Jean-Jacques Goldman — Brouillard songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Brouillard" van Jean-Jacques Goldman.
Songteksten
Brouillard et matin
Blanches et froides mes mains
Le poids du sac aux épaules
Brumes dans la tête
Les secondes et les gestes
Le froid qui brûle et qui frôle
L'heure n'est plus aux projets, regrets passés, oubliés rêves et délires
Si tu ne sais pas où tu vas, l'habitude est là pour te le dire
Muscle qui fatigue
C'est l'outil qui te guide
Le feu l'acier qui imposent
Douces dans la tête
Des voix, loin, te répètent
Il y a des rêves qu'on ose
L'heure n'est plus aux projets, regrets passés, oubliés rêves et délires
La route est là, ton pas claque pour de vrai, pour ne plus revenir
Je prendrais la nationale
Guidé par une évidence
Par une fièvre brutale et je partirai
Je prendrai les pluies du Sud
Pures et lourdes à bras le corps
Les tiédeurs et les brûlures et je renaîtrai
J'écouterai les secondes dans les pays arrêtés
Elles durent tout un monde, une éternité
Et quand j'atteindrai le terme quand le tour sera joué
Je n'aurai jamais plus jamais les yeux baissés
Oublier les visages
Regretter son sourire
Les larmes au coin de ses cils
Savoir briser partir
Pour ne jamais haïr
C'est tellement difficile
L'heure n'est plus aux projets, regrets passés, oubliés rêves et délires
La route est là, ton pas claque pour de vrai pour ne plus revenir
Songtekstvertaling
De mist en in de ochtend Wit en koud mijn handen het gewicht van de zak op de schouders mist in het hoofd van de seconden en de gebaren van de koude die brandt en dat de aanpak van het uur is niet meer aan projecten, verleden betreurt, Vergeten Dromen en wanen als je niet weet waar je heen gaat, de gewoonte is er om u te vertellen spier die vermoeidheid is de tool die u begeleidt bij het vuur het staal dat het opleggen van zacht op het hoofd van de stemmen, afstand, herhaal u zijn er dromen die we durven het uur is niet meer aan projecten, verleden betreurt, Vergeten Dromen en wanen de weg is er, je niet van slam voor de echte, niet terug te komen ik zou de Nationale laten leiden door bewijs door een brute koorts en ik zal verlaten ik zal de regenval van de Zuid-pure en zware wapens van de body warmers en brandwonden en ik herboren ik zal luisteren naar de seconden in de landen stopten ze voor het laatst een hele wereld, een eeuwigheid en wanneer bereik ik het einde, wanneer de ronde wordt gespeeld, zal ik nooit weer de neergeslagen ogen vergeet de gezichten spijt van zijn glimlach, tranen op de hoek van zijn wimpers weet hoe om te breken om nooit haat het zo moeilijk is de tijd niet meer om projecten, verleden betreurt, vergeten dromen en wanen de weg is hier niet slam voor echt om nooit meer terug te komen