Joan Baez — A Heartfelt Line Or Two songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Heartfelt Line Or Two" van Joan Baez.
Songteksten
Though the songwriters of the industry
Write most of the songs I do And it’s clear that no one will ever
Sing them quite the way I do
I think tonight I’ll sit down and write
A heartfelt line or two
And if they turn out good enough
I owe every word to you
To the kid I thought was a little too young
To know what sadness was
Who took me out when I was down
And set out to find the cause
Of why the lady had the blues
And seemed on the verge of tears
I tell you that kid must have been around
For a hundred and fifty years
And to the tough guy blonde with the front tooth gone
And ships all over his chest
Who approached me out on the promenade
Of the beach heading into the west
His friends lay around on the muscleman lawn
Like a drunken pirate band
But he turned into a gentleman
Called me a lady and kissed my hand
Though the songwriters of the industry
Write most of the songs I do And it’s clear that no one will ever
Sing them quite the way I do
I think tonight I’ll sit down and write
A heartfelt line or two
And if they turn out good enough
I owe every word to you
To the man and the woman who threw me a glance
As they picnicked by the sea
And returned their gaze to the kid and the food
So as not to bother me They got up to leave and the woman looked on As the man leaned down to say
«You've always meant so much to us Don’t want to bother you and have a nice day»
And to the band of gypsies I call friends
Who speak so carefully
To their friend with a life unlike their own
In its strange complexities
Who have the patience of the saints
When I’ve been down for a spell
I wish it were a whole lot easier
To find the words to wish them well
Though the songwriters of the industry
Write most of the songs I do And it’s clear that no one will ever
Songtekstvertaling
Hoewel de songwriters van de industrie
Schrijf de meeste liedjes die ik doe en het is duidelijk dat niemand ooit
Zing ze zoals ik doe.
Ik denk dat ik vanavond ga zitten en schrijf
Een hartelijke lijn of twee
En als ze goed genoeg blijken te zijn
Ik ben je alles verschuldigd.
Voor het kind waarvan ik dacht dat het een beetje te jong was.
Om te weten wat verdriet was
Die me meenam toen ik beneden was.
En op zoek gaan naar de oorzaak
Waarom de dame de blues had
En leek op de rand van tranen
Ik zeg je, dat kind moet er geweest zijn.
Honderdvijftig jaar lang
En aan de stoere blonde met de voorste tand weg
En schepen op zijn borst
Die me benaderde op de promenade.
Van het strand richting het westen
Zijn vrienden lagen op het muscleman gazon.
Als een dronken piratenband
Maar hij veranderde in een heer.
Noemde me een dame en kuste mijn hand
Hoewel de songwriters van de industrie
Schrijf de meeste liedjes die ik doe en het is duidelijk dat niemand ooit
Zing ze zoals ik doe.
Ik denk dat ik vanavond ga zitten en schrijf
Een hartelijke lijn of twee
En als ze goed genoeg blijken te zijn
Ik ben je alles verschuldigd.
Naar de man en de vrouw die me een blik wierp
Als ze picknickten aan de zee
En keerden hun blik terug naar het kind en het voedsel.
Om me niet lastig te vallen stonden ze op om te vertrekken en de vrouw keek op toen de man naar beneden leunde om te zeggen:
"Je hebt altijd zoveel voor ons betekend dat ik je niet wil storen en een fijne dag heb»
En aan de groep zigeuners die ik vrienden noem
Die zo voorzichtig spreken
Aan hun vriend met een leven in tegenstelling tot hun eigen
In zijn vreemde complexiteit
Die het geduld van de heiligen hebben
Als ik een tijdje down ben geweest
Ik wou dat het een stuk makkelijker was.
Om de woorden te vinden om ze het beste te wensen
Hoewel de songwriters van de industrie
Schrijf de meeste liedjes die ik doe en het is duidelijk dat niemand ooit