Jean Guidoni — Machine à souffrir songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Machine à souffrir" van Jean Guidoni.
Songteksten
J’ai trouvé
Au marché aux puces de l’amour
Une machine à souffrir
Le vendeur m’a dit
Prenez-la
Prenez-la pour rien
Je vous l’offre
Elle n’a pas l’air, comme ça
Mais avec elle vous pourrez souffrir
Tout votre saoul
Je riais, cette machine entre les mains
La retournant dans tous les sens
Et je pensais
Machine hors d’usage
Ou machine pour débutant
Il me faudrait à moi l’un de ces nouveaux modèles
Qui accrochent bien sur les peaux dures
Mais l’homme insistait
Je vous assure
Comme ça, des fois
Quand ca me prend
Je l’utilise moi-même
Et savez-vous qu’elle me fait encore de l’effet?
Regardez-moi
J’ai l’air de mentir?
J’ai regardé l’homme
Et j’ai pris la machine
Il y avait tant de temps
Que je n’avais pas souffert
Qu’au beau milieu de la nuit
Je me suis réveillé en sursaut
Et pourtant, comme il était faible
Le tic-tac de la machine à souffrir
Un souffle, mais qui traversait les cloisons
Une lumière aussi, qui passait sous les portes
Et me guidait jusqu'à l'évier
Jusqu’au verre d’eau fraîche
Et jusqu'à la chaise de Formica
Où je me suis assis
Pour oser enfin la regarder
Dès ma plus tendre enfance
On m’a toujours offert
Des machines à souffrir
Et sans être grand expert
Il me semble que j’en ai vues assez
Pour savoir si l’objet
Tiendra les promesses de la notice
Ou bien si, une fois de plus
Je me suis fait rouler
Par le marchand de souffrance.
Là, le doute n'était pas possible
Cette machine avec le galbe des grands modèles
Ce fini, ce chic du grand faiseur
Avec, en plus, ces petits défauts
Qui dénotent la main de l’artisan de génie
Ces imperfections admirables
Qui font la chose rare
La pièce unique
J’ai fermé la porte à double tour
J’ai décroché le téléphone
J’ai fait sauter le commutateur
Et je me suis mis nu Attentif à faire que rien
Rien
Ne perturbe les effets
De la machine
Puis je me suis étendu sur le lit
De tant de nuits sans histoires
Oh ta lèvre avec sa gerçure qui saigne
Oh le tronc courbe de ton coup renversé
Oh à ton bras plié la lavande amère de ton aisselle
Oh ton âme battante sous le grain de café brûlé de ton sein
Oh tes ailes coupées
Oh tes interminables jambes de girl
Oh la vipère noire de ton bras
Là ou elle t’a saigné
Et là l’aigle jaune et bleu qui n’a pas su te défendre
Oh la pyramide blanche impénétrable
Et pourtant pénétrée
Que veille le fantôme de l'éléphant de ton oreille
Oh sous ma main ce choc
Au-dessus de moi et au-dessous de moi ce choc
Et mon bras qui soulève et retient ces lourds velours
Couleur d’opéra, de boeuf saigné et de crépuscule
Comme ces toits violets
Où meurt la courbe infiniee de ton flanc
Oh ma maja desnuda
Dans la neige des draps prise
Tu dors la bouche ouverte
Murmurant quoi?
