Jewel — Painters songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Painters" van Jewel.
Songteksten
Eighty years, an old lady now, sitting on the front porch
Watching the clouds roll by They remind her of her lover, how he left her, and of times long ago.
When she used to color carelessly painted his portrait
A thousand times-or maybe just his smile-
And she and her canvas would follow him wherever he would go
'Cause I’m a painter and i want to paint you a lovely world
A lovely world.
Oil streaked daisies covered the living room wall
He put water-colored roses in her hair
He said, «Love, I love you, I want to give you mountains, the sunshine,
the sunset too
I just want to give you a world as beautiful as you are to me
'Cause they were painters and they were painting themselves
A lovely world.
So they sat down and made a drawing of their love, they made it an art to live
by They painted every, passion every home, created every beautiful child
in the winter they were weavers of warmth, in summer they were carpenters of love
They thought blue prints were too sad so they made them yellow
'Cause they were painters and they were painting themselves
A lovely world.
Until one day the rain fell as thick as black oil
And in her heart she knew something was wrong
She went running through the orchard screaming,
'No God, don’t take him from me!,'
But buy the time she got there, she feared he already had gone
She got to where he lay, water-colored roses in his hands for her
She threw them down screaming, 'Damn you man, don’t leave me with nothing left behind but these cold paintings, these cold portraits to remind me!
He said, 'Love I leave, but only a little, try to understand
I put my soul in this life we created with these four hands
Love, I leave, but only a little this world holds me still
My body may die now, but these paintings are real.'
So many seasons came and many seasons went
and many times she saw her loves face watering the flowers,
talking to the trees and singing to his children
And when the wind blew, she knew he was listening,
and how he seamed to laugh along, and how he seemed to hold her
when she was crying
'Cause they were painters and they were painting themselves
A lovely world.
Eighty years, an old lady now, sitting on the front porch
Watching the clouds roll by, they remind her of her lover
how he left her and of times long ago, when she used to color carelessly,
Painted his portrait a thousand times, or maybe just his smile,
and she and her canvas would follow him wherever he would go Yes, she and her canvas still follow
Because they are painters and they are painting themselves
A lovely world
Songtekstvertaling
Tachtig jaar, een oude vrouw nu, zittend op de veranda
Als ze de wolken voorbij zien rollen, herinneren ze haar aan haar minnaar, hoe hij haar verliet, en aan tijden lang geleden.
Toen ze zorgeloos zijn portret schilderde
Duizend keer-of misschien alleen zijn glimlach-
En zij en haar canvas volgden hem waar hij ook heen ging.
Want ik ben een schilder en Ik wil een mooie wereld voor je schilderen
Een prachtige wereld.
Door olie gestreepte madeliefjes bedekten de muur van de woonkamer.
Hij deed waterkleurige rozen in haar haar.
Hij zei: "liefde, Ik hou van je, Ik wil je bergen geven, de zon,
de zonsondergang ook.
Ik wil je een wereld geven die net zo mooi is als jij voor mij.
Omdat ze schilders waren en zichzelf schilderden.
Een prachtige wereld.
Dus gingen ze zitten en maakten een tekening van hun liefde, ze maakten het een kunst om te leven
ze schilderden elke, passie elk huis, creëerden elk mooi kind
in de winter waren ze wevers van warmte, in de zomer waren ze timmerlieden van liefde
Ze vonden blauwe afdrukken te triest, dus ze maakten ze geel.
Omdat ze schilders waren en zichzelf schilderden.
Een prachtige wereld.
Tot op een dag de regen zo dik werd als zwarte olie
En in haar hart wist ze dat er iets mis was.
Ze rende schreeuwend door de boomgaard.,
'Nee God, neem hem niet van me af!,'
Maar ze was bang dat hij al weg was.
Ze kwam aan waar hij lag, waterkleurige rozen in zijn handen voor haar.
Ze gooide ze schreeuwend naar beneden, 'verdomme man, laat me niet achter met niets anders dan deze koude schilderijen, deze koude portretten om me eraan te herinneren!
Hij zei: "liefde ga ik weg, maar een klein beetje, probeer te begrijpen
Ik stop mijn ziel in dit leven dat we met deze vier handen hebben geschapen.
Liefde, Ik vertrek, maar slechts een klein beetje houdt deze wereld me stil
Mijn lichaam kan nu sterven, maar deze schilderijen zijn echt.'
Zoveel seizoenen kwamen en vele seizoenen gingen
en vaak zag ze haar liefdes gezicht de bloemen water geven,
praten met de bomen en zingen voor zijn kinderen
En toen de wind waaide, wist ze dat hij luisterde.,
en hoe hij mee lachte en hoe hij haar vasthield.
toen ze huilde.
Omdat ze schilders waren en zichzelf schilderden.
Een prachtige wereld.
Tachtig jaar, een oude vrouw nu, zittend op de veranda
Als ze de wolken voorbij zien komen, herinneren ze haar aan haar geliefde.
hoe hij haar verliet en van tijden lang geleden, toen ze onoplettend kleurde.,
Hij schilderde zijn portret duizend keer, of misschien alleen zijn glimlach. ,
en zij en haar canvas zouden hem volgen waar hij ook heen zou gaan. ja, zij en haar canvas volgen hem nog steeds.
Omdat ze schilders zijn en zichzelf schilderen.
Een mooie wereld