Joan Manuel Serrat — De Mica En Mica songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "De Mica En Mica" van Joan Manuel Serrat.
Songteksten
En aquell petit cafè on no volen entrar
ni la llum del carrer, ni la gent assenyada,
vaig trobar el teu mirar, melangiós i llunyà
com la boira que neix al port, de matinada.
Et vaig donar una mà i em vas seguit en la nit
com un gosset perdut que prega una carícia.
Vas omplir de colors la tristor del meu llit,
de vermells de capvespre i de verds de Galícia.
I el meu racó va a ser
el teu racó també.
Eres jove i bonica.
Vaig començar jugant
i et vaig anar estimant
de mica en mica.
Em vaig acostumar poc a poc al teu nom,
a la teva escalfor i a las teves paraules,
al soroll del teu pas pujant els esglaons
i a la teva manera de parar la taula.
A l’olor de les teves mans que cada nit
voltavem el meu cos com una fina gasa.
Però tot es va ensorrar quan et vaig sentir dir:
«Me'n vaig a buscar el sol. És molt fosca la casa».
«Ningú no m’està esperant.
Gràcies per tot, Joan…»
Eres jove i bonica.
Se’n va anar de repent
el que vaig anar perdent
de mica en mica.
Vaig sentir tant de fred aquelles nits d’estiu.
Vaig maleir mil cops la petita taverna…
Quantes tardes he anat a dur el meu plor al riu.
Quantes nits he passat en blanc, com la lluerna.
Però em vaig acostumar també a viure tot sol
sense estripar els papers, ni les fotografies.
Si tinc fam menjo pa. Si tinc fred encenc foc
i penso: «Si avui plou, demà farà bon dia».
I torno a anar al cafè
i penso que potser
tu eres jove i bonica.
Però, el temps ha anat passant
i jo t’he anat oblidant
de mica en mica.
Songtekstvertaling
In dat kleine café waar je niet naar binnen wilt
noch het licht van de straat, noch de mensen die verstandig zijn,
Ik vind je blik, melancholisch en afstandelijk.
zoals de mist die in de haven komt, in de vroege uren.
Heb je me geholpen en gevolgd in de nacht
als een verloren puppy die een streling smeekt.
Je vult het met kleuren het verdriet van mijn bed,
van de rode zonsondergang en de groene van Galicië.
En mijn hoek zal zijn
jouw hoek ook.
Je was jong en mooi.
Ik begon te spelen.
en ging je met liefde
langzamerhand.
Ik raak beetje bij beetje gewend aan je naam.,
in uw hitte en in uw woorden,
het geluid van je stap die de trap op gaat
en jouw manier om de tafel te stoppen.
De geur van je handen elke nacht
voltavem mijn lichaam als een fijn gaasje.
Maar alles stortte in als ik je hoor zeggen:
"Ik ga de zon zoeken. Het is erg donker in het huis".
"Niemand waar ik op wacht.
Bedankt voor alles, Joan.…»
Je was jong en mooi.
Ga berouw tonen.
wat ik verlies
langzamerhand.
Ik heb het zo koud die zomeravonden.
Ik vervloek duizend keer de kleine taverne.…
Hoeveel avonden heb ik mijn tranen in de rivier gedragen.
Hoeveel nachten heb ik niets gezien, als het dakraam.
Maar ik woonde ook helemaal alleen.
zonder de papieren te verscheuren, of foto ' s.
Als ik honger heb, eet ik brood. Als ik het koud heb, draai ik het vuur.
en ik denk:"als het vandaag regent, zal het morgen een goede dag zijn".
En ik ga naar de koffie
en ik denk dat misschien
je was jong en mooi.
Maar, de tijd is gegaan
en ik ben vergeten
langzamerhand.