd.
dat vindt geen ramen waar te klampen, ik ben
die absurde epidemie waar de trottoirs onder lijden,
als je me wilt vinden, Weet je waar ik ben.
Ik woon in nmeor seven, melancholy Street.
Ik wil terug naar de alegra buurt.
Maar elke keer als ik het probeer, is de tram al vertrokken.
en op de trap zit ik om mijn meloda te fluiten.