Joaquin Sabina — Ahora Que... songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ahora Que..." van Joaquin Sabina.
Songteksten
Ahora que nos besamos tan despacio,
ahora que aprendo bailes de salón,
ahora que una pensión es un palacio,
donde nunca falta espacio
para más de un corazón…
Ahora que las floristas me saludan,
ahora que me doctoro en lencería,
ahora que te desnudo y me desnudas,
y, en la estación de las dudas,
muere un tren de cercanías…
Ahora que nos quedamos en la cama,
lunes, martes y fiestas de guardar,
ahora que no me acuerdo del pijama,
ni recorto el crucigrama,
ni me mato si te vas.
Ahora que tengo un alma
que no tenía.
Ahora que suenan palmas
por alegrías.
Ahora que nada es sagrado
ni, sobre mojado,
llueve todavía.
Ahora que hacemos olas
por incordiar.
Ahora que estátan sola
la soledad.
Ahora que, todos los cuentos,
parecen el cuento
de nunca empezar.
Ahora que ponnos otra y quése debe,
ahora que el mundo estárecién pintado,
ahora que las tormentas son tan breves
y los duelos no se atreven
a dolernos demasiado…
Ahora que estátan lejos el olvido,
ahora que me perfumo cada día,
ahora que, sin saber, hemos sabido
querernos, como es debido,
sin querernos todavía…
Ahora que se atropellan las semanas,
fugaces, como estrellas de Bagdad,
ahora que, casi siempre, tengo ganas
de trepar a tu ventana
y quitarme el antifaz.
Ahora que los sentidos
sienten sin miedo.
Ahora que me despido
pero me quedo.
Ahora que tocan los ojos,
que miran las bocas,
que gritan los dedos.
Ahora que no hay vacunas
ni letanías.
Ahora que estáen la luna
la policía.
Ahora que explotan los coches,
que sueño de noche,
que duermo de día.
Ahora que no te escribo
cuando me voy.
Ahora que estoy más vivo
de lo que estoy.
Ahora que nada es urgente,
que todo es presente,
que hay pan para hoy.
Ahora que no te pido
lo que me das.
Ahora que no me mido
con los demás.
Ahora que, todos los cuentos,
parecen el cuento
de nunca empezar.
Songtekstvertaling
Nu dat we zo langzaam kusten,
nu ik ballroom Dans Leer,
nu dat een pension een paleis is,
waar ruimte nooit ontbreekt
voor meer dan één hart…
Nu dat de bloemisten me begroeten,
nu ik een doctoraat haal in lingerie,
nu dat ik jou uitkleed en jij mij uitkleedt,
en in het seizoen van twijfel,
een pendeltrein sterft…
Nu we in bed blijven,
Maandag, dinsdag en feestdagen om te besparen,
nu ik me de pyjama niet meer herinner,
Ik heb niet eens de kruiswoordpuzzel doorgeknipt.,
Ik vermoord je niet eens als je weggaat.
Nu ik een ziel heb
dat had ik niet.
Nu de handpalmen rinkelen
voor de lol.
Nu dat niets heilig is
ni, over nat.,
het regent nog steeds.
Nu we golven maken
voor vals spelen.
Nu je alleen bent
eenzaamheid.
Nu dat, alle verhalen,
ze lijken op het verhaal.
om nooit te beginnen.
Nu we er nog een plaatsen en wat moeten we doen?,
nu de wereld wordt geschilderd,
nu de stormen zo kort zijn
en duels durven niet.
om ons te veel pijn te doen.…
Nu dat ze verre van vergetelheid zijn,
nu dat ik elke dag parfum,
nu, zonder het te weten, hebben we
hou van ons, zoals het hoort. ,
zonder ons nog te willen…
Nu de weken voorbij zijn,
vluchtig, als sterren van Bagdad,
nu dat, bijna altijd, Ik voel me als
van naar je raam klimmen
en doe mijn masker af.
Nu dat de zintuigen
ze voelen zich onbevreesd.
Nu ik afscheid neem
maar ik blijf.
Nu ze de ogen aanraken,
die naar de monden kijken,
gillende vingers.
Nu er geen vaccins zijn
geen litanie.
Daar is de maan.
politie.
Nu de auto ' s exploderen,
wat een nachtdroom,
Ik slaap overdag.
Nu dat ik je niet schrijf
als ik wegga.
Nu ik meer leef
van wat ik ben.
Nu dat niets dringend is,
dat alles aanwezig is,
dat er brood is voor vandaag.
Nu vraag ik het niet meer.
wat je me geeft.
Nu ik niet meet
met de anderen.
Nu dat, alle verhalen,
ze lijken op het verhaal.
om nooit te beginnen.