Joan Albert Amargós — Rocío songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Rocío" van Joan Albert Amargós.
Songteksten
De Sevilla un patio salpicao de flores
una fuente en medio con un surtidor.
Rosas y claveles de tos colores
que no los soñara mejor ni un pintor.
junto a la cancela de hierro forjao
hay una mocita de tez bronceá
y juntito a ella moreno y plantao
un mozo encendío que hablándole está:
La luna, rosa de plata, el patio baña de luz,
mu cerquita de su novia dijo el mocito andaluz:
Rocío, ay, mi Rocío manojito de claveles,
capullito florecío, de pensar en tus quereres
voy a perder el sentío, porque te quiero
mi vía como nadie te ha querío, Rocío, ay, mi Rocío.
Ahora es otro el patio salpicao de rosas,
patio de las monjas de ¡a Caridad,
donde hasta la fuente llora silenciosa
la canción amarga de su soledad.
Regando las flores hay una monjita,
que como ellas tiene carita de flor.
Y que se parece a aquella mocita
que tras la cancela le hablaba de amor.
La luna, rosa de plata, el patio bañao de luz
mas ya no suena la copia de aquel mocito andaluz.
Songtekstvertaling
Van Sevilla een binnenplaats vol bloemen
een fontein in het midden met een fontein.
Rozen en anjers met hoestkleuren
dat geen schilder beter van ze kon dromen.
naast de gietijzeren poort
er is een gebruinde huid
en voeg je bij haar moreno en plantao
een vurige jongen die met hem praat is:
De maan, Zilveren Roos, de binnenplaats wast licht,
mu cerquita van zijn vriendin zei dat de Andalusische jongeman:
Dauw, Oh, mijn dauw bos anjers,
kleine bud bloeide op, denkend aan je verlangens.
Ik ga mijn verstand verliezen, omdat ik van je hou.
mijn manier zoals niemand van je heeft gehouden, Daw, Oh, mijn dauw.
Nu is het weer een binnenplaats vol rozen.,
binnenplaats van de nonnen van liefdadigheid,
waar zelfs de fontein stilletjes huilt
het bittere lied van zijn eenzaamheid.
Geef de bloemen water er is een non,
net als zij heeft ze een bloemengezicht.
En ze lijkt op dat kleine meisje.
dat ik na de poort met hem over liefde praatte.
De maan, Zilveren Roos, de binnenplaats baadde in licht
maar de kopie van dat Andalusische jongetje klinkt niet meer.