Jean-Jacques Goldman — Il y a songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il y a" van Jean-Jacques Goldman.
Songteksten
Il y a du thym, de la bruyère
Et des bois de pin, rien de bien malin.
Il y a des ruisseaux, des clairières
Pas de quoi en faire un plat de ce coin.
Il y a des odeurs de menthe
Et des cheminées, et des feux dedans.
Il y a des jours et des nuits lentes
Et l’histoire absente, banalement.
Et loin de tout, loin de moi, c’est là que tu te sens chez toi
De là que tu pars, où tu reviens chaque fois et où tout finira.
Il y a des enfants, des grand-mères
Une petite église et un grand café.
Il y a, au fond du cimetière
Des joies, des misères et du temps passé.
Il y a une petite école
Et des bancs de bois, tout comme autrefois.
Il y a des images qui collent
Au bout de tes doigts et ton cœur qui bat.
Et loin de tout, loin de moi, c’est là que tu te sens chez toi
De là que tu pars, où tu reviens chaque fois et où tout finira.
Et plus la terre est aride, et plus cet amour est grand
Comme un mineur à sa mine, un marin à son océan.
Plus la nature est ingrate, avide de sueur et de boue
Parce que l’on a tant besoin que l’on ait besoin de nous.
Elle porte les stigmates de leur peine et de leur sang
Comme une mère préfère un peu son plus fragile enfant.
Et loin de tout, loin de moi, c’est là que tu te sens chez toi
De là que tu pars, où tu reviens chaque fois et où tout finira.
Songtekstvertaling
Er is tijm, Heather
En dennenbossen, niets slims.
Er zijn beken, Glades
Er is geen manier om er hier een schotel van te maken.
Het ruikt naar munt.
En schoorstenen, en vuurt erin.
Er zijn langzame dagen en nachten
En de geschiedenis ontbreekt, banal.
En weg van alles, weg van mij, dat is waar je je thuis voelt
Vanaf daar ga je, waar je elke keer terugkomt en waar alles zal eindigen.
Er zijn kinderen, Oma ' s.
Een kleine kerk en een groot café.
Er is, op de bodem van de begraafplaats
Vreugden, ellende en tijd besteed.
Er is een kleine school
En houten banken, net als vroeger.
Er zijn foto ' s die plakken
Aan je vingertoppen en je kloppende hart.
En weg van alles, weg van mij, dat is waar je je thuis voelt
Vanaf daar ga je, waar je elke keer terugkomt en waar alles zal eindigen.
En hoe roerder de aarde, en hoe groter deze liefde
Als een mijnwerker bij zijn mijn, een Zeeman bij zijn Oceaan.
Hoe meer de natuur ondankbaar is, gretig voor zweet en modder.
Omdat we zoveel nodig hebben dat we ons nodig hebben.
Ze draagt het stigma van hun pijn en bloed.
Als moeder verkiest ze haar kwetsbaardere kind.
En weg van alles, weg van mij, dat is waar je je thuis voelt
Vanaf daar ga je, waar je elke keer terugkomt en waar alles zal eindigen.