Rien
Rien que les retombées de ton programme
Les chiffres initiaux d’une sourate de ton propre Coran
Le verbe inconnu qui veut dire
Je suis bien avec toi et pourtant je ne t’aimes pas, tu sais
Je ne t’aime pas, mais ce n’est pas si mal
Puisque je fais si bien comme si Et moi
Qui ose m’approcher de cette chose inconnue
De cet astre tombé dans mon champ optique
Comme ces grosses machines étincelantes des films de science-fiction
Tombées dans les champs de céréales du Middle-West
Moi qui regarde cette architecture inconnues
Cette peau inconnue
Ces poils en tès gros-plan
Et les minimes imperfections de ce tissu
Moi qui ose me glisser tout au long avec le soufle court
Avec la lanterne sourde de mon oeil
Avec le recul de mes doigts
J’entends, lointaine
L’immense rumeur
De mille passions oubliées
Enchevêtrées comme les queues gluantes
Du roi des rats
J’entre dans tes souterrains obscurs
J’y entends des déflagrations qui montent comme des bulles
Et viennent crever au jour
Dans le remous des duvets
Ployés comme des avoines sous un ciel d’orage
Et je vois des cicatrices jamais refermées
Impacts de balles traçantes
Qu’un homme affolé tire au hasard
Dans un labyrinthe humide et chaud
Dernier baiser
D’un inconnu assis sur la chaise électrique
Et disant au mur carrelé de blanc
où glisse une goutte d’eau salée
Je t’aime
Marchand
Tu ne m’as pas berné
Ta machine fonctionne parfaitement
Elle soupire
Elle ronronne
Elle digère
Forfait d’amour accompli
Et moi
Au long d’elle étendu
J'écoute ses circuits et son coeur de titane
Sous le grain de café brûlé de son sein
Et déjà je considère mon infinie faiblesse
Les entailles de mon corps
Où sont collées ses électrodes
Ses griffes et ses bouches
Et je redoute
L'éclat de son oeil électronique sous ses cils d’acier
Sa lueur si douce dans l'âpreté des draps souillés
Quand — dans un instant — va sonner l’heure de son réveil
Et qu’elle va me demander
Avec cette tendresse si suspecte
Et si corrosive
Tu as bien joui?
Tu as bien dormi?
Tu m’aimes?
Et bien, sûr je lui répondrai
Je t’aime
On ne doit jamais contrarier les machines à souffrir
Même lorsqu’elles analysent vos émotions
Lorsqu’elles vous parlent de leurs utilisateurs précédents
Et même lorsqu’elles vous y comparent
Car elles ont toujours connu
De ces usagers
Aux souffrances riches et distinguées
Hautes et célèbres
Souffrances raffinées auxquelles je ne puis prétendre
Evidemment
Car il n’est pas de machine pour souffrance exclusive
Et je dois me persuader
Qu’après tout
Elle n’est, pour moi,
Qu’un modèle possible entre bien d’autres
Et Que moi
Je ne suis qu’un usager tout à fait ordinaire
Avec seulement
Peut être
En plus
La capacité de souffrir énormément
Ce qui n’est donné
Qu'à quelques-uns
Aux solitaires comme moi
Toujours prêts à gaspiller le trésor de leur bienheureuse solitude
Pour
Un misérable orgasme
Je connais ce jeu
J’y ai déjà perdu
Et je redemande des cartes
Je sais trop bien
Machine
Que je n’ai pas le droit
De te reprocher ta rouille
Les grincements de tes rouages, souvent
Tes emballements soudains
Ta lassitude, parfois, lorsque tu te dis à bout de souffle
Ne t’ai-je pas trouvée
Au marché aux puces de l’amour?
Alors
Lorsque parfois je souffre moins
Quand la tentation me prend
D’arracher ces électrodes
Et de nous rendre à nos deux solitudes
Je pense à ta propre souffrance
A ces larmes que tu ne verseras jamais
A toute cette détresse si habilement carénée
A ta splendeur trompeuse
Et je me demande
Qui
De nous deux
Est la machine à souffrir de l’autre?
Qui
De nous deux
Détient la notice la plus incompréhensible?
La tienne
Je n’ai même pas besoin de la lire
Et d’ailleurs elle est illisible
Rongée par les larmes
Les acides
Les sueurs
Mais je la connais par coeur
Et ses indications sont formelles
Elle précisent:
1. Aucune de nos machines ne peut être garantie.
2. L’utilisateur devra lui-même établir les règles de son bon
fonctionnement.
3. Un seuil de tolérance reste à situer. Il ne saurait être
dépassé.
4. Il est rappelé que les effets du régime particulier
Dit
Par commodité
Ou dérision
Amour
Qui peuvent apparaître au-delà du seuil de tolérance
Ne sont imputables en aucun cas
Au constructeur de l’appareil
Ce dernier ne peut dès lors être tenu pour responsable
Des accidents qui en résulteraient.
5. Il existe un recours
6. Une simple adaptation technique permet en effet
De transformer
A la demande expresse de l’utilisateur
La machine à souffrir
En machine à mourir.
Songtekstvertaling
Ik vond
Op de vlooienmarkt van liefde
Een machine om te lijden
De verkoper vertelde me
Pak aan.
