Jean-Jacques Goldman — Nos mains songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nos mains" van Jean-Jacques Goldman.
Songteksten
Sur une arme les doigts noués
Pour agresser, serrer les poings
Mais nos paumes sont pour aimer
Y a pas de caresse en fermant les mains
Longues, jointes en prière
Bien ouvertes pour acclamer
Dans un poing les choses à soustraire
On ne peut rien tendre les doigts pliés
Quand on ouvre nos mains
Suffit de rien dix fois rien
Suffit d'une ou deux secondes
A peine un geste, un autre monde
Quand on ouvre nos mains
Mécanique simple et facile
Des veines et dix métacarpiens
Des phalanges aux tendons dociles
Et tu relâches ou bien tu retiens
Et des ongles faits pour griffer
Poussent au bout du mauvais côté
Celui qui menace ou désigne
De l'autre on livre nos vies dans les lignes
Quand on ouvre nos mains
Suffit de rien dix fois rien
Suffit d'une ou deux secondes
A peine un geste, un autre monde
Quand on ouvre nos mains
Un simple geste d'humain
Quand se desserrent ainsi nos poings
Quand s'écartent nos phalanges
Sans méfiance, une arme d'échange
Des champs de bataille en jardin
Le courage du signe indien
Un cadeau d'hier à demain
Rien qu'un instant d'innocence
Un geste de reconnaissance
Quand on ouvre comme un écrin
Quand on ouvre nos mains.
Songtekstvertaling
Op een wapen geknoopt vingers te vallen, bijt op zijn vuisten, maar onze handpalmen zijn naar de liefde is er niet strelen door het sluiten van Lange handen, verenigd in het gebed en open te juichen in een vuist de dingen af te trekken kunnen we niet in het bezit van iets gebogen vingers bij het openen wij onze handen genoeg van niets tien keer Niets genoeg één of twee seconden nauwelijks een gebaar, een andere wereld wanneer openen we onze handen eenvoudig en gemakkelijk mechanica van de aderen en tien middenhandsbeentje kootjes met volgzaam pezen en u release of je houd en nagels gemaakt om krassen te groeien aan het einde van de verkeerde kant degene die bedreigt of wijst op de andere geven we ons leven in de lijnen bij het openen wij onze handen genoeg van niets tien keer niets genoeg van een seconde of twee nauwelijks een gebaar, een andere wereld als we met onze handen een simpel gebaar van de menselijke wanneer onze vuisten zijn dus losgemaakt bij onze vingerkootjes verspreid worden zonder wantrouwen, een wapen van de uitwisseling van de slagvelden in de tuin van de moed van de Indische teken een geschenk van gisteren naar morgen niets anders dan een moment van onschuld een gebaar van dankbaarheid wanneer we open als een vak wanneer openen we onze handen.