Javier Calamaro — Garúa songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Garúa" van Javier Calamaro.
Songteksten
¡Qué noche llena de hastío y de frío!
El viento trae un extraño lamento.
¡Parece un pozo de sombras la noche
y yo en la sombra camino muy lento.
Mientras tanto la garúa
se acentúa
con sus púas
en mi corazón…
En esta noche tan fría y tan mía
pensando siempre en lo mismo me abismo
y por mas que quiera odiarla,
desecharla
y olvidarla
la recuerdo más.
¡Garúa!
Solo y triste por la acera
va este corazón transido
con tristeza de tapera.
Sintiendo tu hielo,
porque aquella, con su olvido,
hoy le ha abierto una gotera.
¡Perdido!
Como un duende que en la sombra
más la busca y más la nombra…
Garúa… tristeza…
¡Hasta el cielo se ha puesto a llorar!
¡Qué noche llena de hastío y de frío!
hasta el boton se pianto en la esquina.
Sobre la calle, la hilera de focos
lustra el asfalto con luz mortecina.
Y yo voy, como un descarte,
siempre solo,
siempre aparte,
esperandote.
Las gotas caen en el charco de mi alma
hasta los huesos calados y helados
y humillando este tormento
todavía pasa el viento
empujándome.
¡Garúa!
Solo y triste por la acera
va este corazón perdido con tristeza de tapera.
Sintiendo tu hielo,
porque aquella, con su olvido,
hoy le ha abierto una gotera.
¡Perdido!
Como un duende que en la sombra
más la busca y más la nombra…
Garúa… tristeza…
¡Hasta el cielo se ha puesto a llorar!
(Gracias a Luli por esta letra)
Songtekstvertaling
Wat een nacht vol haast en kou!
De wind brengt een vreemd verdriet.
Ziet eruit als een put van schaduwen ' s nachts
en ik in de schaduw heel langzaam.
Ondertussen de garua
accentueren
met hun stekels
in mijn hart…
Op deze koude, koude nacht van mij
altijd denken aan hetzelfde wat ik abyss
en hoe graag ik haar ook wil haten,
gooien
en vergeet haar.
Ik herinner me haar meer.
Garua!
Eenzaam en verdrietig op de stoep
dit hart gaat door
met heimelijk verdriet.
Je ijs voelen,
want die ene, met haar vergeetachtigheid,
hij had een lek vandaag.
Verloren!
Als een kabouter die in de schaduw
hoe meer hij haar zoekt, hoe meer hij haar een naam geeft.…
Garua ... verdriet…
Zelfs de hemel begint te huilen!
Wat een nacht vol haast en kou!
zelfs de knop huilde in de hoek.
Op straat, de rij van spotlights
maak het asfalt schoon met dood licht.
En ik ga, als een teruggooi,
altijd alleen,
altijd apart,
ik wacht op jou.
De druppels vallen in de plas van mijn ziel
op de open en bevroren beenderen
en die deze bestraffing vernedert.
de wind gaat nog steeds voorbij
me duwen.
Garua!
Eenzaam en verdrietig op de stoep
dit Verloren Hart gaat met verborgen droefheid.
Je ijs voelen,
want die ene, met haar vergeetachtigheid,
hij had een lek vandaag.
Verloren!
Als een kabouter die in de schaduw
hoe meer hij haar zoekt, hoe meer hij haar een naam geeft.…
Garua ... verdriet…
Zelfs de hemel begint te huilen!
(Dank aan Luli voor deze brief)