Jeff Wayne — Dead London songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dead London" van Jeff Wayne.
Songteksten
There were a dozen dead bodies in the Euston road
Their outlines softened by the black dust
All was still, houses locked and empty, shops closed
But looters had helped themselves to wine and food
And outside a jewelers some gold chains
And a watch were scattered on the pavement
Allah
I stopped, staring towards the sound
It seemed as if that mighty desert of houses
Had found a voice for its fear and solitude
Allah
The desolating cry worked upon my mind
The wailing took possession of me
I was intensely weary, footsore, hungry and thirsty
Why was I wandering alone in this city of the dead?
Why was I alive
When London was lying in state in its black shroud?
I felt intolerably lonely, drifting from street to empty street
Drawn inexorably towards that cry
Allah
I saw, over the trees on Primrose hill
The fighting machine from which the howling came
I crossed regent’s canal, there stood a second machine, upright
But as still as the first
Allah
Abruptly, the sound ceased, suddenly the desolation
The solitude, became unendurable
While that voice sounded London still seemed alive
Now suddenly there was a change, the passing of something
And all that remained was this gaunt quiet
I looked up and saw a third machine
It was erect and motionless, like the others
An insane resolve possessed me I would give my life to the Martians, here and now
I marched recklessly towards the titan
And saw that a multitude of black birds were
Circling and clustering about the hood
I began running along the road, I felt no fear, only a wild
Trembling exultation as I ran up the hill
Towards the motionless monster
Out of the hood hung red shreds
At which the hungry birds now pecked and tore
I scrambled up to the crest of Primrose hill
The Martian’s camp was below me A mighty space it was and scattered about it In their overturned machines were the Martians, dead
Slain after all man’s devices had failed by the humblest
Things upon the earth, bacteria, minute invisible bacteria
Directly the invaders arrived and drank and fed
Our microscopic allies attacked them
From that moment, they were doomed
Songtekstvertaling
Er waren een dozijn dode lichamen in de Euston road.
Hun omtrek verzacht door het zwarte stof.
Alles was stil, huizen gesloten en leeg, winkels gesloten
Maar plunderaars hadden zichzelf geholpen met wijn en voedsel.
En buiten een juwelier wat gouden kettingen
En op de stoep lag een Waker.
Allah
Ik staarde naar het geluid.
Het leek alsof die machtige woestijn van huizen
Had een stem gevonden voor zijn angst en eenzaamheid
Allah
De ontsolerende kreet werkte aan mijn geest.
De klaagzang nam me in bezit.
Ik was intens vermoeid, voetzood, hongerig en dorstig.
Waarom dwaalde ik alleen in deze stad van de doden?
Waarom leefde ik nog?
Toen Londen in staat lag in zijn zwarte lijkwade?
Ik voelde me onverdraaglijk eenzaam, zwevend van straat naar lege straat
Onverbiddelijk aangetrokken tot die kreet
Allah
Ik zag, over de bomen op Primrose hill
De vechtmachine waar het gehuil vandaan kwam
Ik stak regent ' s kanaal over, daar stond een tweede machine, rechtop
Maar zo stil als de eerste
Allah
Plotseling hield het geluid op, plotseling de verlatenheid.
De eenzaamheid werd ondoordringbaar.
Terwijl die stem klonk, leek Londen nog in leven.
Nu plotseling was er een verandering, het voorbijgaan van iets
En het enige wat overbleef was deze handschoen stilte.
Ik keek op en zag een derde machine.
Het was rechtop en bewegingloos, net als de anderen.
Een krankzinnige wil bezat me Ik zou mijn leven geven aan de Martianen, hier en nu
Ik marcheerde roekeloos naar de titan.
En zij zagen dat er veel zwarte vogels waren
Cirkelen en clusteren over de motorkap
Ik begon over de weg te rennen, Ik voelde geen angst, alleen een wilde
Trillende opwinding toen ik de heuvel op rende
Naar het bewegingloze monster
Uit de kap hingen rode flarden
Waarop de hongerige vogels nu gepikt en verscheurd
Ik heb de top van Primrose hill bereikt.
Het kamp van de Martiaan lag onder me en verspreidde zich in hun gekantelde machines. de Martianen waren dood.
Gedood nadat alle apparaten van de mens waren mislukt door de nederigste
Dingen op aarde, bacteriën, minieme onzichtbare bacteriën
Direct kwamen de indringers en dronken en voedden
Onze microscopische bondgenoten vielen ze aan.
Vanaf dat moment waren ze verdoemd.