Joan Manuel Serrat — Mi Niñez songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mi Niñez" van Joan Manuel Serrat.
Songteksten
Tenía diez años y un gato
Peludo, funámbulo y necio
Que me esperaba en los alambres del patio
A la vuelta del colegio
Tenía un balcón con albahaca
Y un ejército de botones
Y un tren con vagones de lata
Roto entre dos estaciones
Tenía un cielo azul y un jardín de adoquines
Y una historia a quemar temblándome en la piel
Era un bello jinete
Sobre mi patinete
Burlando cada esquina
Como una golondrina
Sin nada que olvidar
Porque ayer aprendí a volar
Perdiendo el tiempo de cara al mar
Tenía una casa sombría
Que madre vistió de ternura
Y una almohada que hablaba y sabía
De mi ambición de ser cura
Tenía un canario amarillo
Que sólo trinaba su pena
Oyendo algún viejo organillo
O mi radio de galena
Y en julio, en Aragón, tenía un pueblecillo
Una acequia, un establo y unas ruinas al sol
Al viento los ombligos
Volaban cuatro amigos
Picados de viruela
Y huérfanos de escuela
Robando uva y maíz
Chupando caña y regaliz
Creo que entonces yo era feliz
Tenía cuatro sacramentos
Y un ángel de la guarda amigo
Y un «Paris-Hollywood» prestado y mugriento
Escondido entre mis libros
Tenía una novia morena
Que abrió a la luna mis sentidos
Jugando los juegos prohibidos
A la sombra de una higuera
Crucé por la niñez imitando a mi hermano
Descerrajando el viento y apedreando al sol
Mi madre crió canas
Pespunteando pijamas
Mi padre se hizo viejo
Sin mirarse al espejo
Y mi hermano se fue
De casa, por primera vez
Y ¿dónde, dónde fue mi niñez?
Songtekstvertaling
Ik was tien jaar oud en een kat
Harig, funambulair en dwaas
Ze wachten op me in de tuindraden.
Net terug van school.
Ik had een balkon met basilicum.
En een leger van knoppen
En een trein met tin wagens
Gebroken tussen twee seizoenen
Het had een blauwe hemel en een kassetuin.
En een verhaal om te branden schudde mijn huid
Hij was een knappe ruiter.
Op mijn scooter
Ik omzeil elke hoek.
Als een zwaluw
Met niets te vergeten
Want gisteren leerde ik vliegen.
Tijd verspillen aan de zee
Hij had een donker huis.
Welke moeder gekleed in tederheid
En een kussen dat sprak en wist
Van mijn ambitie om priester te worden
Hij had een gele kanarie.
Dat alleen zijn verdriet
Het horen van een oud orgaan
Of mijn Galena radio
En in juli, in Aragon, had hij een kleine stad
Een greppel, een stal en Ruïnes in de zon
Naar de wind de navel
Vier vrienden vliegen
Pokkenbeten
En schoolwezen
Het stelen van druiven en maïs
Zuigende suikerriet en drop
Ik denk dat ik toen gelukkig was.
Hij had vier sacramenten.
En een beschermengel vriend
En een geleend en smerig Parijs-Hollywood
Verborgen onder mijn boeken.
Hij had een brunette vriendin.
Dat opende voor de maan mijn zintuigen
Het spelen van de Verboden spelletjes
In de schaduw van een vijgenboom
Ik liep door mijn kindertijd en imiteerde mijn broer.
De wind losschroeven en de zon stenigen
Mijn moeder heeft grijs haar opgevoed.
Stikpyama ' s
Mijn vader werd oud.
Zonder in de spiegel te kijken
En mijn broer vertrok
Voor het eerst thuis
En waar was mijn jeugd?