Neem haar voor niets mee.
Ik bied het je aan.
Zo ziet ze er niet uit.
Maar daarmee kun je lijden.
Al je dronkenschap
Ik lachte, deze machine in mijn handen
Helemaal draaien
En ik dacht:
Machine buiten gebruik
Of machine voor beginner
Ik heb zo ' n nieuw model nodig.
Die goed hangen op harde vellen
Maar de man stond erop.
Ik verzeker u
Zo, soms.
Als het me neemt
Ik gebruik het zelf.
En weet je dat het nog steeds werkt voor mij?
Kijk me aan.
Zie ik eruit alsof ik lieg?
Ik keek naar de man
En ik nam de machine
Er was zoveel tijd.
Dat ik niet geleden had
Dat in het midden van de nacht
Ik werd wakker in shock.
En toch was het zwak.
Het tikken van de machine om te lijden
Een adem, maar dat ging over de scheidingswanden.
Ook een licht, dat door de deuren ging
En leidde me naar de gootsteen
Tot aan het glas koel water
En tot aan de stoel van Formica
Waar ik zat
Om eindelijk naar haar te durven kijken.
Vanaf mijn vroegste jeugd
Ik heb altijd aangeboden gekregen
Machines om te lijden
En zonder een grote expert te zijn
Ik heb genoeg gezien.
Om uit te vinden of het object
Houdt zich aan de beloften van de folder
Of als, nogmaals
Ik ben gerold.
Door de lijdende koopman.
Daar was de twijfel niet mogelijk
Deze machine met de kromme van grote modellen
Deze finish, deze chic van de grote maker
Met deze kleine gebreken
Die de hand van de geniale vakman aanduiden
Deze bewonderenswaardige onvolkomenheden
Wie doet het zeldzame ding
Het unieke stuk
Ik deed de deur dubbel dicht.
Ik nam de telefoon op.
Ik heb de schakelaar aangezet.
En ik werd naakt attent om dat niet te doen.
Niets
Verstoort de effecten niet
Machine
Dan ga ik op het bed liggen.
Zoveel nachten zonder verhalen
Oh je lip met zijn bloedende barst
Oh, de gebogen kofferbak van je schot omgedraaid
Oh aan je gebogen arm de bittere Lavendel van je oksel
Je ziel klopt onder de verbrande koffieboon van je borst.
Oh je vleugels afgesneden
Oh, je eindeloze meisjes benen
Oh de Zwarte Adder van je arm
Waar ze op je bloedde.
En daar is de gele en blauwe adelaar die je niet kon verdedigen.
Oh de ondoordringbare witte piramide
En toch gepenetreerd
Wat is het kijken naar de geest van de olifant uit je oor
Oh onder mijn hand deze schok
Boven me en onder me deze schok
En mijn arm die tilt en die zware fluweel vasthoudt
Kleur van de opera, gebleekt rundvlees en schemering
Zoals deze paarse daken.
Waar de oneindige bocht van je flank sterft
Oh ma maja naakt
In de sneeuw van de lakens genomen
Je slaapt met je mond open.
Wat fluisteren?
Niets
Alleen de voordelen van uw programma
De eerste nummers van een soera van je eigen Koran
Het onbekende werkwoord wat betekent
Ik ben goed met je en toch hou ik niet van je.
Ik hou niet van je, maar zo erg is het niet.
Omdat ik het zo goed doe alsof en ik
Wie durft mij te benaderen met dit Onbekende ding?
Van deze gevallen ster in mijn optisch veld
Zoals die grote glinsterende machines van sci-fi films.
Gevallen in de graanvelden van het Midden Westen
Ik die naar deze architectuur kijkt onbekend
Deze Onbekende huid
Die haren van dichtbij.
En de kleinste onvolkomenheden van deze stof.
Ik die het waagt om me helemaal mee te nemen met de kleine soufle
Met de dove Lantaarn van mijn oog
Met de achterkant van mijn vingers
Ik hoor, afstandelijk.
Het grote gerucht
Van duizend vergeten passies
Verstrikt als kleverige staarten
Van de rattenkoning
Ik ga je donkere ondergrond binnen.
Ik hoor explosies die stijgen als bubbels
En komen om te sterven in de dag
In the swirl of duvets
Als haver onder een stormachtige hemel
En ik zie littekens nooit dicht
Kogelinslagen van tracers
Dat een gek willekeurig schiet
In een nat en warm doolhof
Laatste Kus
Van een vreemde die op de elektrische stoel zit.
En zeggen tegen de muur betegeld met wit
waar een druppel zout water uitglijdt
Ik hou van je.
Merchant
Je hebt me niet voor de gek gehouden.
Uw machine werkt perfect.
Ze zucht
Ze spint
Ze verteert
Voltooid liefdespakket
En ik
Langs het uitgestrekte
Ik luister naar zijn circuits en zijn hart van titanium.
Onder de verbrande koffieboon van haar borst
En nu al beschouw ik mijn oneindige zwakte
De inkepingen van mijn lichaam
Waar zijn de elektroden gelijmd
Haar klauwen en monden
En ik vrees
De uitstraling van haar elektronische oog onder haar stalen wimpers
Zijn zachte gloed in de hardheid van de bevuilde lakens
Wanneer — in een oogwenk-de tijd van zijn ontwaken zal rinkelen
En ze gaat me vragen
Met deze tederheid zo verdacht
En zo corrosief
Vond je het leuk?
Heb je goed geslapen?
Hou je van me?
Natuurlijk geef ik antwoord.
Ik hou van je.
We mogen de machines niet van streek maken om te lijden.
Zelfs als ze je emoties analyseren
Als ze je vertellen over hun vorige gebruikers
En zelfs als ze je ermee vergelijken
Omdat ze het altijd geweten hebben.
Van deze gebruikers
Aan rijk en voornaam lijden.
Lang en beroemd
Geraffineerd lijden waarop ik geen aanspraak kan maken
Uiteraard
Omdat het geen machine is voor exclusief lijden
En ik moet mezelf overtuigen
Dat per slot van rekening
Voor mij wel.,
Dat een mogelijk model onder vele anderen
En dat ik
Ik ben gewoon een gewone gebruiker.
Alleen
Kan zijn
Daarnaast
Het vermogen om enorm te lijden
Wat niet gegeven wordt
Slechts een paar
Op eenlingen zoals ik.
Altijd klaar om de schat van hun gezegende eenzaamheid te verspillen
Voor
Een ellendig orgasme
Ik ken dit spel.
Ik heb al verloren.
En ik vraag weer om kaarten.
Ik weet het te goed.
Machine
Dat ik het recht niet heb.
Om jou de schuld te geven van je roest.
Het piepen van je versnellingen, vaak
Je plotselinge uitbarstingen
Je vermoeidheid, soms, als je buiten adem bent
Heb ik je niet gevonden
Hou je van Vlooienmarkt?
Dan
Als ik soms minder lijd
Als de verleiding me neemt
Het plukken van deze elektroden
En om terug te keren naar onze twee oplossingen
Ik denk aan je eigen lijden.
Tot die tranen die je nooit zult vergieten
Op al deze ellende zo vakkundig gekoppeld
Op uw bedrieglijke pracht
En ik vraag me af
Dat
Van ons allebei.
Lijdt de machine aan elkaar?
Dat
Van ons allebei.
Heeft u de meest onbegrijpelijke bijsluiter?
Jou
Ik hoef het niet eens te lezen.
En bovendien is het onleesbaar
Verteerd door tranen
Zuur
Zweet
Maar ik ken haar uit mijn hoofd.
En de aanwijzingen zijn formeel.
Zij specificeren:
1. Geen van onze machines kan worden gegarandeerd.
2. De gebruiker moet zelf de regels van zijn goed vaststellen
operatie.
3. Er moet nog een tolerantiedrempel worden vastgesteld. Dat kan niet.
verouderd.
4. Er wordt aan herinnerd dat de effecten van de specifieke voeding
Zeggen
Voor het gemak
Of bespotting
Liefde
Die boven de tolerantiedrempel kunnen voorkomen
Zijn in geen geval toerekenbaar
Aan de fabrikant van de voorziening
Deze laatste kan derhalve niet aansprakelijk worden gesteld
Ongelukken die zouden resulteren.
5. Er is een remedie.
6. Een eenvoudige technische aanpassing maakt het mogelijk
Transformeren
Op uitdrukkelijk verzoek van de gebruiker
De machine om te lijden
In de stervende machine.